นิยายสำหรับผู้อ่านหญิง

จันทร์เจ้าขาจำได้ว่าเขาคือ ‘คุณอา’ ที่เคยเล่นด้วยตอนห้าขวบ และเธอก็เป็น ‘หนูขา’ ของเขา แต่ไม่ยักจะรู้ว่าพอโตขึ้น เธอจะตกหลุมรักเขาเข้าเต็มเปาอย่างนี้ ‘อยากเป็นผู้หญิงที่คุณอาชอบจังเลย...’ เป็นความปรารถนาที่ผุดพรายขึ้นมาในใจจนทำให้ร่างกายสั่นไหวทุกครั้งที่ใกล้ชิดชายหนุ่ม ไม่รู้ว่าวันไหนผู้หญิงวัยแรกแย้มอย่างเธอจะเป็นที่ปรารถนาของอินทัชบ้าง จะต้องแก่แดดแค่ไหน จะต้องยั่วยวนอย่างไร ต้องมีความเป็นผู้หญิงขนาดไหน อินทัชถึงจะชายตามาสนใจมากกว่า ‘ความเป็นหลาน’ อย่างนี้ เป็นสิ่งที่หญิงสาวใคร่อยากรู้เหลือเกิน...

“ผมจะให้ทะเบียนสมรสตามที่คุณต้องการ แต่ผมจะไม่มีวันให้หัวใจ” “แล้วคุณจะยอมแต่งงานกับฉันทำไม” หล่อนถามเสียงสั่น “เพราะผมต้องการโสเภณีส่วนตัวที่สามารถใช้งานบนเตียงได้สะดวกทุกเวลาที่ผมมีอารมณ์ยังไงล่ะ ในสังคม…คุณจะเป็นภรรยาไม้ประดับ แต่ในห้องนอน…คุณจะเป็นได้แค่เมียบำเรอที่มีค่าแค่ร่างกายสวยๆเท่านั้น”

อุบัติเหตุทำให้เธอได้เจอเขา ยังหยิบเอาของบางอย่างของเขามาอีกด้วย แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เขาเข้าใจผิดว่าเธอเป็นคนร้ายได้ยังไงกันล่ะ การเจอกันแต่ละครั้งมันเหมือนมีแรงดึงดูด “ห้ามร้อง ขืนหลุดปากมาแม้คำเดียว เธอโดนดีแน่” “อือ...” “รู้ไหมถ้าเธอผิดคำพูด ฉันจะทำอะไร” ไม่สนใจว่าจะถูกสองมือเล็กทำร้ายปานใด ทำได้ทำไป เดี๋ยวถึงเวลาเอาคืนแล้วจะรู้สึก! “ลอกคราบทีละชิ้น...จากเสื้อ ไปกางเกง...แล้วค่อยเอาเสื้อชั้นในกับไอ้ตัวจิ๋วออกโยนทิ้งลงทะเล...

เจียนเยว่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากจนกระทั่งพบอาของเธอ แต่เธอก็ตกหลุมรักอาของเธออย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ น่าเสียดายที่อาคนนั้นกำลังจะแต่งงาน เลยจัดให้เธอไปต่างประเทศ เพื่อแก้แค้น เธอจึงเรียนวิชาบุรุษวิทยาและหลังจากกลับมาอีกครั้ง เธอก็กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านบุรุษวิทยาที่มีชื่อเสียงที่สุด เชี่ยวชาญการรักษาภาวะหย่อนสมรรถภาพทางเพศ การหลั่งเร็ว ภาวะมีบุตรยาก... คราวนี้คุณอาดันเธอไว้ในห้องนอน "ถ้าอยากดูร่างกายของผู้ชายมาก ก็ช่วยตรวจให้ผมหน่อยสิ" เธอยิ้มอย่างชั่วร้าย และใช้มือปลดเข็มขัดของเขา "มิน่าเล่าขนาดอามีคู่หมั้นแล้ว แต่กลับไม่แต่งงานสักที ที่แท้มันใช้งานไม่ได้สินะ" "จะได้หรือไม่ได้ คุณก็ลองดูเองสิ" "ไม่เลย อาไปหาคนอื่นช่วยดูให้เถอะ"

อาญาจอมมาร (ซีรีส์เสน่หาเริงไฟ ลำดับที่1) เพราะเธอมันร้ายนัก จอมมารอย่างเขาจึงต้องลงอาญาคนผิดให้ได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาสม! เพราะเพื่อนรักถูกเลสเบี้ยนหลอกลวงจนเกือบตาย ด้วยความเสียใจ เอริก จึงเกลียดชังผู้หญิงผิดเพศเข้าไส้ แต่ชะตาฟ้าลิขิตให้เขาต้องพบเจอกับ โรสิตาผู้หญิงที่เขาเข้าใจว่าเป็นเลสเบี้ยน! “ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าเป็นพวกนั้น ฉันอยากรู้นักว่ามันดียังไงถึงทำตัวแบบนั้น” เขาเขย่าร่างบางด้วยแรงอารมณ์ ในที่สุดยายทอมบ้านี่ก็ยอมรับความจริง! “โอ้ย! ฉันเจ็บนะ คุณมันบ้า ฉันขอบอกไว้นะ ว่าฉันไม่มีวันเลิกคบกับยายไอรีน ต่อให้คุณทำอะไรฉันก็ไม่เลิกคบกับน้องสาวคุณ” ความเจ็บทำให้โรสิตาถึงกับน้ำตาซึม โมโหคนป่าเถื่อนหนักกว่าเดิม จึงสาดคำพูดใส่เขาอย่างไม่คิด คำพูดนั้นกวนตะกอนขุ่นมัวของคนได้ยินขึ้นมา เอริกโกรธจนหูอื้อ เขากระชากร่างบางมาชิดตัว “ฉันไม่มีทางยอมให้เธอ ทำให้น้องสาวฉันเสียคนหรอกนะ” เขาเอ่ยเสียงรอดไรฟัน “คุณมีปัญญาทำให้ฉันเปลี่ยนหรือไง” โรสิตากัดฟันโต้ตอบเขา แม้รู้ว่าคนตัวโตกำลังเดือดปุดด้วยความโมโห แต่เธอยังกล้ายั่วให้เขาโกรธอีก “งั้นก็ลองดู ว่าฉันจะเปลี่ยนเธอได้ไหม” เอริกมองหน้าหญิงสาวด้วยแววตา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนตัวเล็กให้หายแค้น เขาบีบปลายคางอีกฝ่ายไว้ก่อนจะก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอิ่มของผู้หญิงปากดีอย่าง ไม่ปราณี “รู้หรือยัง เป็นผู้หญิงแท้ๆ มันเป็นยังไง”

สิบปีเต็มที่ฉันทุ่มเททุกอย่างให้เดชผู้เป็นสามี ฉันทำงานสามจ๊อบเพื่อให้เขาได้เรียนจบปริญญาโทบริหารธุรกิจ ฉันขายสร้อยล็อกเก็ตรูปคุณย่าซึ่งเป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวเพื่อเอาเงินมาช่วยตั้งบริษัทสตาร์ทอัพให้เขา แต่ตอนนี้ ในวันที่บริษัทของเขากำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ เขากลับบังคับให้ฉันเซ็นใบหย่าเป็นครั้งที่สิบเจ็ด โดยอ้างว่ามันเป็น “แค่เรื่องธุรกิจชั่วคราว” แล้วฉันก็ได้เห็นเขาในทีวี แขนของเขากำลังโอบรอบเอวผู้หญิงอีกคน... อรอินทร์ นักลงทุนหลักของเขา เขาเรียกเธอว่าผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต ขอบคุณเธอที่ “เชื่อมั่นในตัวเขาในวันที่ไม่มีใครเลย” ประโยคเดียวของเขาลบตัวตนทั้งหมดของฉันให้หายไปในพริบตา ความเลือดเย็นอำมหิตของเขายังไม่จบแค่นั้น เขาปฏิเสธว่าไม่รู้จักฉันหลังจากที่การ์ดของเขากระทืบฉันจนสลบกลางห้างสรรพสินค้า เขาขังฉันไว้ในห้องใต้ดินมืดๆ ทั้งที่รู้ดีว่าฉันเป็นโรคกลัวที่แคบอย่างรุนแรง ปล่อยให้ฉันเผชิญกับอาการแพนิกกำเริบเพียงลำพัง แต่ฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ทุกอย่างขาดสะบั้นคือตอนที่ถูกลักพาตัว เมื่อคนร้ายบอกให้เขาเลือกว่าจะช่วยใครได้แค่คนเดียวระหว่างฉันกับอรอินทร์... เดชไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาเลือกผู้หญิงคนนั้น เขาทิ้งให้ฉันถูกมัดติดกับเก้าอี้เพื่อรอรับการทรมาน ขณะที่เขาพาดิลล้ำค่าของเขาไป เมื่อฉันนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลเป็นครั้งที่สอง ในสภาพใจสลายและถูกทอดทิ้ง ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจโทรหาเบอร์ที่ไม่ได้โทรมาห้าปีแล้ว “คุณป้าเอมอรคะ” ฉันพูดเสียงสะอื้น “เอวา... ขอไปอยู่ด้วยได้ไหมคะ” คำตอบจากทนายความที่น่าเกรงขามที่สุดในกรุงเทพฯ ดังขึ้นทันที “ได้สิจ๊ะหลานรัก เครื่องบินส่วนตัวของป้าพร้อมสแตนด์บายอยู่แล้ว แล้วก็นะเอวา... ไม่ว่าเรื่องอะไร เดี๋ยวเราจัดการเอง”

ในวันเกิดอายุครบ 22 ปีของฉัน อนาคตทั้งชีวิตอยู่ในกำมือของฉันแล้ว ทุนการศึกษาอันทรงเกียรติจากเคมบริดจ์ ที่ฉันใช้เงินเก็บทั้งชีวิตแลกมา แต่พี่ชายของฉันกลับตัดสินใจว่าอนาคตนั้นควรเป็นของเอวา น้องสาวบุญธรรมของเรา พวกเขาเอาเงินของฉันไปทุกบาททุกสตางค์เพื่อจ่ายค่าศัลยกรรมความงาม "ฉุกเฉิน" ของเธอ เมื่อฉันโวยวาย พวกเขากลับด่าว่าฉันเห็นแก่ตัวและใจดำ "ถ้าแกไม่มีความเมตตา" เจตน์ พี่ชายของฉันพูดเย้ยหยัน "ก็ไสหัวออกไป" พวกเขาเลือกน้ำตาจระเข้ของคนโกหก มากกว่าความฝันของน้องสาวแท้ๆ หลายวันต่อมา ขณะที่พวกเขาไปเที่ยวพักผ่อนสุดหรูที่มัลดีฟส์ ทริปที่พวกเขาเคยสัญญาว่าจะพาฉันไป ฉันก็ได้เห็นรูปถ่าย เอวายิ้มอย่างสดใส ไร้รอยแผลเป็น อยู่ระหว่างพี่ชายที่น่ารักทั้งสองของฉัน อนาคตของฉันถูกแลกกับจมูกใหม่ของเธอกับทริปเที่ยวทะเล และแล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น โครงการวิจัยทางการแพทย์ลับสุดยอดระยะเวลาสิบห้าปี ห้ามติดต่อกับโลกภายนอก สำหรับบางคนมันคือโทษจำคุกตลอดชีวิต แต่สำหรับฉัน มันคือเชือกเส้นสุดท้าย ฉันเก็บของใส่กระเป๋าใบเดียว ทิ้งหลักฐานคำโกหกของเอวาไว้บนโต๊ะให้พี่ชายดู แล้วเดินจากไปตลอดกาล

เมื่อเพลิงชายหนุ่มผู้ร่ำรวย ต้องสูญเสียน้องชายจากการฆ่าตัวตาย จดหมายฉบับสุดท้ายที่วายุทิ้งไว้ให้บอกถึงสาเหตุที่เขาต้องตัดสินใจจบชีวิตตัวเองเพราะถูกผู้หญิงคนหนึ่งหลอกให้รักเพียงเพื่อกอบโกยเงิน เพลิงจับตัวผู้หญิงที่เขามั่นใจว่าคือคนเดียวกับผู้หญิงในจดหมายที่น้องชายเขียนบอกไว้ เขาพาเธอไปขัง ย่ำยีทั้งร่างกายและจิตใจ จนสาแก่ใจ แต่สุดท้ายเขาทำร้ายผิดคน “ฉันไม่ใช่วายุ เธอไม่ต้องมาเล่นละครใสซื่อ ผู้หญิงอย่างเธอมันงูร้าย ต้องเจอกับเสือย่างฉันมันถึงจะเหมาะสมกัน” เพลิงใส่ความโกรธลงไปกับมือของเขา บีบแขนของเขมจิราจนแดงช้ำไปทั้งแขน หญิงสาวได้แต่บิดแขนไปมาและร้องโอดครวญเพราะรู้สึกเหมือนแขนตัวเองกำลังจะหัก “คุณจะบ้าหรือไง ฉันก็บอกอยู่ว่าไม่รู้จักทั้งคุณและน้องคุณ ถึงคุณจะฆ่าฉันให้ตายก็ไม่รู้จัก ได้ยินไหม!” *********** “ในเมื่อเธอเป็นนักโทษ ดังนั้นฉันจะทำอะไรก็ได้ แม้แต่นอนกับเธอ” ชายหนุ่มหยุดพูดและหันมามองสบตาหญิงสาวด้วยรอยยิ้มที่ดูเยือกเย็นเหมือนความรู้สึกที่โกรธแค้นมันถูกแช่แข็งไว้ข้างใน “แต่สำหรับเธอ เป็นได้แค่นางบำเรอเท่านั้น แต่เธอก็คงไม่รู้สึกอะไรอยู่แล้ว เพราะก็ผ่านเรื่องแบบนี้มาเยอะ สบาย ๆ ” หญิงสาวอยากจะลุกขึ้นแล้วไปตบหน้าผู้ชายปากเสียที่กำลังนวดขาให้เธอ แต่ด้วยรู้ตัวว่าตัวเองขืนทำแบบนั้นจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ หญิงสาวจึงคิดที่จะอยู่เงียบ ๆ *********** เสือหิวที่ไม่ได้รับรสเรื่องแบบนี้มาเกือบสองปีตั้งแต่คู่หมั้นของเขามาจากไป กับอีกฝ่ายกระต่ายน้อยผู้ไร้เดียงสา ที่พร้อมทำตามอารมณ์ที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้ เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกถอดกองลงไปกับพื้นไม้ของเพิงพัก ก่อนที่ร่างกายของทั้งคู่จะประสานกลมเกลียวเป็นคนเดียวกัน แต่เส้นทางแห่งความสุข มันไม่เป็นไปอย่างที่เพลิงคิด เธอยังบริสุทธิ์อยู่

ตงฟางลี่หยาง แม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นเทียนหยวน หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความด้านชาและเต็มไปด้วยความแค้น ที่ฝังแน่นอยู่ภายในใจที่รอวันชำระแค้นกับอดีตสหายเก่า หากแต่หัวใจที่เต็มไปด้วยความด้านชา กลับปรากฏหมอหญิงจากสกุลหลิง ผู้มาจากยุคปัจจุบัน ผุดขึ้นอยู่ภายในหัวใจ หยกบุบผานำเธอให้มาพบกับแม่ทัพจอมโหด และหลิงลี่ย่านางคือสตรีที่แม่ทัพหนุ่มต้องตามจับเธอ !!!

ใครจะไปรู้ล่ะว่าเค้าเป็นทายาทมาเฟียรู้ตัวอีกทีก็ตกหลุมรักเค้าไปแล้วนี่นาหลังจากนี้ชีวิตของเธอก็ต้องอยู่ไม่เป็นสุขมีแต่เรื่องน่าปวดหัวเพราะต้องมาพัวพันกับมาเฟียอย่างเขานี่แหละ ตัวอย่างบางตอน มหาวิทยาลัยXX “นี่แกเห็นผู้ชายที่มานั่งหลังห้องในคาบเรียนหรือเปล่า” หลังจากที่เรียนจนพักเที่ยงแล้วสามสาวก็เดินออกไปที่โรงอาหารลลิลแอบสงสัยอยู่ไม่น้อยว่านักศึกษาผู้ชายคนที่นั่งแอยู่หลังห้องน่าจะเป็นนักศึกษาที่เข้ามาใหม่ “ทำไมเหรอ” ขวัญข้าวมองหน้าลลิลด้วยอาการสงสัย “เค้ามาใหม่ใช่ไหมแล้วเข้ามาในช่วงใกล้สอบแบบนี้ได้ด้วยเหรอ” ลลิลขมวดคิ้วครุ่นคิด “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันอะแกเค้าอาจจะมานานแล้วแต่เราไม่ได้สังเกตเห็นก็ได้” ขวัญข้าวเห็นว่าลลิลน่าจะคิดมากไปเองนักศึกษาที่เข้าเรียนพร้อมกันก็มีตั้งหลายคนเพื่อนเธออาจจะจำสับสนก็ได้ “ฉันสังเกตทุกคนแต่ไม่เคยเห็นคนนี้” ลลิลส่ายหัวเบาๆเธอยังคงมั่นใจในความคิดของตัวเอง “นายนั่นนั่งอยู่ตรงนั้นเข้าไปถามเลยสิ” ซินจางเห็นว่าลลิลสงสัยนักก็ให้เข้าไปถามนักศึกษาคนนั้นเลยเพราะเธอเห็นเข้านั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนคนเดียวริมทางเดินไปโรงอาหาร “จะดีเหรอแก...อ้าวเฮ้ยหลิว” ขวัญข้าวหันไปหาซินจางไม่ทันได้คำตอบอะไรลลิลก็เดินพรวดเข้าไปหานักศึกษาผู้ชายคนนั้นแล้ว “นี่นายเข้ามาใหม่เหรอแล้วเข้ามาแบบนี้ได้ด้วยเหรอ” ลลิลสะกิดบ่าชายหนุ่มเบาๆแล้วถามคำถามที่เธออยากรู้ทันที “.....” แทนไทเงยหน้ามองลลิลด้วยสายตาเรียบเฉยและหันหน้าหนีเธอโดยที่ไม่ได้ให้คำตอบอะไร “อ้าวพูดด้วยก็ไม่พูด” ลลิลยืนเท้าเอวและมองหน้าชายนุ่มอย่างไม่พอใจที่เขาทำเป็นเมินเธอ “เค้าเป็นใบ้หรือเปล่าแก” ขวัญข้าวรีบเดินเข้ามาดึงตัวลลิลเอาไว้ก่อนที่จะพูดอะไรไม่รักษามารยาทออกไป “ฉันไม่ได้เป็นใบ้...เข้ามาได้ไม่ได้ฉันก็เข้ามาเรียนแล้วพวกเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” แทนไทได้ยินคำกล่าวจากหญิงสาวอีกคนที่หาว่าเขาเป็นใบ้จึงหันไปตอบกลับขวัญข้าวด้วยอาการไม่พอใจเขาพูดจบก็จ้องมองหน้าหญิงสาวอยู่อย่างนั้นไม่ละสายตา “อ่อ..ไม่หรอกพวกฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรขอโทษด้วยนะที่รบกวน” ขวัญข้าวหลบสายตาชายหนุ่มเล็กน้อยทั้งขอโทษเขาที่พวกเธอมารบกวนและรีบลากลลิลออกไปพร้อมเอทันทีคราแรกกลัวว่าลลิลจะพูดอะไรเสียมารยาทกลับเป็นเธอที่พูดจาเสียมารยาทใส่ชายหนุ่มโดยที่ไม่ได้ตั้งใจเสียอย่างนั้น

หวังฉีหลิน อายุ 25 ปีสาวเจ้าหน้าที่การเกษตรและพ่วงมาด้วยเจ้าของสวนสมุนไพรรายใหญ่ เสียชีวิตกระทันหันหลังจากกลับมาจากท่องเที่ยวพักผ่อนและเธอได้เก็บเอาก้อนหินสีรุ้งมาจากพระราชวังโปตาลามาได้เพียงสามเดือน ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ หากตายไปแล้วก็ไม่เป็นไรเพราะเธอเองเติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนกระทั่งมีอายุได้ 18ปี ถึงได้ออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเองตอนนี้เธอ ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงแล้ว เพียงแต่เสียดายที่เธอยังไม่ได้ทำตามความฝันของตัวเองเลย เฮ้อ ชีวิตคนเรานั้นมันแสนสั้น อายุ25 แฟนไม่เคยมี สามียังอยากได้ ไหนจะลูกๆที่ฝันอยากจะมีอีก คงต้องหยุดความหวังและความฝันเอาไว้เท่านี้ เหนือสิ่งอื่นใด ตายแล้วตายเลยจะไม่ว่า แต่ดันตื่นขึ้นมาในร่างหญิงชาวนายากจน ชื่อหวังฉีหลินเช่นเดียวกับเธอพ่วงมาด้วยภาระชิ้นใหญ่ อย่างสามีที่ป่วยติดเตียงและลูกชายฝาแฝดทั้งสอง แถมยังมีภาระชิ้นใหญ่ม๊ากกกมาก กอไกล่ล้านตัวอย่างพ่อแม่สามีและน้องๆของสามี ที่โดนบ้านสายหลักกดขี่ข่มเหงรังแก เอารัดเอาเปรียบและบังคับแยกบ้านหลังจากที่สามีของนางได้รับบาดเจ็บสาหัส สาเหตุที่หวังฉีหลินต้องมาตายไปนั้นเพราะโดนลูกสะใภ้บ้านสายหลักผลักตกเขาระหว่างที่กำลังยื้อแย่งโสมคนที่หวังฉีหลินขุดมาได้

ความรักที่ซ่อนเร้นของสาวน้อยเริ่มต้นในวันที่ทั้งสองได้พบกันในการพบกันที่ถูกวางแผนมาอย่างยาวนาน ทว่าเด็กสาวที่ครอบครัวรับมาเลี้ยงกลับแย่งชิงครอบครัวและเด็กหนุ่มไปโดยไม่รู้สึกเกรงกลัว เมื่อโตขึ้น เธอใช้โอกาสการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์เพื่อแย่งชิงตำแหน่งภรรยาของชายคนนั้น ไม่ยอมถอยแม้แต่นิดเดียว ฟู่เป่ยชวนกอดพี่สาวของเธอไว้ในอ้อมแขน ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “เธอทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียน” ซูชิงเฉินรู้สึกปวดท้องเหมือนมีบางอย่างในร่างกายของเธอค่อยๆ เลือนหายไป เธอยิ้มเล็กน้อย น้ำเสียงแน่วแน่ “แน่นอน ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือ ถึงจะต้องตายก็ตาม” ไม่นานนัก ซูชิงเฉินก็เหมือนจะหายไปจริงๆ จากนั้นเป็นต้นมา ไม่มีใครรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ในยามค่ำคืน ฟู่เป่ยชวนมักจะได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดกับเขาว่า “ถ้าฉันไม่เคยรักเธอเลยก็คงจะดี” ห้าปีต่อมา ซูชิงเฉินกลับมาพร้อมกับเด็กคนหนึ่ง กลับมาในสายตาของคนทั่วไปอีกครั้ง ...

ตั้งแต่เกิดกระทั่งจำความได้ จินซิงซิน รับรู้แค่ว่านางเป็นเพียงบุตรสาวกำพร้าของพ่อค้าตระกูลใหญ่ ชั่วชีวิตน้อยๆ มีเพียงท่านยาย พี่สาวต่างมารดาเท่านั้นที่คอยห่วงใย จนกระทั่งได้เจอกับ หลี่หลานหมิง ผู้มีสมญานามว่าอ๋องพยัคฆ์ที่ผู้คนโจษขานกันว่าโหดร้ายยิ่งนัก สังหารผู้คนเป็นผักปลา แสนเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งจนมิอาจมีผู้ใดใต้หล้าหาญกล้าต่อกร ทั้งสองต้องแต่งงานกันตามบัญชาของโอรสสวรรค์ท่ามกลางอุปสรรคมากมาย หลี่หลานหมิงจะทำเช่นใดในเมื่อสตรีที่ร่วมหัวจมท้ายด้วยอย่างชายากระต่ายน้อยกลับเติบโตเพียงแค่ร่างกาย ส่วนสภาพจิตใจนั้นอ่อนด้อยราวกับเด็กน้อยก็ไม่ปาน... +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ หลี่หลานหมิงที่รู้สึกตัวและพลิกตัวจากอาการเมื่อยขบแต่พบว่าไม่สามารถทำได้ แค่บิดตัวเล็กน้อยก็รู้สึกร่างกายแข็งค้างราวกับไร้เรี่ยวแรง ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน... ที่แท้เพราะเมื่อคืนเขาถูกกระต่ายหลงทางกอดก่ายเอาเป็นสมบัติตนจนกระดิกไปไหนไม่ได้ นางคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน! น่าโมโหนัก! อ๋องสี่หลี่หลานหมิงกระดิกตัวแทบไม่ได้คล้ายเป็นตะคริวเพราะกระต่ายหลงตัวโตไม่ยอมคลายกอด กว่าร่างจะกลับฟื้นกำลังวังชาก็นานพอควร กระทั่งมีเสียงฝีเท้าดังสวบสาบจากหน้ากระโจมดังเล็ดลอดเข้ามา หลี่หลานหมิงจึงรู้สึกตัวว่าอยู่ในสภาพไม่น่ามอง รีบผุดลุกนั่งเอื้อมคว้ากระบี่คู่ใจข้างกายกระชับมั่น แต่เพราะความเคลื่อนไหวของเขาทำให้เตียงไหวสั่นจนคนที่นอนเริ่มขยับตัวและวาดมือมาคว้าเอวเขาเอาไว้อีกครา “อย่าไปตุ้งตุ้ง...” “นี่เจ้า! ข้ามิใช่ตุ้งตุ้งของเจ้า ปล่อย!” หลี่หลานหมิงคำรามแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไร้ซึ่งความรับรู้ใดๆ “ซิงซินยังไม่อยากตื่นเลย...ท่านยาย” ดี... ดีแท้! เมื่อครู่เปรียบเขาเป็นกระต่ายหูเทา คราวนี้กลับกลายเป็นท่านยายของนางอีก หลี่หลานหมิงปรายตามองดวงหน้าดรุณีน้อยที่ยังหลับพริ้มในห้วงนิทราแล้วถึงกับนิ่งงัน นางช่างงดงามปานเทพธิดามาจุติ ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของนางที่กดลงบนซอกคอของเขาตามจังหวะหายใจทั้งยังแก้มหอมกรุ่นที่เผลอจูบลูบไล้และเรือนร่างนุ่มนิ่มที่คอยเบียดยามหนาวเหน็บตลอดคืน หึ! มารดาเจ้าเถอะ! กระต่ายน้อยเอ๋ย... เขาควรสั่งสอนนางไม่ควรปล่อยให้หลุดรอดจากกรงเล็บเพชฌฆาตไปได้จริงๆ อ๋องสี่หลี่หลานหมิงผู้ซึ่งมิได้อ่อนต่อโลกแต่ไม่เคยแสวงหาสตรีงามสักคนข้างกายถึงคราวหนาวยะเยือกในใจ เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อนเลยสักครั้งในชีวิตที่นึกอยากได้สตรีมาครอบครองเป็นสมบัติของตัวบังเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ความรู้สึกนี้เมื่อเกิดขึ้นแล้ว กระต่ายน้อยหลงทางตัวนี้ต้องรับผิดชอบ!

เป็นเวลาสามปีเต็ม ที่ฉันเป็นความลับของอัลฟ่าคีรินทร์ สัมผัสของฉันคือยารักษาเดียวสำหรับคำสาปพิษเงินที่กัดกินร่างกายเขาให้ทุกข์ทรมาน เขาสัญญาว่าถ้าเขายังหาคู่แท้ไม่เจอในวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของฉัน เขาจะเลือกฉัน ในวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีของฉัน เขากลับพาผู้หญิงคนอื่นกลับมาบ้าน เขาขอคืนกุญแจเพนท์เฮาส์ของเขา แล้วโยนบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินลงบนเตียง “นี่สำหรับค่าบริการของเธอ” เขาพูดอย่างเย็นชา รักใหม่ของเขา ลิตา เป็นนักวางแผนตัวยง เมื่อเธอใส่ร้ายว่าฉันลักพาตัวเธอ คีรินทร์เกือบจะจับแม่ที่ป่วยของฉันกดน้ำในบึงโคลนเพื่อบีบให้ฉันสารภาพ เมื่อเธอใส่ร้ายฉันอีกครั้งว่าผลักคุณย่าของเธอ เขาก็ตบหน้าฉันต่อหน้าคนทั้งฝูงแล้วสั่งให้ฉันคุกเข่า ฉันไม่เข้าใจว่าผู้ชายที่เคยปกป้องฉัน กลายมาเป็นคนที่ทรมานฉันได้เจ็บปวดที่สุดได้อย่างไร เขาตาบอดเพราะหมาป่าสาวเจ้าเล่ห์คนนั้น ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงเมื่อคำสาปของเขากำเริบ เขาพยายามจะใช้กำลังกับฉัน แต่กลับกล่าวหาว่าฉันพยายามจะจับเขาตอนที่ลิตาเดินเข้ามาพอดี วันนั้น ฉันตัดสายสัมพันธ์ของเราและจากไปยังฝูงคู่แข่ง ที่ซึ่งเพื่อนสมัยเด็กของฉัน—คู่แท้โอกาสที่สองของฉัน—เพิ่งฟื้นจากอาการโคม่าที่ยาวนานถึงหกปี

หลังจากสิบปีในสถานสงเคราะห์ ในที่สุดครอบครัวก็ตามหาฉันจนเจอ ฉันเคยคิดว่ามันคือฝันที่เป็นจริง แต่ไม่นานฉันก็ได้เรียนรู้ว่าที่ของฉันอยู่ตรงไหน ฉันเป็นแค่ม้างานที่ต้องหาเงินมาจ่ายค่าชีวิตสุขสบายของคริส น้องสาวฝาแฝดผู้สมบูรณ์แบบ ส่วนเธอก็เป็นลูกรักคนโปรดที่พ่อแม่ภาคภูมิใจ สิ่งดีงามเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันมีคือเจสัน แฟนของฉัน แต่แล้วในงานเลี้ยงที่ฉันไปรับจ้างจัดอาหาร ฉันบังเอิญได้ยินพ่อแม่ของฉันวางแผนกับพ่อแม่ของเขา พวกเขากำลังจะให้เจสันแต่งงานกับคริส บอกว่าฉันมีปมในอดีตเยอะเกินไป เป็นของมีตำหนิ ไม่กี่นาทีต่อมา ต่อหน้าทุกคน เจสันคุกเข่าลงและขอคริสแต่งงาน ขณะที่ฝูงชนโห่ร้องยินดี โทรศัพท์ของฉันก็สั่นพร้อมกับข้อความจากเขา “ขอโทษนะ เราเลิกกันเถอะ” เมื่อฉันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขาที่บ้าน พวกเขาก็ยอมรับความจริง การตามหาฉันเจอเป็นความผิดพลาด ฉันเป็นแค่ความน่าอับอายที่พวกเขาต้องจัดการ และการยกเจสันให้คริสก็ถือว่าเป็นบุญคุณแล้ว เพื่อปิดปากฉัน น้องสาวฉันทิ้งตัวลงจากบันไดแล้วกรีดร้องว่าฉันผลักเธอ พ่อทุบตีฉันแล้วโยนฉันออกมาที่ถนนเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง ขณะที่ฉันนอนสะบักสะบอมอยู่บนทางเท้า พ่อแม่ก็บอกตำรวจที่มาถึงว่าฉันเป็นคนทำร้ายร่างกาย พวกเขาอยากจะลบฉันให้หายไป แต่พวกเขากำลังจะได้รู้ว่าตัวเองเพิ่งก่อสงครามขึ้นมาต่างหาก

อัครเดชหรือว่าเสือ นิสัยของเขาก็ไม่ต่างจากเสือหนุ่ม ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ แต่เมื่อเธอคือแม่ทูนหัวเขาจึงพยายามที่จะหยุด และยุติความสัมพันธ์กับผู้หญิงทุกคน เพื่อเธอเพียงคนเดียว เมื่อความรักไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว จึงทำให้เขาและเธอนั้นปรารถนาที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน เมื่อชายหนุ่มที่เคยทำตัวเป็นเพล์บอย หลายคนมักจะให้ฉายาเขาว่าเสือ เหมือนกับชื่อของเขา แต่เมื่อหญิงสาวที่อัครเดชแอบรัก เดินเข้ามาในวงจรชีวิตของเขา จึงทำให้ชายหนุ่มตัดสินใจ ยุติความสัมพันธ์กับผู้หญิงทุกคน เพื่อมอบใจทั้งดวงให้กับเธอ ขวัญข้าวหญิงสาวผู้ใสซื่อ ซึ่งเธอกำลังจะกลายเป็นแม่ทูนหัวของเขา ซึ่งผลงานชุดนี้จะเป็นซีรีส์ Follow your heart. เรื่องแรกแม่ทูนหัวของพ่อเสือหนุ่ม ตามมาด้วยเล่ห์ร้ายใจปรารถนา ต่อมาเรื่องเพื่อนรัก (เผลอ) รักเพื่อน (I love my friend) และเรื่องสะดุดรัก Lady cook. ฝากไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

เมื่อชีคเถื่อนถูกแบล็คเมลให้แต่งงานกับเมียเก็บของน้าชายผู้ล่วงลับ... หล่อนยืนอยู่ข้างกับหน้าต่าง แสงแดดยามสายส่องกระทบเข้ามาทางด้านหลังของหญิงสาว มันทำให้เขาเห็นสัดส่วนสมบูรณ์แบบได้ชัดเจนเต็มสองตา เลือดหนุ่มในกายเดือดพล่าน ความต้องการทางเพศระเบิดขึ้นภายในช่องท้องอย่างรุนแรง เขาต้องการหล่อน... ต้องการผู้หญิงที่ยืนจีบปากจีบคอโต้เถียงเขาคอเป็นเอ็นตรงหน้าแทบขาดใจ แต่หล่อนคือเมียเก็บของน้าชาย...! ผู้หญิงต้องห้ามที่เขาต้องเก็บไม้เก็บมือให้ไกลที่สุด “ฉันต้องการทำแบบนี้ตั้งแต่เห็นเธอครั้งแรกที่เมืองไทยแล้ว จัสมิน... อืมมมม” เซรีมสาธิตความต้องการของตัวเองด้วยการชำแรกแทรกลึกเข้ามาในความคับแน่นไร้ราคีของหล่อนอย่างดุดัน ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเถื่อนถ่อย เสียงคำรามด้วยความกระสันรัญจวนแผดก้องห้องบรรทม “อื้อ... ฉัน... เจ็บ...” “มันจะดีขึ้น... อืมมมมม...” มันจะดีขึ้นได้ยังไงกัน ในเมื่อเซรีมยังไม่ยอมหยุดเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย

ฉันวางใบหย่าที่เซ็นชื่อแล้วไว้บนโต๊ะทำงานของฮั่วเจ๋อซู เพื่อจบสิ้นสถานะ "เมียแต่ง" ที่เหมือนคนรับใช้ตลอด 8 ปี แต่เขากลับพา "โจวโม่โม่" รักแรกของเขาเดินควงแขนเข้ามาในบ้านอย่างเปิดเผย เธาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขา ประกาศชัยชนะเย้ยหยันฉันที่กำลังยืนจัดโต๊ะอาหารราวกับเป็นส่วนเกิน ฮั่วเจ๋อซูไม่แม้แต่จะถามไถ่ความรู้สึกฉัน เขากลับตะคอกใส่เมื่อฉันขอตัวลา โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือฟางเส้นสุดท้าย ในวันที่ฉันลากกระเป๋าออกจากบ้าน อาการวิงเวียนศีรษะรุนแรงทำให้ฉันต้องแวะโรงพยาบาล และผลตรวจก็ตบหน้าฉันอย่างจัง... ฉันตั้งครรภ์ได้ 6 สัปดาห์ วินาทีที่ฉันกำใบตรวจครรภ์ด้วยมือที่สั่นเทา ฮั่วเจ๋อซูกลับวิ่งผ่านหน้าฉันไปเพื่อประคองชู้รักที่แกล้งเจ็บท้อง โดยไม่ปรายตามองภรรยาที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นความแค้น ฉันตัดสินใจขีดฆ่าชื่อพ่อออกจากชีวิตลูก เผาแหวนแต่งงานทิ้ง และบินหนีไปอเมริกาโดยไม่ทิ้งร่องรอย วันที่เขารู้ความจริงว่าฉันท้องและจากไป เขาแทบพลิกแผ่นดินหาอย่างคนบ้าคลั่ง แต่มันสายไปเสียแล้ว สามปีต่อมา ฉันกลับมาอีกครั้งในฐานะนักวิจัยระดับโลกผู้สง่างาม พร้อมกับเด็กชายตัวน้อยที่ถอดแบบใบหน้าเขามาทุกกระเบียดนิ้ว ฮั่วเจ๋อซูผู้ยิ่งใหญ่ยอมทิ้งศักดิ์ศรี คุกเข่าตากฝนหน้าโรงพยาบาลเพื่อขอโอกาสเป็นพ่อคน "ชีวิตของคุณไม่มีค่าพอสำหรับฉันหรอก ฮั่วเจ๋อซู" ฉันมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า แล้วปิดประตูรถใส่หน้าเขา ทิ้งให้เขาร่ำไห้อย่างน่าสมเพชกับบทเรียนราคาแพงที่ชื่อว่า "สายเกินไป"

เมื่อเด็กที่อยู่ในอุปการคุณของผู้เป็นบิดาทำท่าว่าจะเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นแม่เลี้ยงของเขา ภาคิม วัชรอาชา ผู้ชายที่แสนจะหยิ่งยโสจึงยอมไม่ได้ สู้ให้บิดามีนางบำเรอเป็นร้อยเหมือนกับนางในฮาเร็มของสุลต่านยังจะดีเสียกว่าให้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างนั้นมาร่วมสกุล เขาสลัดคู่ควงทุกคนทิ้งแทบจะทันทีแล้วหันมามุ่งมั่นกับการกำจัดว่าที่แม่เลี้ยงและจัดการลงทัณฑ์ผู้หญิงไม่เจียมตัวให้รู้สำนึกว่าอย่างมากเธอก็เป็นได้แค่ ‘นางบำเรอ’ เท่านั้น วิโรษณา ดุษยา เพื่อตอบแทนบุญคุณของผู้มีพระคุณ สาวน้อยไร้เดียงสาจึงต้องยอมตกเป็น ‘เมียบำเรอ’ ของผู้ชายกักขฬะไร้หัวใจโดยไม่ยอมปริปากบ่น และไม่แม้แต่จะเรียกร้องความสมเพชใดๆ จากเขา เพราะรู้ว่าในสายตาของซาตานร้าย ผู้หญิงข้างถนนอย่างเธอมีค่าไม่ต่างอะไรกับขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น “คุณภาคิม ได้โปรดอย่าทำกับปุ้มแบบนี้” “ฉันมีสิทธิ์ลงโทษเธอตามวิธีของฉันวิโรษณา” เสียงเขาแหบกระเส่า วิโรษณาดิ้นอย่างกระสับกระส่าย ทำไมเขาไม่ลงโทษเธอด้วยการเฆี่ยนตี หรือให้อดข้าวอดน้ำ ขังไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันก็ได้ เขาไม่รู้หรือไงว่าทำแบบนี้ร่างกายของเธอปั่นป่วนและกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความทรมานอันแสนวาบหวาม ลิ้นร้อนดั่งไฟนาบจุมพิตทั่วทุกอณูเนื้อของดอกไม้แสนฉ่ำหวาน ก่อนจะแทรกลิ้นชื้นเข้าไปรุกรานความอ่อนนุ่มที่นิ้วเรียวของเขาได้สัมผัสมาแล้วก่อนหน้านี้ สาวน้อยพยายามตั้งสติไม่ปล่อยการกระทำไปตามอารมณ์เร่าร้อนที่กำลังรู้สึกอยู่ แต่ลิ้นอุ่นจัดของคนแสนชำนาญก็แทรกลึกเข้าไปในความอ่อนนุ่มกลางกายด้วยจังหวะอันร้ายกาจอย่างไม่หยุดหย่อน ใบหน้าสวยแดงซ่านด้วยอารมณ์ร้อนแรง มือเล็กจิกลงบนที่นอนและขยุ้มจนยับย่นเพื่อระบายความซ่านสยิวที่กำลังโรมรันกายสาวอย่างหน่วงหนัก ร่างบางกระตุกไหว คิ้วสวยขมวดนิ่วด้วยอารมณ์สะท้านซ่าน หลงใหลไปกับสัมผัสของเขาจนเผลอยกสะโพกขยับไปมาเบาๆ ปลายลิ้นหนาลากถูไถขึ้นลงตามกลีบกุหลาบแสนสวยที่เปียกชุ่มไปด้วยความฉ่ำหวาน สองขาเรียวสั่นระริกๆ เมื่อชายหนุ่มเริ่มออกแรงกดปลายลิ้นแตะต้องแรงขึ้น

STOCKHOLM SYNDROME คืออาการที่พวกเธอมีความรู้สึกที่ดีและเกิดความผูกพันกับคนที่เรียกว่าซาตานหลังจากที่ได้อยู่ด้วยกัน แม้ไม่เต็มใจในตอนแรก แต่เขาทำให้เธอค้นพบความต้องการแท้จริงที่ซ่อนอยู่ ซาตานพี่ใหญ่ เควิ้น ชอว์น [เคน] 27 ปี อาชีพค้าของเถื่อน ผู้ทรงอิทธิพล รุ่นที่สามของตระกูล ไม่เน้นพูด แต่เน้นคิด เน้นปฎิบัติ ไม่เน้นใช้ความรู้สึก... “อุตส่าห์พยายาม แต่ห่วยมาก เป็นได้แค่ผู้หญิงข้างทาง ไม่เทียบชั้นนางบำเรอเลยสักนิด...” หลิวหลิว วัย 19 ปี หัวขโมยที่ถูกจับส่งเข้าโรงเรียนประจำ !!!!! โอ้พระเจ้า ทำไมเขาถึง ถึง ถึง ดูดีเหลือเกิน หลิวหลิว มองตาค้างนิ่ง หัวใจวัยสาวเต้นแรง เธอตกหลุมรักเจ้าพ่อมาเฟียคนนั้นเพียงแค่เห็นหน้าครั้งแรก และเธอกำลังจะถูกเขาฆ่าทิ้งในอีกไม่นานนี้ ซาตานพี่รอง เคลย์ตัน ชอว์น [คิ้วท์] 25 ปี เจ้าของธุรกิจโรงแรมระดับห้าดาวและเจ็ดดาวหลายแห่ง นิสัยขี้เล่น ชอบหว่านเสน่ห์ แต่ซ่อนเร้นบุคลิครสนิยมทางเพศ “ถ้าสัมภเวสีหล่อขนาดนี้ สาวๆคงอยากตกนรกกันเยอะเลย คุณว่ามั้ยที่รัก” เมษา วัย 20 ปี เธอสวย เธอรวย เธอหยิ่ง มันผิดด้วยเหรอ ที่เธอไม่ต้องการมีผู้ชายคนสำคัญในชีวิต เพียงเพราะไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะเหมาะสมกับเธอเลย “เอามันกลับไป และฝากข้อความถึงเจ้าของดอกไม้ด้วยว่า...ไปขอส่วนบุญที่อื่น ” ซาตานน้องเล็ก มดแดง วัย 19 ปี ความรักต้องหอมหวาน ละมุนละไม ไม่ใช่เหรอ “คุณเค กลับไปเป็นคุณเคคนเดิมได้มั้ยคะ?” เค-วอลลิส ชอว์น [เค] 24 ปี นักแสดงชั้นนำควบตำแหน่งผู้กำกับภาพยนตร์ที่อายุน้อยที่สุดในวงการ ‘รัก’ คือคำประกาศิตที่ตอกและจองจำเธอไว้กับเขาไปจวบจนลมหายใจสุดท้าย “มดแดง ฉันขอเตือนให้เธอรู้ไว้และจำให้ได้ ว่าฉันไม่ใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร”