บทที่ 2

มุมมองของคิมเบอร์ลี

ความกล้าหาญอย่างเหลือเชื่อของเธอทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ มันไม่ใช่แค่การขโมย แต่มันคือการปลอมตัว เธอสวมผิวหนังของฉัน

อีวาเลน่าเดินเข้ามาหาเรา เสียงส้นรองเท้าของฉันกระทบพื้นถนน เธอเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ ราวกับการแสดงออกถึงความร่ำรวยที่เธอศึกษามาอย่างละเอียดถี่ถ้วนโดยการเฝ้ามองฉันจากเงามืดในโถงทางเดิน

คุณอัลไบรท์รีบวิ่งไปหาเธอ

“โอ้ คุณนายกูลด์ ขอบคุณพระเจ้าที่คุณมาถึง ผู้หญิงคนนี้”—เธอชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่สั่นเทา—“เธอทำร้ายฉัน เธออ้างว่าเป็นแม่”

อีวาเลน่าหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน เธอจัดปกเสื้อโค้ท นิ้วของเธอสัมผัสกับผ้าที่ฉันรู้จักดีกว่าใบหน้าของฉันเอง

“สวัสดี คิมเบอร์ลี” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเบาและไม่สนใจ “ฉันไม่คิดว่าคุณจะกลับจากทริปเร็วขนาดนี้”

“ถอดมันออกเถอะ” ฉันพูด

อีวาเลน่าหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นเบาและกลวงตา

“อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่เลย คิม เธอรู้ว่าออสตินเกลียดเรื่องวุ่นวายแค่ไหน”

ลูกสาวฉันวิ่งมาหาฉัน เธอซบหน้าลงกับต้นขาฉัน ตัวสั่นเทาด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ ฉันวางมือลงบนศีรษะของเธอ รู้สึกถึงความร้อนจากน้ำตาของเธอผ่านกางเกงของฉัน

คุณครูอัลไบรท์ก้าวเข้ามาอยู่ระหว่างเรา ทำตัวเป็นโล่กำบังให้ขโมย

“คุณต้องไป” เธอบอกฉัน เสียงของเธอดังขึ้น “ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย คุณกูลด์เป็นผู้ปกครองที่ได้รับความเคารพที่นี่ คุณดูไม่ปกติอย่างเห็นได้ชัด”

ฉันมองไปที่ครู เธอเป็นพลเรือน เธอไม่รู้เลยว่าเธอกำลังยืนอยู่ระหว่างสิงโตกับเหยื่อของมัน

“โทรไปเลย” ฉันพูดเบาๆ “โทรแจ้งตำรวจ โทรแจ้งเอฟบีไอ โทรแจ้งพระเจ้าก็ได้ ถ้าคุณคิดว่าพระองค์กำลังฟังอยู่”

คุณอัลไบรท์ชะงัก เธอหันไปมองอีวาเลน่าเพื่อขอความมั่นใจ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” อีวาเลน่าพูดพลางตบแขนคุณครูเบาๆ “เธอเป็นแค่แม่บ้านเก่า เราจำเป็นต้องไล่เธอออก เธอมีปัญหาเรื่อง...ขโมย”

คำโกหกนั้นช่างหน้าด้านและเด็ดขาดเสียจนฉันเกือบจะชื่นชม มันเป็นกลยุทธ์แบบมาเฟียคลาสสิก: ปฏิเสธทุกอย่าง กล่าวหาผู้กล่าวหา

“คุณใส่เสื้อโค้ทของฉัน อีวาเลน่า” ฉันพูด “คุณใส่รองเท้าบู๊ตของฉัน คุณขับรถของฉัน”

อีวาเลน่าถอนหายใจและกลอกตา

“เห็นไหม? เธอเพ้อเจ้อ ออสตินซื้อเสื้อโค้ทตัวนี้ให้ฉันในวันครบรอบของเรา”

วันครบรอบ

คำนั้นลอยอยู่ในอากาศเหมือนควัน

ใบหน้าของคุณอัลไบรท์แข็งกร้าวขึ้น “ฉันต้องการให้คุณออกไปจากบริเวณโรงเรียนทันที คุณกำลังทำให้เด็กๆ หวาดกลัว”

ฉันก้าวไปข้างหน้า คุณอัลไบรท์เอามือวางบนหน้าอกฉันแล้วผลัก

มันไม่ใช่การผลักแรง มันแค่การดันเบาๆ แต่ในโลกของฉัน การแตะต้องดอนก็เหมือนโทษประหารชีวิต

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของฉันก้าวออกมาจากเงามืด ชายสองคน รูปร่างกำยำราวกับภูเขา สวมสูทที่ราคาแพงกว่าเงินเดือนประจำปีของครูคนนี้ พวกเขาไม่ได้ชักอาวุธออกมา พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำ พวกเขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น และอากาศในลานก็ลดลงสิบองศา

คุณอัลไบรท์ตัวแข็งทื่อ มือของเธอปล่อยจากหน้าอกฉันราวกับว่าเธอแตะเตาที่ร้อนจัด

รอยยิ้มของอีวาเลน่าจางหายไป เธอรู้จักผู้ชายเหล่านั้น เธอเคยเสิร์ฟกาแฟให้พวกเขาในครัวของฉันขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยเรื่องการกำจัดศพ

“คิมเบอร์ลี่” อีวาเลน่ากระซิบ เสียงของเธอสูญเสียความสุภาพที่เสแสร้ง “อย่าทำแบบนี้ที่นี่”

ฉันมองลงไปที่เธอ ฉันเห็นความกลัวเริ่มแตกสลายบนหน้ากากกระเบื้องเคลือบนั้น

“ฉันไม่ได้ทำอะไร” ฉันพูด “ฉันแค่รอ”

"รออะไรอยู่เหรอ?" คุณอัลไบรท์ถามเสียงแหลม

"รอสามีค่ะ" ฉันตอบ

ราวกับนัดกันไว้ รถลิมูซีนสีดำคันยาวก็เลี้ยวโค้งมา มันคือรถประจำตำแหน่งของตระกูลมิลเลอร์ ป้ายทะเบียนเขียนว่า: KJM 1 คิมเบอร์ลี เจน มิลเลอร์

แต่ฉันไม่ได้อยู่ในนั้น

ออสตินต่างหากที่อยู่ในนั้น