บทที่ 3

มุมมองของคิมเบอร์ลี

รถลิมูซีนค่อยๆ จอดสนิท เครื่องยนต์เดินเบาด้วยเสียงหึ่งๆ ต่ำๆ คล้ายเสียงสัตว์ร้าย คนขับชื่อร็อคโค ผู้ซึ่งภักดีต่อพ่อของฉันมาสามสิบปี ก้าวลงจากรถ เขาไม่ได้เปิดประตู เขาไปยืนอยู่ข้างท้ายรถ กอดอก สีหน้าอ่านไม่ออก

ประตูหลังเปิดจากด้านใน

ออสตินก้าวลงจากรถ

เขามีรูปลักษณ์ที่ตรงกับบทบาทที่ฉันจ้างเขามาแสดงทุกประการ เขาใส่สูทอิตาลีสั่งตัดที่ฉันเป็นคนออกค่าใช้จ่าย เขาใส่นาฬิกา Patek Philippe ที่ฉันให้เขาเป็นของขวัญวันเกิดครบรอบสามสิบปี เขาดูหล่อเหลา ประสบความสำเร็จ และทรงอำนาจ

แต่เขาไม่ใช่แบบนั้นเลย เขาเป็นนักลงทุนรายวันที่สูญเสียเงินเก็บทั้งหมดก่อนที่จะมาพบฉัน เขาเป็นผู้ชายที่ฉันช่วยดึงขึ้นมาจากความยากลำบากเพราะคิดว่าเขาปลอดภัย ฉันคิดว่าเขาอ่อนแอเกินกว่าจะกัดได้

"พ่อ!"

เด็กชายคนหนึ่งวิ่งออกมาจากสนามเด็กเล่น เจย์ลิน ลูกชายของอีวาเลน่า

เขาวิ่งผ่านลิลลี่ เขาวิ่งผ่านฉัน เขาพุ่งตัวเข้าหาขาของออสติน

ออสตินรับตัวเขาไว้ เขาอุ้มเด็กชายขึ้นแล้วแกว่งไปมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ลูกสาวของฉันมาก่อน

"เฮ้ เจ้าหนู" ออสตินพูด "วันนี้สนุกไหม?"

เจย์ลินชี้ไปที่ลิลลี่ "เธอพยายามจะแย่งของเล่นของผม พ่อ เด็กผู้หญิงใจร้าย"

ออสตินเงยหน้าขึ้น สายตาของเขากวาดมองไปทั่วลาน เขาเห็นอีวาเลน่า เขาเห็นครู แล้วเขาก็เห็นฉัน

สีหน้าของเขาซีดเผือดอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าหัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขาเกือบทำเด็กชายหล่น

"คิมเบอร์ลี่" เขาพูดเสียงสั่นเครือ

เขาวางเจย์ลินลง การเคลื่อนไหวของเขาดูเก้งก้างและไม่ประสานกัน เขาเดินมาทางฉันหนึ่งก้าว แล้วหยุดชะงักเมื่อเห็นยามสองคนยืนอยู่ข้างหลังฉัน เขารู้จักพวกเขา เขารู้ดีว่าพวกเขาทำอะไรกับคนที่ขัดขวางครอบครัว

“คุณมาทำอะไรที่นี่?” เขาถาม เสียงของเขาเบาเหมือนกระซิบ ลอยไปกับสายลม “คุณควรจะอยู่ที่ซูริค”

“ฉันเลิกงานเร็วกว่ากำหนด” ฉันตอบ

ออสตินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขามองไปที่อีวาเลน่า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขากำลังขอร้องเธออย่างเงียบๆ ให้แก้ไขเรื่องนี้ ให้โกหกเพื่อปกปิดความผิดพลาดครั้งใหญ่

อีวาเลน่าก้าวเข้ามาคล้องแขนเขา เธอบีบกล้ามแขนเขา เป็นการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของ “ที่รัก บอกผู้หญิงคนนี้ให้ไป เธอทำให้เจย์ลินเสียใจ”

ออสตินสะดุ้งเมื่อเธอสัมผัส เขาหันมามองฉันด้วยความหวาดกลัว เขารู้ว่าการแตะต้องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฉันไม่ใช่แค่การนอกใจ แต่มันเป็นการดูหมิ่นราชวงศ์

“อีวาเลน่า” เขาพูดเสียงกระซิบ “หยุด!”

“บอกเธอสิ ออสติน” อีวาเลน่าเรียกร้องเสียงดังขึ้น “บอกเธอว่าใครเป็นใหญ่ในครอบครัวนี้”

ฉันมองไปที่คอของเขา เขาเหงื่อออก

จากนั้นฉันก็มองไปที่คอของอีวาเลน่า

เธอสวมสร้อยคอ มรกตฝังในแพลทินัม มันเป็นเครื่องประดับชิ้นใหญ่และหรูหรา มันเป็นของขวัญที่หัวหน้าแก๊งชิคาโกเอาท์ฟิตมอบให้เมื่อสามปีก่อน มันถูกเก็บไว้ในตู้นิรภัยในห้องทำงานของฉัน ตู้นิรภัยที่ต้องใช้การสแกนไบโอเมตริก

ฉันหรี่ตาลง

“นั่นของฉัน” ฉันพูด

ออสตินมองตามสายตาฉัน เขาเห็นสร้อยคอ เขาดูเหมือนจะอาเจียน

“คิมเบอร์ลี่ ได้โปรด” เขาพูด “กลับบ้านกันเถอะ คุยเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัว”

โอเมอร์ตา กฎแห่งความเงียบ เขาพยายามอ้างกฎที่เขาไม่เข้าใจเพื่อเอาตัวรอด

ฉันเดินเข้าไปหาเขา ฉันยืนอยู่ใกล้มากจนได้กลิ่นน้ำหอมของเขา มันเป็นกลิ่นแห่งการทรยศ

ฉันเอื้อมมือออกไป มือของฉันอยู่เหนือสร้อยคอที่คอของอีวาเลน่า

อีวาเลน่าตบมือฉันออกไป “อย่าแตะต้องฉัน! ออสตินเป็นคนให้ฉัน!”

ฉันมองไปที่ออสติน “คุณเป็นคนให้เหรอ?”

เขาพูดไม่ออก เขาตัวสั่น

“บอกพวกเขาไป ออสติน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำอย่างน่ากลัว “บอกพวกเขาว่าใครจ่ายค่าสร้อยคอ บอกพวกเขาว่าใครจ่ายค่าสูท บอกพวกเขาว่าใครจ่ายค่ารถที่คุณนั่งมา”

เขามองพื้น

คุณครูอัลไบรท์เข้ามาอีกครั้ง เธอฮึกเหิมขึ้นเพราะออสตินอยู่ตรงนั้น “คุณเฮสเตอร์ คุณคงไม่ปล่อยให้คนรับใช้คนนี้พูดกับคุณแบบนั้นหรอกใช่ไหม?”

ออสตินเงยหน้าขึ้น เขามองไปที่ครู แล้วเขาก็มองมาที่ฉัน เขาเห็นความมืดมิดในดวงตาของฉัน เขาเห็นจุดจบของชีวิตที่เขารู้จัก

“เธอไม่ใช่คนรับใช้” เขากระซิบ

“อะไรนะ?” คุณอัลไบรท์ถาม

“เขาเป็นคนขี้ขลาด” ฉันพูด

ฉันเอื้อมมือไปอีกครั้ง คราวนี้ เมื่ออีวาเลน่าพยายามห้ามฉัน ฉันไม่ดึงมือกลับ ฉันคว้าสร้อยคอไว้ ฉันกระชากมัน

สร้อยแพลทินัมขาดออกด้วยเสียงดังเปรี๊ยะ

มรกตร่วงลงบนพื้นคอนกรีตราวกับลูกเห็บสีเขียว

อีวาเลน่ากรีดร้อง “เครื่องประดับของฉัน!”

เธอล้มลงคุกเข่า ควานหาอัญมณี เธอดูน่าสมเพช

ฉันมองไปที่พนักงาน มองไปที่พ่อแม่คนอื่นๆ ที่รวมตัวกันอยู่ตรงประตู พวกเขามองฉันด้วยความรังเกียจ พวกเขาเห็นผู้หญิงบ้าคนหนึ่งกำลังทำร้ายแม่คนหนึ่ง พวกเขาไม่เห็นความจริง

แต่พวกเขาจะได้เห็นในที่สุด