บทที่ 2

มุมมองของอเล็กซานดรา: “คืนนี้ฉันต้องไปตรวจแนวป้องกันทางเหนือ” แอนโทนีพูดในเย็นวันต่อมา เขาจัดกระดุมข้อมือเสื้ออยู่หน้ากระจก ดูเนี้ยบเกินกว่าจะไปลาดตระเวนในป่าที่เต็มไปด้วยโคลน “มีคนพบหมาป่าพเนจรใกล้ชายแดน” “ระวังตัวด้วยนะ” ฉันพูดพลางยื่นกาแฟให้เขา ฉันฝึกฝนศิลปะแห่งการควบคุมมือให้นิ่งจนเชี่ยวชาญ แม้ในยามที่อยากสาดของเหลวร้อนลวกนั้นใส่หน้าเขาก็ตาม “แน่นอนอยู่แล้ว ที่รัก ไม่ต้องรอนะ” เขาจูบหน้าผากฉัน มันรู้สึกเหมือนตราประทับแห่งความอัปยศ ทันทีที่รถเอสยูวีของเขาแล่นออกจากทางรถวิ่ง ฉันไม่ได้เข้านอน ฉันเดินไปที่โรงรถแล้วเปิดผ้าคลุมมอเตอร์ไซค์คันเก่าของฉันออก ฉันไม่ได้ขี่มันมาหลายปีแล้ว ไม่ได้ขี่มาตั้งแต่ฉันกลายเป็นลูนา “ผู้ทรงเกียรติ” ฉันสวมเสื้อมีฮู้ดสีดำและหมวกกันน็อก กลิ่นกายของฉันจางมากอยู่แล้วตามธรรมชาติ–ผลข้างเคียงจากสภาพร่างกายของฉัน–แต่ฉันก็ฉีดสเปรย์กลบกลิ่นใส่ตัวเองเพื่อความปลอดภัย ฉันตามเขาไป ไม่ใช่ไปยังป่าทางเหนือ แต่ตรงเข้าเมือง เขาจอดรถที่โรงแรมมูนไลท์ มันเป็นสถานประกอบการสไตล์บูติกที่ฝูงเป็นเจ้าของ สงวนไว้สำหรับสมาชิกระดับสูง ฉันจอดรถห่างออกไปสองช่วงตึกและเคลื่อนตัวผ่านเงามืด ฉันไม่จำเป็นต้องมีพลังเหนือธรรมชาติเพื่อเข้าไปข้างใน ฉันเป็นคนจัดการงานด้านโลจิสติกส์ของฝูง ฉันรู้ตารางเข้าเวร จุดบอดของกล้องวงจรปิดที่ฉันจ่ายเงินติดตั้ง และรหัสหลักสำหรับทางเข้าพนักงาน ฉันไปถึงทางเข้าด้านหลังของโรงแรม ประตูสำหรับพนักงาน ฉันกดรหัส: 0412 วันเกิดของเจคอบ แอนโทนีคาดเดาง่ายเสมอ เมื่ออยู่ข้างใน ฉันเพ่งสมาธิ ฉันไม่สามารถใช้การเชื่อมจิตเพื่อตามหาเขาได้–เขาจะจับได้ว่าฉันกำลังสืบค้น ฉันจึงเอื้อมผ่านพันธะของเราแทน พยายามสัมผัสถึงเขา มันแผ่วเบา เป็นเสียงซ่าทึบๆ ที่อู้อี้ ยายับยั้งพันธะกำลังออกฤทธิ์ แต่ฉันยังคงได้กลิ่นเขา และกลิ่นเธอ ฉันเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นเพนต์เฮาส์ ขาของฉันปวดแสบ ร่างกายอันอ่อนแอประท้วงการออกแรงนี้ แต่ฉันก็กัดฟันก้าวต่อไป สุดทางเดิน ห้อง 505 ฉันได้ยินเสียงหัวเราะ ฉันแนบหูกับประตู “หยุดเดี๋ยวนี้นะ แอนโทนี!” เสียงผู้หญิงหัวเราะคิกคัก “คุณจะทำให้เครื่องสำอางฉันพังหมด” “คุณไม่ต้องแต่งหน้าหรอก คาเทีย คุณต้องถูกตีตราต่างหาก” คาเทีย ชื่อนั้นฟาดใส่ฉันเหมือนถูกกระแทกทางกาย คาเทีย เชพเพิร์ด ที่ปรึกษาประจำโรงเรียนของฝูง ผู้หญิงที่คอย “ช่วยเหลือ” เจคอบ ลูกชายของฉัน เรื่องความวิตกกังวลก่อนกลายร่างตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา สอดมันเข้าไปใต้ช่องว่างที่ขอบล่างของประตู แล้วเปิดกล้อง มุมภาพอยู่ต่ำ แต่คมชัด พวกเขาเดินเข้ามาในเฟรม แอนโทนีไม่สวมเสื้อ คาเทียสวมเสื้อคลุมผ้าไหมที่ไม่ได้เป็นของเธออย่างแน่นอน เธอหันมา และฉันก็เห็นมัน บริเวณรอยต่อระหว่างลำคอและไหล่ของเธอ ผิวหนังถลอกแดงก่ำ รอยกัดสดใหม่ การตีตรา ในวัฒนธรรมของหมาป่า รอยกัดที่คอคือการแสดงความเป็นเจ้าของ มันบอกตัวผู้ตัวอื่นทุกคนว่า “เธอเป็นของฉัน” อัลฟาไม่สามารถตีตราตัวเมียสองตัวได้ การตีตราเธอทำให้เขาเขียนทับพันธะของเราโดยพฤตินัย เขาประกาศให้การแต่งงานของเราเป็นโมฆะในทางชีววิทยา แม้จะไม่ใช่ในทางกฎหมายก็ตาม คาเทียยกมือขึ้นลูบรอยกัด ยิ้มเยาะ เธอโน้มตัวเข้าไปขบกรามของแอนโทนีเบาๆ “เธอสงสัยบ้างไหม?” คาเทียถาม “อเล็กซ์น่ะเหรอ?” แอนโทนีหัวเราะ เสียงเย้ยหยันและเย็นชา “เธอไม่สงสัยอะไรเลย มัวแต่วุ่นอยู่กับการอบคุกกี้และปัดฝุ่นเฟอร์นิเจอร์ เธอ... เชื่องไปแล้ว อ่อนแอ” “แล้วเจคอบล่ะ?” “เจคอบเห็นชอบด้วย” แอนโทนีพูด ฉันแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ “เขาคิดว่าคุณเจ๋งดี” แอนโทนีพูดต่อ “เมื่อวานเขาบอกฉันว่าอยากให้คุณเป็นแม่ของเขา เขาบอกว่าอเล็กซ์น่าอับอาย ลูนาที่ไม่มีกลิ่นหมาป่าเนี่ยนะ? เขาเรียกเธอว่าของมีตำหนิ” ทางเดินดูเหมือนจะเอียงวูบ ลูกชายของฉัน เด็กน้อยของฉัน เด็กผู้ชายที่ฉันยอมสละแม้กระทั่งจิตวิญญาณของตัวเองเพื่อช่วยชีวิต เขารู้เรื่อง เขาไม่ได้ถูกล่อลวง เขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาของฉัน ทั้งร้อนผ่าวและแสบ แต่ฉันไม่ปล่อยให้มันร่วงหล่น ฉันทำไม่ได้ หากฉันพังทลายลงตอนนี้ พวกเขาจะได้ยินฉัน ฉันดึงโทรศัพท์กลับมาอย่างแผ่วเบา ฉันบันทึกวิดีโอไว้ ฉันมีหลักฐานการคบชู้ ฉันมีหลักฐานการตีตรา ฉันหันหลังเพื่อจะจากไป แต่เท้าของฉันไปเฉียดโดนแจกันประดับบนทางเดิน มันโอนเอน ฉันคว้ามันไว้ได้ทันก่อนที่มันจะตกถึงพื้น แต่เนื้อเซรามิกครูดกับผนัง แคร่ก “คุณได้ยินเสียงนั่นไหม?” เสียงของคาเทียแหลมสูงขึ้น “คงเป็นรูมเซอร์วิสมั้ง” แอนโทนีบ่นพึมพำ ฉันไม่รอช้า ฉันเคลื่อนไหวด้วยความเงียบเชียบอันช่ำชองของผู้หญิงที่ใช้เวลาสองทศวรรษพยายามไม่ให้เป็นที่สังเกต ฉันผลุบหายเข้าไปในบันไดหนีไฟพอดีกับที่เสียงเปิดประตูดังคลิก “มีใครอยู่ไหม?” เสียงของแอนโทนีสะท้อนก้อง ฉันลงมาสองชั้นแล้ว หัวใจของฉันเต้นระรัวเป็นจังหวะแห่งสงคราม พวกเขาคิดว่าฉันอ่อนแอ พวกเขาคิดว่าฉันเป็นของมีตำหนิ ฉันแตะหน้าอกตัวเอง สัมผัสรอยแผลเป็นขรุขระใต้เสื้อ พวกเขากำลังจะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วพลังของฉันหายไปอยู่ที่ไหน