บทที่ 3

มุมมองของอเล็กซานดรา: แอนโทนีกลับถึงบ้านตอนตีสาม ฉันอยู่บนเตียง แกล้งทำเป็นหลับ ฉันควบคุมลมหายใจของตัวเอง ให้มันช้าและสม่ำเสมอ เขาสอดตัวเข้ามาบนเตียงข้างๆ ฉัน เขาตัวเหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นสบู่ แต่ใต้กลิ่นนั้น กลิ่นคาวโลหะจากความกำหนัดของเคเทียยังคงติดอยู่บนผิวของเขา จากนั้น ฉันก็รู้สึกเจ็บบริเวณแขนเหมือนถูกเข็มทิ่ม ฉันไม่สะดุ้ง ฉันปล่อยให้เขาฉีดยาใส่ฉัน มันคือฟีโรโมนสงบประสาทปริมาณเล็กน้อย พวกอัลฟ่าใช้มันเพื่อปลอบโยนสมาชิกฝูงที่กำลังกระวนกระวาย แต่ในปริมาณที่สูง มันจะทำให้ผู้รับยอมจำนน มึนงง และเชื่อง เขาแอบวางยาฉันเพื่อให้ฉันควบคุมง่าย น่าขันสิ้นดี การเผาผลาญของฉันสลายยาระงับประสาทได้เร็วกว่าหมาป่าทั่วไปถึงสี่เท่า มันเป็นลักษณะเฉพาะทางสายเลือดของฉัน–สายเลือดที่เขาไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย ฉันรอจนกระทั่งลมหายใจของเขาเริ่มสม่ำเสมอเข้าสู่ห้วงนิทรา จากนั้นฉันก็ย่องลงจากเตียง ฉันจำเป็นต้องรู้ว่าความเน่าเฟะนี้ลุกลามไปถึงขั้นไหนแล้ว ฉันจำเป็นต้องได้ยินมันจากปากของเจคอบ ฉันย่องไปตามโถงทางเดินไปยังห้องของลูกชาย ประตูแง้มอยู่ แสงสีฟ้าจากจอคอมพิวเตอร์เล่นเกมสาดส่องออกมาตามทางเดิน เขากำลังคุยวิดีโอคอลอยู่ “ใช่ พ่อเพิ่งกลับมาถึง” เจคอบพูดพลางหัวเราะ เขาสวมชุดหูฟังและหมุนเก้าอี้ไปมา “เขาบอกเธอหรือยัง” เสียงผู้หญิง เคเทีย “ไม่มีทางหรอก” เจคอบเย้ยหยัน “เดี๋ยวแม่ก็สติแตกหรอก แม่ยิ่งเป็นพวกอ่อนไหวอยู่ด้วย น่าสมเพชชะมัด” ฉันยืนอยู่ในเงามืดตรงกรอบประตู มือของฉันกำเนื้อไม้แน่นจนทิ้งรอยบุ๋มไว้ “แม่ก็แค่... แม่ไม่ได้มีคุณสมบัติที่จะเป็นลูน่าเลย เคเทีย” เจคอบพูดต่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสแบบวัยรุ่น “ลูน่าควรจะต้องแข็งแกร่ง ดุดัน แม่ก็แค่... มนุษย์ในร่างหมาป่า ฉันอายที่จะแนะนำแม่ให้เพื่อนๆ รู้จักจะตายไป” “ไม่ต้องกังวลไปหรอกจ้ะที่รัก” เคเทียส่งเสียงออดอ้อนผ่านลำโพง “หลังงานกาล่า ทุกอย่างก็จะเปลี่ยนไปแล้ว พ่อของเธอสัญญาไว้แล้ว” “ฉันแทบรอไม่ไหวแล้ว” เจคอบพูด “ลองนึกภาพการมีลูน่าที่ใส่ชุดเดรสแล้วดูดีจริงๆ มีพลังอำนาจดูสิ เธอจะช่วยฝึกตอนที่ฉันเปลี่ยนร่างใช่ไหม แม่สอนอะไรฉันไม่ได้เลยสักอย่าง แม่ไม่ได้ใช้หมาป่าของตัวเองด้วยซ้ำ” เข่าของฉันทรุดลง ฉันไถลตัวลงไปตามผนัง น้ำตาที่ไร้เสียงไหลรินอาบสองแก้ม มันไม่ใช่แค่เรื่องที่เขาชอบเธอมากกว่า แต่มันคือความเหยียดหยาม การไร้ความเคารพอย่างสิ้นเชิงต่อผู้หญิงที่เคยเช็ดน้ำตา รักษาแผลถลอก และคอยเฝ้าไข้เขาทุกครั้งที่เขาตัวร้อน เขาตัดสินคุณค่าจากพลังเพียงอย่างเดียว จากความก้าวร้าว เขาเหมือนกับพ่อของเขาไม่มีผิด ฉันคลานไปที่ห้องน้ำแล้วล็อกประตูด้านหลัง ฉันโน้มตัวไปที่ชักโครกแล้วโก่งคอจะอ้วก ความเจ็บปวดในอกของฉันมันทนแทบไม่ไหว มันรู้สึกราวกับว่าเนื้อเยื่อแผลเป็นรอบหัวใจของฉันกำลังฉีกขาดออกจากกัน ปล่อยพวกเราออกไป เสียงในหัวของฉันคราวนี้ดังขึ้น ชัดเจนขึ้น ฉันมองเข้าไปในกระจก เงาสะท้อนของฉันดูซีดเผือด มีรอยคล้ำใต้ดวงตา แต่ดวงตาของฉัน... ตามปกติแล้ว มันเป็นสีน้ำตาลแดงอ่อนๆ แต่ตอนนี้ มันกำลังเปล่งประกาย สีเงินแวววาวระยิบระยับ หมาป่าภายในตัวฉันกำลังตะกุยตะกายขึ้นมาสู่เบื้องหน้า พวกมันทรยศพวกเรา อเล็กซ์ เธอคำราม คู่ครอง ลูกหมาตัวนั้น พวกมันเขี่ยพวกเราทิ้ง “ฉันรู้” ฉันกระซิบกับกระจก เราจะไม่หลั่งน้ำตาให้พวกคนทรยศ เธอส่งเสียงขู่ฟ่อ เราจะล่าพวกมัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นจนทำให้ฉันสะดุ้ง “อเล็กซ์?” เสียงของแอนโทนี “คุณโอเคไหมข้างในนั้น ฉันได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง” ฉันหลับตาลง ฉันบังคับให้สีเงินนั้นถอยกลับไป ฉันกดหมาป่าลงไป ขังเธอไว้หลังลูกกรงแห่งจิตใจที่ฉันสร้างขึ้นเมื่อหลายปีก่อน “แค่ปวดท้องน่ะ” ฉันตะโกนตอบไป เสียงของฉันสั่นเพียงเล็กน้อย “กลับไปนอนเถอะ” “ทำให้แน่ใจนะว่าคุณจะหายดีภายในวันเสาร์” เขาพูดผ่านประตู “งานกาล่าเป็นงานที่ทุกคนต้องไป ฉันต้องการให้คุณไปอยู่ที่นั่นเพื่อยิ้มและโบกมือ พวกผู้อาวุโสกำลังจับตามองอยู่” “ฉันจะไป” ฉันพูด ฉันลืมตาขึ้น ดวงตากลับมาเป็นสีน้ำตาลแดงอีกครั้ง แต่กลับเย็นชา เย็นชาจนไร้ชีวิตชีวา “ฉันไม่มีทางพลาดงานนี้เด็ดขาด” ฉันกระซิบ