บทที่ 1

เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นเป็นครั้งที่สิบเจ็ดของคืน หลี่หมิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้ดวงตาจะพร่าเลือนจนตัวอักษรตรงหน้าคล้ายจะซ้อนทับกันเป็นเงาดำ เขายกกาแฟเย็นชืดขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ปลายนิ้วข้างขวายังคงเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว สามวันแล้วที่เขานอนรวมกันไม่ถึงห้าชั่วโมง ในฐานะประธานบริษัทเทคโนโลยีที่กำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ หลี่หมิงไม่มีสิทธิ์ป่วย ไม่มีสิทธิ์พัก และไม่มีสิทธิ์พลาด บนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารสัญญา รายงานการเงิน แผนควบรวมกิจการ และหน้าจอที่เปิดกราฟมูลค่าหุ้นเรียงกันสามจอ แสงเย็นจากหน้าจอกระทบใบหน้าซีดขาวของชายหนุ่มวัยสามสิบสอง ทำให้เขาดูคล้ายคนไร้ชีวิตมากกว่าคนที่กำลังนั่งทำงานอยู่ โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นอีกครั้ง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือเลขาฯ ส่วนตัว หลี่หมิงกดรับสาย เสียงปลายสายรีบร้อนดังขึ้นทันที “ประธานหลี่ คณะกรรมการฝั่งอเมริกาต้องการแก้ตัวเลขประมาณการกำไรไตรมาสหน้า อีกอย่าง ฝ่ายกฎหมายบอกว่าเอกสารฉบับสุดท้ายต้องส่งภายในเจ็ดโมงเช้าค่ะ” เขาหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนตอบเสียงเรียบ “ส่งไฟล์ทั้งหมดมาให้ผม” “แต่ประธานหลี่ คุณยังไม่ได้นอนเลยนะคะ” “ส่งมา” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนรับคำเบา ๆ เมื่อสายถูกตัด หลี่หมิงก้มหน้าทำงานต่อ นิ้วมือยังเคลื่อนไหว แต่หน้าอกกลับเริ่มแน่นขึ้นทีละน้อย เขาขมวดคิ้ว กดมือลงบนอกซ้าย หายใจเข้าลึก ๆ ทว่าความเจ็บกลับทวีขึ้นราวกับมีใครใช้มือบีบหัวใจไว้แน่น เอกสารตรงหน้าพร่ามัว เสียงแจ้งเตือนยังดังไม่หยุด หลี่หมิงพยายามเอื้อมมือไปหยิบยาในลิ้นชัก แต่ปลายนิ้วกลับหมดแรง แก้วกาแฟตกลงพื้นแตกกระจาย เสียงแก้วแตกเป็นเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนร่างทั้งร่างจะฟุบลงบนโต๊ะ ในวินาทีที่สติสุดท้ายกำลังเลือนหาย เขาคิดเพียงอย่างเดียว น่าเสียดาย… ยังมีงานอีกหลายฉบับที่ยังไม่ได้เซ็น แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ เสียงร้องไห้ดังอยู่ข้างหู ไม่ใช่เสียงของเลขาฯ ไม่ใช่เสียงของพนักงาน ไม่ใช่เสียงเครื่องมือแพทย์ในโรงพยาบาล แต่เป็นเสียงร้องไห้แหลม ๆ ของสตรีหลายคน “คุณชาย! คุณชายเจ้าคะ!” “แย่แล้ว คุณชายใหญ่ไม่หายใจแล้ว!” “รีบไปตามฮูหยินมาเร็ว!” หลี่หมิงรู้สึกเหมือนศีรษะหนักอึ้ง ร่างกายปวดร้าวราวกับถูกใครทุบตีมาทั้งคืน กลิ่นสมุนไพรฉุนจัดลอยเข้าจมูก ผสมกับกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นควันธูปบางเบา เขาพยายามลืมตา เปลือกตาหนักราวกับมีหินทับอยู่ เสียงรอบตัวดังขึ้นอีก “ตายแล้วจริง ๆ หรือเจ้าคะ” “อย่าพูดเหลวไหล! ถึงเขาจะโง่ แต่ก็ยังเป็นคุณชายใหญ่ของจวนเซียว!” “โง่แล้วอย่างไรเล่า ตายไปจวนคงเบาขึ้นตั้งเยอะ…” คำพูดสุดท้ายเบามาก แต่หลี่หมิงได้ยินชัดเจน โง่? ใครโง่? เขาฝืนลืมตาขึ้นในที่สุด สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานห้องทำงาน ไม่ใช่โคมไฟสีขาว ไม่ใช่กำแพงกระจกสูงเสียดฟ้าของบริษัท แต่เป็นม่านเตียงสีเทาหม่น ปักลายเมฆด้วยด้ายเงินเก่าซีด เพดานไม้แกะสลักลวดลายโบราณ และคนรับใช้แต่งกายด้วยชุดจีนโบราณกำลังยืนล้อมเตียงด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด ทันทีที่เขาขยับนิ้ว สาวใช้คนหนึ่งก็ร้องเสียงหลง “คุณชายฟื้นแล้ว!” เสียงนั้นดังจนหลี่หมิงปวดหัว เขาขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นกุมขมับ แต่เมื่อเห็นมือของตัวเอง เขาก็ชะงัก มือนี้ไม่ใช่มือของเขา นิ้วเรียวยาวก็จริง แต่ผิวขาวซีด บอบบางเกินไป ไม่มีรอยกดจากปากกา ไม่มีเส้นเลือดเด่นชัดแบบคนอดนอนเรื้อรัง และที่สำคัญ ข้อมือสวมกำไลหยกเก่า ๆ ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน หลี่หมิงพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายอ่อนแรงจนเกือบล้มกลับลงไป สาวใช้คนหนึ่งรีบเข้ามาประคอง ทว่าแววตาของนางไม่มีความห่วงใย มีเพียงความรังเกียจที่ซ่อนไว้ไม่มิด “คุณชาย ค่อย ๆ ลุกเจ้าค่ะ ท่านตกสระจนเกือบตาย หากเป็นอะไรไปอีก บ่าวอย่างพวกข้าคงถูกฮูหยินลงโทษ” น้ำเสียงเหมือนเคารพ แต่คำพูดกลับเหมือนกล่าวโทษ หลี่หมิงมองนางนิ่ง ๆ ตกสระ? คุณชาย? ฮูหยิน? นี่คือที่ไหน ความทรงจำบางอย่างพลันพุ่งเข้ามาในศีรษะอย่างรุนแรง ภาพเด็กชายคนหนึ่งถูกคนใช้หัวเราะเยาะ ภาพหญิงวัยกลางคนแต่งกายงดงามแต่แววตาเย็นชา ภาพงานแต่งงานที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวถูกแขกล้อว่า “คู่โง่” ภาพชายหนุ่มถูกผลักตกน้ำ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนในจวน เซียวเฉิงเฟิง คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเซียว บิดาเสียชีวิตไปหลายปี มารดาแท้ ๆ ตายตั้งแต่เขายังเล็ก ปัจจุบันอยู่ใต้อำนาจแม่เลี้ยงที่ทุกคนเรียกว่า เซียวฮูหยิน เพราะป่วยไข้ตั้งแต่วัยเยาว์ สติจึงไม่สมบูรณ์ ถูกทั้งจวนเรียกว่าคุณชายโง่ หนึ่งปีก่อน เขาถูกจับแต่งงานกับบุตรีตระกูลกู้ที่ถูกเรียกว่าหญิงโง่เช่นกัน นางคือกู้ฉิงอวิ๋น ภรรยาของเขา หลี่หมิงหลับตาลงช้า ๆ ทะลุมิติ? ตายแล้วมาอยู่ในร่างคนอื่น? เรื่องเหลวไหลเช่นนี้ หากเป็นเมื่อวาน เขาคงหัวเราะใส่คนเล่า แต่ตอนนี้ร่างกาย ความทรงจำ และทุกอย่างตรงหน้าล้วนบังคับให้เขายอมรับความจริง เขาไม่ได้อยู่ในโลกเดิมอีกแล้ว และเจ้าของร่างเดิมก็ตายไปแล้วจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกห้อง ก่อนม่านประตูจะถูกเปิดออกอย่างแรง สตรีวัยกลางคนแต่งกายหรูหราเดินเข้ามา ใบหน้าขาวผ่อง ริมฝีปากแต้มชาด ดวงตายกสูงเต็มไปด้วยความเย็นชา นางคือเซียวฮูหยิน มารดาเลี้ยงของเจ้าของร่างนี้ ด้านหลังนางมีสาวใช้สองคนตามมา หนึ่งในนั้นถือผ้าเช็ดหน้า อีกคนถือถ้วยยา เซียวฮูหยินเห็นเขาฟื้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปเพียงชั่วแวบ ก่อนปรับเป็นท่าทีเป็นห่วงจอมปลอม