บทที่ 2 รู้สึกผิดต่อสามีหมาด ๆ

จากนั้นเฉินเวินเหยียนก็ถูกพาไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการอย่างรวดเร็ว

เจียงเย่าจิ่งนั่งอยู่บนโซฟา รูปร่างสูงโปร่งตั้งตรง หากไม่สังเกตดูดี ๆ ก็จะมองไม่เห็นริมฝีปากที่ซีดเผือกของเขา

กลิ่นของยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล กลบกลิ่นเลือดบนร่างกายของเขาจนหมดสิ้น

เขาในชุดสูทสีดำ ประกอบกับใบหน้าที่คมคายเผยให้เห็นออร่าที่แข็งแกร่ง เพียงแต่สายตานั่น กลับทำให้คนที่เห็นรู้สึกหวาดกลัว！

ผู้ช่วยเดินอ้อมไปด้านหลังของเจียงเย่าจิ่ง จากนั้นก็โน้มตัวไปกระซิบเบา ๆ ว่า “กล้องวงจรปิดทั้งหมดของเมื่อคืนถูกคนทำลายไปแล้ว คาดว่าน่าจะเป็นคนที่ไล่ล่าคุณ เพราะกลัวว่าจะทิ้งหลักฐานไว้ เลยจงใจทำลายมัน คน ๆ นี้ก็คือหมอที่เข้าเวรเมื่อคืนนี้ครับ เธอชื่อเฉินเวินเหยียน ผู้อำนวยการยืนยันว่าเป็นเธอที่มาเข้าเวร เมื่อกี้นี้ผมได้ไปทำการตรวจสอบตารางการเข้าเวรมาแล้ว เมื่อคืนนี้เป็นเวรของเธอจริง ๆ ครับ”

เจียงเย่าจิ่งเงยหน้าขึ้น

เฉินเวินเหยียนถึงกับอ้าปากค้าง นี่ไม่ใช่ประธานของเทียนจุ้ย กรุ๊ปหรอกเหรอ？

“เมื่อคืนคุณเป็นคนช่วยผมไว้งั้นเหรอ？” เจียงเย่าจิ่งจ้องไปที่สายตาของเธออย่างพินิจพิเคราะห์

เฉินเวินเหยียนรีบหลุบตาลง แล้วก็ไม่กล้าสบตาเขาอีก

“ใช่ค่ะ ฉันเอง” เธอไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้ว่า ถ้าเธอได้ใกล้ชิดกับเขาได้ ก็จะเป็นผลดี

ครั้งนี้ประจวบกับเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการไปฝึกงานที่โรงพยาบาลกองทหารภาคสองด้วยพอดี

ถึงแม้จะบอกว่าเป็นการฝึกงาน แต่ทุกคน ต่างก็รู้ดีว่าหากไปแล้วจะสามารถอยู่ที่นั้นได้

เครื่องไม้เครื่องมือของที่นั่นดีกว่าที่นี่มาก

ถ้าเธอได้รับความช่วยเหลือจากเจียงเย่าจิ่ง ยังไงเธอก็ต้องได้ไปโรงพยาบาลกองทหารภาคสองอย่างแน่นอน！

“คุณอยากได้อะไร ผมจะให้คุณทุกอย่าง รวมถึงการแต่งงานด้วย” สีหน้าของเจียงเย่าจิ่งนิ่ง ๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ใบหน้าที่เย็นชาก็อ่อนลง

“เอ่อ…… ฉัน……” เรื่องดี ๆ นี้เกิดขึ้นเร็วซะจนเฉินเวินเหยียนถึงกับไปไม่เป็น

“ถ้าคิดออกแล้วก็มาหาผมแล้วกันนะ” เจียงเย่าจิ่งลุกขึ้น แล้วก็สั่งให้ผู้ช่วยของเขาให้ข้อมูลการติดต่อกับเธอไว้

ผู้อำนวยการไปส่งเขาด้วยตนเอง “คุณเจียงครับ”

“ไม่ต้องส่งหรอกครับ” ใบหน้าของเขาเย็นชาขึ้นมาเหมือนเป็นปกติอีกครั้ง แต่แล้วก็เหมือนกับว่าเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า “เธออยู่โรงพยาบาล รบกวนดูแลเธอให้ดีด้วย”

“ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจัดการให้” ผู้อำนวยการพูดพร้อมรอยยิ้ม

เมื่อมั่นใจว่าจะไม่มีใครมาได้ยินได้แล้ว ผู้ช่วยก็พูดเตือนขึ้นมาเบา ๆ ว่า “คุณแต่งงานแล้วนะครับ เรื่องแต่งงาน.......”

เกรงว่าคงจะไปรับปากกับคุณเฉินไม่ได้แล้ว

เมื่อนึกถึงผู้หญิงที่ถูกยัดเยียดให้เขา สีหน้าของเจียงเย่าจิ่งก็ค่อย ๆ มืดมนขึ้นมา เขายกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชาพร้อมกับพูดว่า “รนหาที่ตายจริง ๆ”

ผู้ช่วยสั่นไปทั้งตัง ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงผู้หญิงที่แต่งงานกับเขา หรือผู้ที่ยุยงให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมากันแน่

.....

ซงยุ่นยุ่นกลับไปที่วิลล่าแล้ว ที่นี่เป็นที่อยู่ของสามีที่เธอแต่งงานด้วย

“คุณผู้หญิง” ทันทีที่เธอเข้าประตูไป แม่อู๋ก็ทักเข้ามาต้อนรับเธอทันที “ทำไมถึงหายไปทั้งคืนเลยล่ะคะ”

“มีเข้าเวรกระทันหันน่ะค่ะ” เธอพูดขึ้นมาเบา ๆ

ดวงตาของเธอแดงมาก สีหน้าดูเหนื่อยล้า

เมื่อเห็นว่าเธอดูเหนื่อย ๆ แม่อู๋จึงไม่ได้ถามอะไรอีก

เธอขึ้นไปชั้นบน แล้วก็แช่ตัวในอ่างอาบน้ำ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แก้มของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเอาหัวซุกลงไปในอ้อมแขนของตัวเอง

อันที่จริงแล้วเธอรู้สึกสับสนไปหมด

เธอยอมพลีกาย ทั้งที่ตัวเธอเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นคนแบบไหน

อีกอย่าง เธอ——แต่งงานแล้ว

เธอเหมือนจะรู้สึกผิดกับสามีของเธอยังไงก็ไม่รู้——เจียงเย่าจิ่ง！

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็สวมเสื้อผ้า และเดินออกมา

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะออกไปข้างนอกอีกครั้ง แม่อู๋ก็เดิมเข้ามา และพูดว่า “คุณยังจะต้องออกไปข้างนอกอีกเหรอคะ ไม่กินข้าวเช้าหน่อยเหรอคะ？”

ซงยุ่นยุ่นชำเลืองมองดูเวลาแวบหนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นว่า “เดี๋ยวฉันจะไปทำงานสาย”

แม่อู๋ได้ยินมาว่าเธอเป็นหมอ ก็เลยรู้ถึงลักษณะงานของเธอ อีกอย่าง อาชีพของหมอก็เป็นอาชีพที่สมควรได้รับความเคารพ ดังนั้นแม่อู๋จึงไปหยิบนมมา “กำลังร้อน ๆ เลยค่ะ คุณดื่มก่อนแล้วค่อยไปดีกว่านะคะ”

ซงยุ่นยุ่นมองไปที่แม่อู๋ ความเป็นห่วงของแม่อู๋ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยและพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า “ขอบคุณค่ะ”

“แหม ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ” แม่อู๋ยิ้ม ใบหน้ากลม ๆ ของเธอดูเป็นมิตรมาก

หลังจากที่ซงยุ่นยุ่นดื่มเสร็จ เมื่อแม่อู๋รับแก้วไป เธอจึงเดินออกไป

เธอไม่ได้ไปทำงานในโรงพยาบาลทันที ที่เธอออกมาเร็วแบบนี้ เพราะเธอต้องการจะไปที่แผนกผู้ป่วยในก่อน

แม่ของเธออยู่ในห้องไอซียู

เมื่อเข้าไปข้างใน เธอก็ตรวจดูอาการของแม่ แล้วก็พบว่าอาการยังคงแย่อยู่

อารมณ์ของเธอจึงดิ่งลง

แม่ของเธอเป็นโรคหัวใจล้มเหลวระยะสุดท้าย หากต้องการมีชีวิตต่อก็ต้องทำการเปลี่ยนหัวใจ ซึ่งการเปลี่ยนหัวใจนี้ จำเป็นที่จะต้องใช้ค่าผ่าตัดจำนวนมาก

เหตุผลที่เธอสัญญากับพ่อของเธอว่าจะแต่งงานกับตระกูลเจียง เพราะพ่อของเธอขู่ว่า ถ้าเธอไม่ตอบตกลงก็จะไม่จ่ายเงินให้

ตอนนี้จึงเหลือแค่รอหัวใจที่เหมาะสมมาเท่านั้น แล้วแม่ของเธอก็จะรอดแล้ว

เธอมองไปที่แม่ของเธอ และพูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า “แม่ หนูจะรักษาแม่ให้หายให้ได้”

เพราะแม่คือคนที่เธอรักมากที่สุดในโลก

อืด อืด——

โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอสั่นขึ้น

“ยุ่นยุ่น ช่วยอะไรผมหน่อยสิ” เสียงพูดดังขึ้นมาจากปลายสาย

คนที่โทรมาคือรุ่นพี่ของเธอที่เรียนจบจากการแพทย์ซึ่งมาจากสถาบันเดียวกัน แต่เขาเป็นรุ่นพี่เธอสองรุ่น ซึ่งเขาเคยไปเรียนต่างประเทศมา ตอนนี้จึงมีชื่อเสียงในประเทศมาก

เขาดูแลเธอเป็นอย่างดีมาโดยตลอด

ดังนั้นเธอกับเขาจึงเป็นเพื่อนสนิทกัน

“เรื่องอะไรคะ” เธอตอบออกไปทันที

“พอดีผมมีคนไข้อยู่คนหนึ่ง แต่ผมมีธุระด่วนคงไปไม่ทัน คุณช่วยไปที่นั่นแทนผมหน่อยสิ”

ซงยุ่นยุ่นมองดูเวลา วันนี้เธอไม่ต้องเข้าแผนกผู้ป่วยนอก ส่วนตอนบ่ายมีผ่าตัดสองเคส เธอจึงมีเวลาว่างในช่วงเช้า เธอก็เลยตอบกลับไปว่า “ได้สิ”

“ที่อยู่ 306 เขตเอ สวนกุหลาบนะ เธอบอกว่ามาหาคุณฮั่ว เดี๋ยวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะบอกเธอเอง”