บทที่ 2 No.2

มินตราเดินออกมาจากล็อบบี้ของคอนโดมิเนียมหรูที่เปรียบเสมือนกรงทอง ลมร้อนชื้นของกรุงเทพฯ พัดปะทะใบหน้า เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จนสุดปอด อากาศคืนนี้รู้สึกปลอดโปร่งกว่าทุกวัน เธอไม่ได้ให้จิรภิญญามารับ แต่เลือกที่จะเรียกแท็กซี่ด้วยตัวเอง เธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ เพื่อซึมซับความรู้สึกของการหลุดพ้น รถแท็กซี่แล่นผ่านถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟนีออน มินตรามองภาพตึกรามบ้านช่องที่ถอยร่นไปด้านหลัง เหมือนอดีตสามปีที่กำลังถูกทิ้งไว้ข้างหลัง โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นครืด ข้อความจากจิรภิญญาเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ เป็นที่อยู่และรหัสผ่านประตูอิเล็กทรอนิกส์ของเซอร์วิสอพาร์ตเมนต์ระดับซูเปอร์ลักชัวรีบนถนนสุขุมวิท ข้อความถัดมาถูกส่งตามมาติด ๆ "คอนโดนี้เป็นชื่อบริษัทของเธอ ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา ฉันให้คนเอารถลูกรักของเธอไปจอดไว้ที่ชั้นใต้ดินเรียบร้อยแล้ว" มินตราอ่านข้อความแล้วริมฝีปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแรกของวัน การมีเพื่อนที่รู้ใจและจัดการทุกอย่างได้รวดเร็วแบบนี้คือความโชคดีของเธอ "ขอบใจนะ" เธอพิมพ์ตอบกลับไป จิรภิญญาส่งสติกเกอร์รูปตัวการ์ตูนพ่นไฟกลับมาทันที "ระหว่างเราต้องมีคำนี้ด้วยเหรอ!คืนนี้พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ฉันจะไปหา!" เมื่อรถจอดเทียบหน้าทางเข้าอพาร์ตเมนต์ มินตราก้าวลงมา พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ล็อบบี้รีบเดินเข้ามาโค้งคำนับและนำทางเธอไปยังลิฟต์ส่วนตัวโดยไม่มีการซักถามใด ๆ ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด ห้องเพนต์เฮาส์ถูกตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นมินิมอลตามความชอบของเธอ ผนังกระจกใสบานใหญ่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืนแบบพาโนรามา เธอเดินไปที่ตู้แช่ไวน์ รินไวน์แดงให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วเดินไปยืนพิงกระจก ทอดสายตามองแสงไฟรถยนต์ที่วิ่งวนอยู่เบื้องล่าง ในเวลาเดียวกัน ที่คอนโดของตระกูลเจริญสุขวัย ชานนท์มองไปรอบ ๆ ห้องที่ว่างเปล่า เขารู้สึกถึงความเงียบที่น่าอึดอัดจนต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก "นิษฐ์ ผมจัดการเรื่องหย่าเรียบร้อยแล้ว" เสียงของเขาแหบพร่าและเจือความเหนื่อยล้า ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีใจที่พยายามซ่อนความตื่นเต้นไว้ "จริงเหรอคะพี่นนท์...แล้วพี่มินตราเธ..." "เธอเซ็นชื่อและจากไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเธออีก" ชานนท์พูดแทรกขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เขาไม่อยากยอมรับว่าท่าทีเฉยเมยของมินตราทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นไอ้โง่ ตัดกลับมาที่เพนต์เฮาส์ มินตราวางแก้วไวน์ที่ว่างเปล่าลง เธอเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้สายน้ำอุ่นจากอ่างอาบน้ำชำระล้างความเหนื่อยล้า เธอหลับตาลง ภาพที่ปรากฏในหัวไม่ใช่ใบหน้าของอดีตสามี แต่เป็นภาพเป้ากระดาษที่ถูกยิงทะลุตรงกลางซ้ำแล้วซ้ำเล่า และภาพประกายแสงของเพชรน้ำงามบนกระดาษสเก็ตช์ นั่นคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ ตัวตนที่ถูกกดทับไว้ใต้คำว่าภรรยาที่แสนดีมานานเกินไป มินตราลุกขึ้นจากน้ำ เช็ดตัวจนแห้ง และสวมชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่ม เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดแล็ปท็อปและเข้าสู่เว็บไซต์ที่ถูกเข้ารหัสลับ ฟอรัมอย่างเป็นทางการของสมาคมกีฬายิงปืนรณยุทธระดับโลก กระทู้ปักหมุดด้านบนสุดดึงดูดสายตาของเธอ "เทีย หายไปสามปี ตำนานจะจบลงแค่นี้หรือ?แบงค็อกอินเตอร์เนชันแนลอินวิเตชันแนลรอคอยการกลับมาของราชินี!" ด้านล่างมีคอมเมนต์นับพัน ทั้งเสียดาย คาดเดา และท้าทาย ปลายนิ้วของมินตราลูบเข้าหากันเบา ๆ แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นคมกริบเหมือนเหยี่ยวที่จ้องมองเหยื่อ เธอกดเข้าไปที่หน้าลงทะเบียน กรอกไอดี 'Tia' ระบบเด้งหน้าต่างยืนยันตัวตนขึ้นมาทันที เธอกดนิ้วหัวแม่มือลงบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือที่แป้นพิมพ์ หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีเขียวพร้อมข้อความ "ยืนยันตัวตนสำเร็จ ยินดีต้อนรับกลับมา,Tia" เธอกดปุ่มยืนยันการเข้าร่วมการแข่งขันที่กรุงเทพฯ ทันที วินาทีนั้น เธอรู้สึกได้ว่าเลือดในกายกำลังสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง จิตวิญญาณที่หลับใหลได้ตื่นขึ้นแล้ว เธอพับหน้าจอแล็ปท็อปลง โทรศัพท์มือถือสว่างขึ้น เป็นข้อความจากชานนท์ "พรุ่งนี้เช้า อย่าลืม" มินตราปัดหน้าจอทิ้งและกดลบข้อความ เธอไม่มีทางลืมวันที่จะได้รับอิสรภาพอย่างเป็นทางการแน่นอน เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ภายในเต็มไปด้วยชุดที่จิรภิญญาเตรียมไว้ให้ สไตล์เสื้อผ้าแตกต่างจากตอนที่อยู่บ้านเจริญสุขวัยอย่างสิ้นเชิง มันดูโฉบเฉี่ยว ทันสมัย และทรงพลัง เธอหยิบเดรสสีดำเข้ารูปออกมาทาบกับตัวหน้ากระจก ผู้หญิงในกระจกมีดวงตาที่เปล่งประกายและเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์หาจิรภิญญา "ฉันลงทะเบียนเข้าร่วมการแข่งขันยิงปืนแล้ว" จิรภิญญาตอบกลับมาในเสี้ยววินาทีด้วยสติกเกอร์ไฟลุกและเครื่องหมายตกใจยาวเหยียด "ราชินีกลับมาแล้ว!" พร้อมกับส่งรูปคู่สมัยที่พวกเธอไปคว้าแชมป์ที่สนามยิงปืนด้วยกันมาให้ มินตรามองรูปนั้นแล้วยิ้มกว้าง เธอโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงนุ่ม ทิ้งตัวลงนอน และหลับสนิทเป็นครั้งแรกในรอบสามปี