บทที่ 3 No.3

เช้าวันรุ่งขึ้น มินตราเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเจริญสุขวัยก่อนเวลาที่จะต้องไปสำนักงานเขต เธอสวมเดรสสีดำเข้ารูปที่จิรภิญญาเตรียมไว้ให้เมื่อคืน รองเท้าส้นสูงสีแดงเข้มกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะมั่นคง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาแต่เน้นดวงตาให้ดูโฉบเฉี่ยว เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเรียกร้องอะไร เธอแค่มาเอาของสิ่งเดียวที่ลืมไว้ กล่องไม้เก่า ๆ ที่บรรจุของดูต่างหน้าแม่ เมื่อเธอก้าวเข้ามาในห้องรับแขก บรรยากาศภายในห้องก็เงียบลงทันที พิมพา มารดาของชานนท์ และชญานิศ น้องสาวของเขา กำลังนั่งล้อมหน้าล้อมหลังผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่ ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดเดรสสีขาวลูกไม้ ใบหน้าดูซีดเซียวและบอบบาง เธอกำลังซบไหล่พิมพาอย่างออดอ้อน เธอคือ กุลนิษฐ์ ทันทีที่พวกเธอเห็นมินตรา รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไป แทนที่ด้วยสายตารังเกียจและเหยียดหยาม ชญานิศเป็นคนแรกที่พ่นคำพูดออกมา "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็อดีตคนใช้บ้านเรานี่เอง หย่าแล้วยังมีหน้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกเหรอ" พิมพายกแก้วชาขึ้นจิบแล้วแค่นเสียงขึ้นจมูก หันไปลูบผมกุลนิษฐ์ "นิษฐ์ หนูอย่าไปสนใจคนไม่มีการศึกษาบางประเภทเลย เดี๋ยวจะลดคุณค่าของตัวเองเปล่า ๆ" กุลนิษฐ์เงยหน้าขึ้นมองมินตรา แววตาของเธอซ่อนความเย้ยหยันไว้มิดชิด แต่ปากกลับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณป้า คุณนิศ อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ ยังไงพี่มินตราก็..." เธอจงใจทิ้งท้ายประโยคไว้แค่นั้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามินตรา ท่าทางของเธอเหมือนผู้ชนะที่กำลังเวทนาผู้แพ้ "พี่มินตราคะ ฉันรู้ว่าพี่คงจะเสียใจ แต่ความรักมันบังคับกันไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ฉันกับพี่นนท์เรารักกันมาตลอด" กุลนิษฐ์บีบน้ำตาให้คลอเบ้า เธอขยับเข้าไปใกล้อีกนิด กระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "เพื่อเป็นการชดเชย พี่นนท์ถึงให้เงินพี่ตั้งห้าสิบล้าน เงินตั้งเยอะขนาดนั้น พอให้พี่กลับไปสร้างบ้านหลังใหญ่ที่บ้านนอกได้สบายเลยนะคะ" มินตรามองผู้หญิงที่กำลังแสดงละครฉากใหญ่ตรงหน้า ปลายนิ้วของเธอลูบเข้าหากันเบา ๆ ก่อนที่ริมฝีปากสีแดงสดจะเหยียดยิ้มเย็นชา "คุณกุลนิษฐ์ ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดไปหลายอย่างนะ" มินตราก้าวเท้าเข้าไปหาหนึ่งก้าว รังสีความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเธอจนกุลนิษฐ์เผลอก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ "ข้อแรก ไม่ใช่เขาที่ทิ้งฉัน แต่เป็นฉันที่ทิ้งเขา" เสียงของมินตราไม่ได้ดังก้าวร้าว แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "สัญญาหย่าฉบับนั้น ฉันเป็นคนเซ็นด้วยความเต็มใจ เพราะสำหรับของที่คนอื่นใช้แล้ว ฉันไม่เคยมีความสนใจอยากจะเก็บไว้" คำพูดนั้นทำให้พิมพาและชญานิศหน้าตึง ส่วนกุลนิษฐ์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เล็บของเธอกดจิกจมลงไปในฝ่ามือ มินตราปรายตามองกุลนิษฐ์ตั้งแต่หัวจรดเท้า "ข้อสอง เงินห้าสิบล้านนั่น ฉันไม่ได้เอาไป ฉันรังเกียจ" เธอยิ้มมุมปาก "แต่ถ้าคุณเดือดร้อนเรื่องเงิน ฉันอาจจะพิจารณาบริจาคให้ก็ได้นะ ถือว่าเป็นค่าเหนื่อยที่คุณต้องพยายามแย่งสามีคนอื่น" "แก...นังหน้าด้าน!" ชญานิศทนไม่ไหว ลุกขึ้นชี้หน้าด่า มินตราตวัดสายตาเย็นเยียบไปมอง "คุณชญานิศ กรุณาระวังคำพูดด้วย ในทางกฎหมาย ตอนนี้พี่ชายของคุณยังไม่ได้แต่งงานใหม่ สถานะของคุณกุลนิษฐ์ตอนนี้ ควรจะเรียกว่า 'เมียน้อย' ถูกต้องไหมคะ" คำว่า 'เมียน้อย' ถูกเน้นเสียงชัดเจน มันเหมือนฝ่ามือที่ฟาดลงบนหน้าของกุลนิษฐ์และคนตระกูลเจริญสุขวัยอย่างจัง กุลนิษฐ์ตัวสั่นเทา น้ำตาร่วงเผาะ หันไปสะอื้นกับพิมพา "คุณป้า...ดูเธอพูดสิคะ..." พิมพาโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้ามินตรา "มินตรา!เธอมันไร้ยางอาย!" มินตราคร้านที่จะต่อปากต่อคำ เธอหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง เธอแค่ต้องการของของเธอ แล้วจะออกไปจากที่ที่ทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนนี้เสียที เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบขั้นบันไดดังหนักแน่น ทุกย่างก้าวเหมือนกำลังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนข้างล่าง ชญานิศตะโกนไล่หลังด้วยความเจ็บใจ "แกจะอวดดีไปทำไม! ก็แค่ผู้หญิงที่ถูกพี่ชายฉันทิ้ง! แต่งตัวสวยแค่ไหนก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้หรอก!" พิมพาลูบหลังปลอบใจกุลนิษฐ์ "อย่าร้องไห้เลยนิษฐ์ อย่าไปลดตัวโกรธคนแบบนั้น เดี๋ยวพอมันหมดตัว มันก็ต้องกลับมาร้องไห้ขอทานเราเองแหละ!" มินตราเดินเข้าไปในห้องนอนเก่าของเธอ เปิดลิ้นชักและหยิบกล่องไม้แกะสลักใบเล็กออกมา กอดมันไว้แนบอก เมื่อเธอเดินกลับลงมาที่ห้องรับแขก สายตาอาฆาตสามคู่ยังคงจ้องมองมาที่เธอ ราวกับว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้นอีกครั้ง