คืนชีพจากเถ้าถ่าน: ทายาทสาวที่พวกเขาพยายามทำลาย2 / 3

บทที่ 2

มุมมองของเอนสลีย์

เขาปล่อยมือจากฉันราวกับว่าผิวของฉันถูกเผาด้วยถ่านไฟ

ฉันลูบผ้าไหมบนเสื้อของฉันตรงที่นิ้วของเขาจิกเข้าไป ผ้าเป็นรอยยับ เหมือนกับชีวิตแต่งงานของฉัน เหมือนกับคำโกหกที่เราใช้ชีวิตอยู่มาห้าปี

ฉันถอยหลังออกไป เว้นระยะห่างระหว่างเรา อากาศในห้องอาหารรู้สึกหนักอึ้ง อึดอัด

เคซี่ย์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอมองมาที่เรา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความบริสุทธิ์ที่เสแสร้ง เธอเหมือนกวางที่ถูกไฟหน้ารถส่องใส่—ถ้าหากกวางตัวนั้นประดับประดาด้วยเพชรที่ขโมยมาและกำลังวางแผนรัฐประหารที่บ้านพักของนักล่า

"ฉันไม่ได้พัง" เดเมียนพึมพำ

เขาพูดกับพื้น เขาไม่สามารถสบตาฉันได้ เขาไม่สามารถเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่ลากเขาไปหาผู้เชี่ยวชาญทุกรายในสวิตเซอร์แลนด์ได้ ผู้หญิงคนนั้นที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการฉีดยานับร้อย การตรวจร่างกายที่รุกราน และความผิดหวังที่แสนเจ็บปวด ทั้งหมดก็เพื่อปกป้องอัตตาอันเปราะบางของเขา

“เราใช้เงินไปหลายล้านแล้วนะ เดเมียน” ฉันพูด พยายามควบคุมน้ำเสียงให้คงที่ “เราลองทุกอย่างแล้ว มันไม่ใช่ความผิดของฉัน”

เคซี่ย์หัวเราะเบาๆ อย่างเจ็บแสบ เธอรีบปิดปาก แต่เสียงก็เล็ดลอดออกมาแล้ว

“ขอโทษนะ” เธอพูด “คือ...ฉันมีปัญหาตรงกันข้าม ฉันแค่ต้องมองผู้ชายคนไหน ฉันก็ท้องแล้ว ลูกชายของฉันเป็นหลักฐานยืนยันเรื่องนั้น หมอเรียกมันว่า 'ภาวะเจริญพันธุ์ขั้นสุดยอด'”

ความโกรธที่ปะทุขึ้นในอกฉันนั้นร้อนแรงราวกับไฟขาว มันไม่ใช่ความหึงหวง แต่มันคือความรังเกียจ เธอเยาะเย้ยสิ่งเดียวที่ฉันซื้อไม่ได้ สิ่งเดียวที่อำนาจของพ่อฉันไม่สามารถรับประกันได้

ฉันมองไปที่เดเมียน ฉันคาดหวังว่าเขาจะโกรธ ฉันคาดหวังว่าเขาจะปกป้องภรรยาของเขาจากการดูถูกนี้

แต่เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน เขามองเธอต่างหาก

และสีหน้าของเขาไม่ใช่ความโกรธ มันคือความปรารถนา มันคือความรักที่กระหายและสิ้นหวัง เขามองเธอราวกับว่าเธอเป็นปาฏิหาริย์ และเขามองฉันราวกับว่าฉันเป็นทุ่งนาที่แห้งแล้ง

“เอนสลีย์ ได้โปรด” เดเมียนพูด

เขาก้าวไปหาเคซีย์ วางตัวเองอยู่ระหว่างเรา ราวกับว่าฉันเป็นภัยคุกคาม ราวกับว่าฉันเป็นปีศาจ

“ใจดีหน่อย”

“ใจดี” ฉันพูดซ้ำ คำนั้นรสชาติเหมือนเถ้าถ่าน “คุณต้องการความใจดีในขณะที่คุณอวดเมียน้อยของคุณในบ้านของฉันเหรอ? ในขณะที่คุณปล่อยให้เธอสวมเครื่องประดับของฉัน? ในขณะที่คุณปล่อยให้เธอเยาะเย้ยความเจ็บปวดของฉัน?”

กรามของเดเมียนขบแน่น “เธอไม่ใช่เมียน้อยของฉัน” เขาโกหก “เธอเป็นพี่เลี้ยงเด็ก และเธอเป็นแม่ที่ดี บางอย่างที่คุณคงไม่เข้าใจ”

มันไม่ใช่การตบหน้า แต่คำพูดของเขากลับกระทบกระเทือนมากกว่ากำปั้น

เขาใช้ภาวะมีบุตรยากของฉันเป็นอาวุธ เขาโทษฉัน หลังจากที่ฉันทำทุกอย่างเพื่อปกปิดความผิดของเขา หลังจากที่ฉันโกหกพ่อ บอกดอนว่าฉันเป็นคนที่ไม่สามารถมีลูกได้ เพียงเพื่อช่วยเดเมียนจากความอับอายที่ถูกมองว่าเป็นผู้ชายที่ด้อยกว่าในสายตาของครอบครัว

“ออกไป” ฉันพูด

เสียงฉันสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความพยายามที่จะยับยั้งความรุนแรงที่ฝังอยู่ในดีเอ็นเอของฉัน

“พวกเธอทั้งสองคน ออกไปจากบ้านของฉัน”

เดเมียนหัวเราะ มันเป็นเสียงที่เย็นชาและขมขื่น

“บ้านของเธอเหรอ?” เขาเยาะเย้ย “ฉันคือผู้ชายของบ้านหลังนี้ เอนสลีย์ ฉันคู่ควรกับตำแหน่งนี้ ฉันเป็นหัวหน้าศัลยแพทย์ เธอเป็นแค่เจ้าหญิงเอาแต่ใจที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยเงินที่ได้มาจากการฆ่าฟันของพ่อ”

เขาคว้ามือของเคซีย์ เขาประสานนิ้วเข้าด้วยกัน เขาบีบแน่น

“เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” เขาพูด

เคซี่ย์ยิ้มเยาะ เธอมองมาที่ฉันข้ามไหล่ของเขา มันเป็นแววตาแห่งชัยชนะ เธอคิดว่าเธอชนะแล้ว เธอคิดว่าเพราะเธอสามารถให้กำเนิดลูกกับเขาได้ เธอจึงเป็นเจ้าของเขา

เธอไม่รู้เลยว่าเดเมียนไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรเลย ไม่ใช่บ้านหลังนี้ ไม่ใช่งานของเขา ไม่ใช่แม้แต่เสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่

ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของเขา และฉันกำลังจะยึดทรัพย์เขา

ฉันเดินไปที่ตู้ข้างโต๊ะอาหาร มีแจกันคริสตัลวางอยู่ตรงนั้น ของขวัญแต่งงานจากหัวหน้าแก๊งมาเฟียในนิวยอร์ก หนัก แพง และหาใหม่ได้

ฉันหยิบมันขึ้นมา

ดวงตาของเดเมียนเบิกกว้าง “เอนสลีย์ อย่าบ้าไปเลย” เขาพูด เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดึงเคซี่ย์ไปด้วย

ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ ฉันไม่จำเป็นต้องพูด

ฉันขว้างแจกันไปทั่วห้อง

มันไม่ได้เล็งไปที่พวกเขา มันเป็นการขว้างเพื่อเตือน มันกระแทกเข้ากับผนังห่างจากหัวของเดเมียนเพียงไม่กี่นิ้ว เศษแก้วแตกกระจายออกไปเหมือนสะเก็ดระเบิด

เดเมียนร้องเสียงดัง เขาชูแขนขึ้นปิดหน้า แต่ก็ปิดไม่สนิท เขาหันตัวไปบังเคซี่ย์

เขารับเศษแก้วแทนเธอ

เศษแก้วบาดแก้มเขา เลือดไหลเอ่อขึ้นมา สีแดงสดตัดกับผิวซีดๆ ของเขา เขาไม่ได้ตรวจดูบาดแผลของตัวเอง เขาคว้าหน้าเคซี่ย์ ตรวจดูว่ามีรอยขีดข่วนหรือเปล่า

"เธอโอเคไหม?" เขาถามอย่างร้อนรน "เธอทำร้ายเธอหรือเปล่า?"