บทที่ 3

มุมมองของเอนสลีย์

เขาเลือดออก แต่เขาไม่สนใจ

เลือดสีแดงฉานไหลเป็นเส้นลงมาตามแก้ม หยดลงบนปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา เปื้อนผ้าเหมือนบาป

มือของเขาคลำไปทั่วแขนของเคซีย์อย่างบ้าคลั่ง ตรวจสอบหาบาดแผลที่ไม่มีอยู่จริงด้วยความสิ้นหวังอย่างบ้าคลั่ง

"คุณเกือบจะฆ่าเธอแล้ว!" เดเมียนตะโกน เสียงของเขาแตกพร่าภายใต้ความบ้าคลั่งของเขา

"เธอเป็นผู้หญิงบริสุทธิ์ เอนสลีย์! เธอเป็นพลเรือน!"

ฉันเดินผ่านพวกเขาไป

ฉันไม่ได้มองเลือด ฉันไม่ได้มองน้ำตาจระเข้ที่เคซีย์ฝืนหลั่งออกมาเพื่อเรียกความเห็นใจ

ฉันเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานของเขา

นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเขา ห้องที่ฉันจ้างนักออกแบบมาตกแต่งในราคาห้าหมื่นดอลลาร์

ชั้นวางของไม้มาฮอกานี เก้าอี้หนังนำเข้า และทุกหนทุกแห่ง มีร่องรอยของเด็กหนุ่มที่ฉันแต่งงานด้วย ซ่อนอยู่ภายในชายที่เขาแสร้งทำเป็น

ตุ๊กตาอนิเมะเรียงรายอยู่บนชั้นวางหนังสือชั้นบนสุด ซ่อนไว้อย่างน่าอายหลังตำราแพทย์เล่มหนา หมอนพิมพ์ลายตัวการ์ตูนถูกยัดไว้ที่มุมห้อง ซ่อนไว้ไม่ให้เห็น

เขาเป็นเพียงเด็กที่เล่นแต่งตัวในโลกของผู้ชาย

ฉันคว้าหมอนใบหนึ่ง มันนุ่ม พิมพ์ลายตัวการ์ตูนตาโตที่เขาคลั่งไคล้

ฉันฉีกมันออก

ไส้หมอนปลิวว่อนไปในอากาศเหมือนหิมะเทียม ตกลงบนพรมราคาแพง

เดเมียนวิ่งเข้ามาในห้อง เคซี่ย์วิ่งตามหลังมาติดๆ จับแขนเขาไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย

"หยุดนะ!" เขาตะโกน "เธอกำลังทำอะไร?"

ฉันคว้าถ้วยรางวัลหนักๆ จากโต๊ะทำงานของเขา "ศัลยแพทย์แห่งปี" รางวัลที่พ่อของฉันซื้อให้ในงานเลี้ยงของโรงพยาบาลเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้เดเมียน

ฉันขว้างมันไปที่ผนัง

มันกระแทกปูนฉาบจนบุบสลายด้วยเสียงดังสนั่น แล้วตกลงพื้นเสียงดังตุบ

“ฉันจะไล่เธอออกไป เดเมียน” ฉันพูดพลางหันหน้าไปหาเขา

“ฉันจะเอาทุกอย่างที่ฉันเคยให้เธอกลับคืนมา”

เดเมียนก้าวเข้ามาข้างหน้า อกของเขากระเพื่อม

“คุณทำอย่างนั้นไม่ได้” เขาพูดอย่างดูถูก “เราแต่งงานกันแล้ว ครึ่งหนึ่งของนี่เป็นของฉัน ฉันจะฟ้องคุณ ฉันจะเอาทุกอย่างที่คุณมีคืนมา”

ฉันหัวเราะ เสียงหัวเราะของฉันแห้งและแหบแห้ง

“คุณคิดว่ากฎหมายใช้กับเราได้เหรอ?” ฉันถามเบาๆ “คุณคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวจะปกป้องคุณจากครอบครัวเพียร์ซได้เหรอ?”

ก่อนที่เขาจะตอบ โทรศัพท์ของเคซี่ย์ก็ดังขึ้น

เสียงเพลงที่ดังแทรกเข้ามาอย่างกะทันหันทำลายความตึงเครียดที่อึดอัด

เธอมองไปที่หน้าจอ และใบหน้าของเธอก็เหี่ยวลง

“ทางโรงเรียนโทรมา” เธอสะอื้น “แจ็กสันไม่สบาย เขาเป็นไข้”

ความโกรธของเดเมียนหายไปในทันที

เขาเปลี่ยนไป เขาไม่ใช่สามีเจ้าชู้แล้ว เขาคือพ่อที่ห่วงใย

“เราต้องไปแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

เขาโอบแขนปกป้องรอบเอวเธอ “เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง เราจะพาเขาไปโรงพยาบาล ผมจะไปดูเขาเอง”

เขาหันหลังให้ฉัน

เขาหันหลังให้ภรรยาที่เขาสาบานว่าจะให้เกียรติ เขาหันหลังให้ผู้หญิงที่กุมกุญแจสำคัญในชีวิตของเขา

เขาพาเคซี่ย์ออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง

ฉันได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านปิดดังสนั่น

เสียงนั้นดังก้องไปทั่วบ้านที่ว่างเปล่าราวกับเสียงปืน

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นนาน

ฉันมองหมอนที่ขาดวิ่น ฉันมองผนังที่บุบสลาย

ฉันคิดถึงสายตาที่เขามองเธอ ท่าทางที่เขาตื่นตระหนกเพราะลูกชายของเธอ

แจ็กสัน

หนึ่งในห้าลูกชาย ลูกชายที่เขาอ้างว่าไม่ใช่ลูกของเขา

แต่เขากลับทำตัวเหมือนเป็นลูกของเขา เขาปกป้องพวกเขาเหมือนเป็นลูกของเขา

ความรู้สึกเย็นยะเยือกและคลื่นไส้ก่อตัวขึ้นในท้องของฉัน

ถ้าหากพวกเขาเป็นลูกของเขาจริงๆ ล่ะ?

ถ้าหากเรื่องการมีบุตรยากเป็นเรื่องโกหก ถ้าหากเขาขโมยเงินของฉันไปเลี้ยงดูครอบครัวลับๆ ในขณะที่ฉันร้องไห้เพราะผลตรวจการตั้งครรภ์เป็นลบ ล่ะ?

มือของฉันสั่นเทาขณะที่ฉันล้วงเข้าไปในกระเป๋า

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดหมายเลขที่ฉันจำได้ขึ้นใจ

เกรแฮมรับสายทันทีที่โทรติด

"คุณอยู่ไหน?" เขาถาม

เสียงของเขาทุ้มต่ำ น่ากลัว หนักแน่น และอันตราย

"ฉันอยู่บ้าน" ฉันพูด "ฉันต้องการความช่วยเหลือ"

เกรแฮมหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ในฉากหลัง ฉันได้ยินเสียงกระสอบทรายหนักๆ ถูกตีเป็นจังหวะ

"บอกมาเลย เจ้าหญิง"

"ฉันต้องการคนจับตาดูเดเมียน" ฉันพูด เสียงแข็งกร้าวขึ้น "และเด็กผู้หญิงคนนั้น เคซี่ย์ วัลเดซ"

"ฉันอยากรู้ทุกอย่าง เธอมาจากไหน พ่อของเด็กผู้ชายพวกนั้นคือใคร ข้อความทุกข้อความ การโอนเงินทุกครั้ง คำโกหกทุกอย่าง"

เสียงกระทบหยุดลง

ความเงียบในสายนั้นหนักอึ้ง

"เขาทำร้ายเธอหรือเปล่า?" เกรแฮมถาม เสียงของเขาต่ำลง

"ถ้าเขาแตะต้องเธอ เอนสลีย์ ฉันจะลอกหนังเขาออก"

"ยังไม่" ฉันพูด

ฉันมองไปที่เลือดบนพื้นตรงที่เดเมียนยืนอยู่

"ฉันไม่ต้องการให้เขาตาย เกรแฮม ยังไม่ตอนนี้"

"ฉันต้องการให้เขาพังพินาศ ฉันต้องการให้เขาไม่มีอะไรเหลือ ฉันต้องการให้เขาปรารถนาว่าตัวเองตาย"

"เข้าใจแล้ว" เกรแฮมกล่าว "ฉันจะให้ทหารจัดการ ให้เวลาฉันยี่สิบสี่ชั่วโมง"

ฉันวางสาย

ฉันเดินไปที่หน้าต่างและมองดูสายฝนเริ่มโปรยปรายลงบนกระจก ทำให้โลกภายนอกพร่ามัว

แต่ภายในนั้น ทุกอย่างชัดเจนคมชัด

การแต่งงานจบลงแล้ว

การแก้แค้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว