บทที่ 2 กลับมาพร้อมกับลูกชาย

เฉี่ยนซีหยุดชะงักก่อนหันกลับมาอย่างช้า ๆ “ฉันได้รับจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยแมนฮัตตัน สาขาการจัดการธุรกิจแล้วนะ กำลังคิดว่า จะบอกแกยังไงดี แต่ก็ขอบคุณที่ทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้น อีกอย่างที่ฉันอยากจะบอกก่อนไป...”

เฉี่ยนซีเงียบลงขณะกำลังรู้สึกสนุกกับสีหน้าอิจฉาสุดขีดของเฟยเอ๋ออยู่ “เมื่อคืนฉันอยู่ที่ห้อง ๑๑๐๑ ”

ขณะเดียวกันในห้อง ๑๑๐๑ เจ๋อข่ายก็กำลังนั่งนับเงินหน้าบูดอยู่บนเตียง

เขานับเงินอีกครั้งหนึ่ง และจำนวนเงินก็ยังเป็นหนึ่งหมื่นสองพันสี่ร้อยหกสิบสองเท่าเดิม ‘ผู้หญิงคนนั้นคงจะควักเงินทั้งหมดของตัวเองให้ผมสินะ？’ เจ๋อข่ายครุ่นคิดอย่างเหลือเชื่อ

เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนใจป้ำขนาดนี้มาก่อน เธอทิ้งเงินไว้แล้วชิ่งหายไปเฉย！

เมื่อคิดได้อย่างนี้ ไฟโกรธก็ปะทุขึ้นในใจของเขา ชายหนุ่มโทรศัพท์ไปหาผู้ช่วยของตนด้วยสีหน้าเเละน้ำเสียงที่เย็นชา

“ไปขอวิดีโอจากกล้องวงจรปิดจากผู้จัดการโรงแรมมาที ผมต้องรู้ให้ได้ว่า ใครมาห้องของผมเมื่อคืนนี้”

ผู้ช่วยของเขาตอบรับอย่างอ่อนน้อมขณะรับสาย เเต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร ตอนนั้นดวงตาของเจ๋อข่ายกำลังมองบางอย่างที่ส่องประกายแวววาวอยู่ข้างหมอน เมื่อสังเกตให้ชัดขึ้นจึงพบว่าเป็นต่างหูข้างหนึ่ง ประกายเเววตาร้ายในดวงตาของเขาก็ปะทุขึ้นทันที

‘ถ้าเจอยัยผู้หญิงไร้ยางอายนั่นเมื่อไหร่ จะสอนบทเรียนให้เข็ด！’

หลายปีต่อมา ณ สนามบิน

เที่ยวบินล่าช้ากว่าครึ่งชั่วโมง เพราะสภาพอากาศไม่เอื้ออำนวย จนทำให้เหล่าผู้โดยสารจำนวนมากในโถงใหญ่เริ่มทนไม่ไหว หากแต่กลับมีชายสวมเสื้อสีเทาอ่อนคนหนึ่งกลับดูใจเย็นมากกว่าใคร ๆ เขาสวมแว่นตากรอบทองเข้ากันกับใบหน้าอันหล่อเหลาเเละอ่อนโยนที่แสนดึงดูดสายตา

‘นั่น คุณจ่านโป๋ใช่มั้ย？’ สาว ๆ หลายคนจำได้ว่า สุภาพบุรุษสุดหล่อคนนี้เป็นทายาทของ ฟางซื่อ กรุ๊ป บริษัทใหญ่อันดับสองของเมือง กล่าวได้ว่า ทั่วทั้งเมืองแล้วตระกูลฟางก็เป็นรองแค่กับตระกูลกู้เท่านั้น แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ก็ไม่ได้สำคัญอะไรเพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็รวยล้นฟ้าอยู่ดี “กรี๊ด！ เขาหล่อจังเลย！” หญิงสาวคนหนึ่งร้องขึ้นเสียงเเหลม

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า จ่านโป๋เป็นที่รักที่เอ็นดูสำหรับคนพบเห็นมากกว่าผู้ชายเย็นชาอย่างเจ๋อข่ายขนาดไหน！

ไม่ใช่ใคร ๆ จะสามารถเจอจ่านโป๋ได้ทุกวัน ผู้หญิงคนหนึ่งจึงฉวยโอกาสนี้เข้าหาเขา แม้ในคราแรกหญิงสาวจะลังเลอยู่สักพัก แต่ก็มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งสวมชุดเดรสวาเลนติโน่ที่งดงามเข้ากับเธอเป็นอย่างดี เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วก็เดินยิ้มเข้าไปหาชายหนุ่มก่อนจะแนะนำตัวด้วยความระมัดระวัง

“สวัสดีค่ะ คุณจ่านโป๋ ไม่ทราบว่า คุณพอจะมีเวลาไปดื่มกาแฟกับฉันสักหน่อยมั้ยคะ？”

“เป็นเกียรติกับผมจริง ๆ ที่ได้รับคำชวนจากสาวสวยอย่างนี้”

จ่านโป๋เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “แต่ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่า คนที่ผมรออยู่เขามาถึงแล้ว”

ทุกคนหันไปทางปลายนิ้วที่ชายหนุ่มชี้ตรงไปยังหญิงสาวสวยสะพรั่งอายุราว ๆ ๒๐-๓๐ ปี ที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา ผมดำขลับของเธอยาวประบ่า ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นกลับไม่ได้เติมแต่งใด ๆ แม้แต่เสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ก็ดูเรียบง่าย สะอาดสะอ้าน เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์สีน้ำเงินซีดเท่านั้น ทว่าความเรียบง่ายของเธอก็กลับโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชน เธอคือเฉี่ยนซีนั่นเอง

แต่สิ่งที่ทำให้เหล่าคนมุงรู้สึกแปลกใจก็คือ เธอหิ้วกระเป๋าด้วยมือข้างหนึ่ง... ขณะนั้นก็มีเด็กชายตัวน้อยเดินเตาะแตะลากกระเป๋าใบเล็ก ๆ อยู่ที่ข้างหลังของเธอ

ทันทีที่เฉี่ยนซีเดินออกมา ก็สัมผัสได้ถึงรังสีริษยาเกลียดชังที่แผ่ออกมาจากสายตาของสาวน้อยเหล่านั้นที่จ้องมองเธออยู่ ‘ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้เอาฉันมาเป็นไม้กันหมาอีกแล้ว！’

แม้เธอสบถสาปจ่านโป๋ในใจที่กำลังทำให้หงุดหงิดเหลือทน แต่ก็แสร้งทำเป็นภรรยาแสนอ่อนหวานและแม่ที่ดีพร้อมโปรยรอยยิ้มตามบทบาทที่ชายหนุ่มยื่นให้ต่อไป หญิงสาวรีบเดินเข้าไปหาจ่านโป๋ แล้วจับมือของเขาพร้อมพูดกับเขาด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ที่รัก คุณมารอนานหรือยัง？”

จ่านโป๋โอบเธออย่างไหลลื่น แล้วเรียกเธอ “ที่รัก” ได้อย่างไม่ระคายปาก เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ก็เข้ามากอดขาของเขาพร้อมเรียกเขาด้วยเสียงน่ารักน่าชัง

“พ่อครับ! ซีเจ๋คิดถึงคุณพ่อมากเลยครับ！ ทำไมคุณพ่อถึงมารอพวกเราตรงนี้ล่ะครับ？ ตัวเหม็นหึ่งสุด ๆ เลย！”

บรรดาสาว ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา ต่างแกล้งทำเป็นไอเสียงเบา ๆ เเล้วเดินเตลิดหนีไป จ่านโป๋ฉีกยิ้มกว้างแล้วให้ซีเจ๋มานั่งบนกระเป๋า ก่อนที่เขาจะลากมันไปพร้อมมืออีกข้างที่กุมมือเฉี่ยนซีไว้ ทันทีที่เดินมาถึงรถ หญิงสาวก็หยิกแก้มเขาอย่างแรง

“ฉันสาบานเลยว่า นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเป็นไม้กันหมาให้กับเหล่าเเฟนคลับของนาย！”

“เดี๋ยวก่อนสิ เฉี่ยนซี！ เป็นเพื่อนเก่าแสนดีเหมือนตอนที่อยู่แมนฮัตตันเถอะนะ นอกจากเธอแล้วจะมีใครช่วยฉันได้อีกเล่า？”

เขามองไปยังกระเป๋าเดินทางที่อยู่ข้างหลังซีเจ๋ก่อนเลิกคิ้วขึ้น “จริงเหรอเนี่ย？ เธอกับลูกไม่ได้กลับบ้านตั้งหกปี เอาของมาแค่นี้เนี่ยนะ？”

“แม่บอกว่า เดี๋ยวกลับมาซื้อที่นี่ก็ได้ ผมคิดว่า เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน” ซีเจ๋พูดขึ้น

“ใช่ ทิ้งของที่ไม่จำเป็น ทำให้เราประหยัดแรง ประหยัดพื้นขึ้นเยอะเลย นั่นแหละที่เขาเรียกว่า มีประสิทธิภาพ”

เฉี่ยนซีเห็นด้วยกับลูกชายตัวเอง แต่จ่านโป๋กลับดูไม่พอใจสักเท่าไหร่

“นี่ ซีเจ๋แค่หกขวบเองนะ ถึงเขาจะเป็นอัจฉริยะ แต่เธอก็ไม่ควรสอนเขาให้เย็นชาขนาดนี้นะ！ ในสายตาของฉัน เด็กซื่อบื้อน่ารักที่สุดนะ” จ่านโป๋เอื้อมมือไปจั๊กจี้ขาซีเจ๋

หากแต่เด็กน้อยกลับหลบขาหนีแล้วปัดมือจ่านโป๋อย่างรังเกียจ เเละมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา

“ตรงนี้เป็นที่ที่ปลอดภัยแล้ว ไม่มีผู้หญิงคนไหนมายุ่งกับคุณลุงเเล้วครับ ผมไม่จำเป็นต้องแกล้งเป็นลูกชายของคุณลุงแล้วนะครับ คุณลุงจ่านโป๋”

“โอ๊ย เฉี่ยนซี！ นี่เธอเลี้ยงลูกแบบไหนกันเนี่ยะ？”

ขณะฟางจ่านโป๋ทำเสียงหมดอาลัยตายอยากอยู่นั้น เฉี่ยนซียิ้มพร้อมทั้งยกนิ้วโป้งให้ซีเจ๋ เเล้วเธอก็มองทิวทัศน์ที่อยู่นอกหน้าต่างด้วยความคุ้นเคย

เธออายุยังไม่ถึงสิบเเปดปีเลย ตอนที่ไปอยู่แมนฮัตตันเมื่อเจ็ดปีก่อน พออยู่ด้วยตัวเองเพียงลำพังก็ทำเอาเธอรู้สึกหดหู่อยู่ไม่น้อย แต่แล้วชีวิตของเธอก็พลิกเปลี่ยนไป เพียงเพราะคืนบ้า ๆ นั่นที่ทำให้ฟ้าประทานซีเจ๋มาเป็นของขวัญให้กับชีวิตของเธอ ดีที่เธอมีเพื่อนสนิทอย่างจ่านโป๋ มันกลับทำให้เธอโชคดีอยู่บ้าง

บางที เธอก็นึกสงสัยว่า ตอนนี้ชายคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่นะ

แม้ว่าจะจำใบหน้าของอีกฝ่ายได้ไม่ชัดเจนเท่าไหร่ แต่เธอก็มั่นใจว่า เขาเป็นหนุ่มหล่อใช้ได้ทีเดียว ถ้าเขารู้ว่า หญิงแปลกหน้าคนนี้ดันมีลูกชายของเขาเข้า เขาคงตกใจน่าดู！

ก่อนกลับมาบ้าน เฉี่ยนซีก็รู้สึกเป็นห่วงซีเจ๋อยู่เหมือนกัน เเม้ว่าเขาจะเป็นเด็กฉลาดดูโตกว่าวัยและยอมรับความจริงที่ว่า เขาไม่มีพ่ออยู่ก่อนเเล้ว เเต่การขาดความรักจากพ่อ เป็นสิ่งที่ไม่สามารถเอาอะไรมาทดเเเทนได้ ‘ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก ถ้าฉันหาผู้ชายคนนั้นเจอ แล้วเขายอมรับซีเจ๋เป็นลูก แต่ถ้าฉันหาไม่เจอ หรือเขาแต่งงานแล้ว ฉันควรทำยังไงดีล่ะ？’

พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เฉี่ยนซีเริ่มขมวดคิ้วด้วยความกังวล ซีเจ๋เข้าใจเธอเป็นอย่างดี จึงหันไปลูบไหล่ปลอบเธอ

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ แม่ซื่อบื้อ ผมว่านะ มันคงจะดีถ้ามีพ่อ แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก ถ้าผมจะไม่มีพ่อ！”