ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก

บทที่ 1 สภาพหลังป่วนงานแต่ง

เจ้ามีเขาอยู่แล้ว ยังดึงอ้าย เข้าไปหา อ้ายคนนอกสายตา เจ้าบ่แคร์ บ่สน อ้ายมันใจง่ายที่เจ้า บ่หลูโตน เบื่อนำคำเว้าคน เฮ็ดให้เฮา เปลี่ยนไป เจ้ามาเฮ็ดให้ฮู้สึกดี แล้วกะย่าง หนีไป เจ็บแท้หนอใจอ้าย อยากถอยคืน กลับมา *แต่ใจ มันพังไปเบิ๊ด แล้ว เฮ็ดได้ แค่เหลือใจ เจ้าของ **ขอโทษที่เข้าไปเป็น มะริ่งกิ่งก่อง สะระน้องก่องแก่ง มะน่องมะแน่งมั้บ ปะล่องป่องแป่ง ง้องแง้งง้องแง้ง ในชีวิตเธอ ขอโทษที่เข้าไปเป็น มะริ่งกิ่งก่อง สะระน้องก่องแก่ง มะน่องมะแน่งมั้บ ปะล่องป่องแป่ง ง้องแง้งง้องแง้ง ในชีวิตเธอ... มะล่องก่องแก่ง - พจน์ สายอินดี้ คนที่กำลังแหกปากร้องเพลงบนเวทีพร้อมกับท่าเต้นเรียกนักเลงมากระทืบนั้น ทำเอาคนที่อยู่ด้านล่างเวทีได้แต่อ้าปากค้าง กุมขมับ และส่ายหน้าไปตามๆ กัน ตอนแรกไม่ใช่แค่วรฤทธิ์หรอกที่เต้นแร้งเต้นกาเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวกแบบนั้น แต่ทั้งศุภณัฐ ศักดิ์ชัย และวิบูลย์ ต่างก็ขึ้นไปอยู่บนเวทีและก็สนุกสนานเฮฮาไปด้วยกัน แน่ล่ะก็นี่มันคืองานแต่งงานของพี่คิงและยัยอวบนี่นะ พวกเขาต้องเต็มที่อยู่แล้ว แต่... นั่นมันคือหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว และตอนนี้พวกเขาทั้งสามก็พอแล้ว และอยากกลับบ้านพักผ่อนสักที หลังจากที่เหน็ดเหนื่อยจากการช่วยงานแต่งของเพื่อนที่สนิททั้งสองคน และสาวๆ ที่มาด้วยกันต่างก็หน้าซีดหน้าเซียวหมดเรี่ยวหมดแรงเต็มแก่ คงจะเหลือแค่ชลิตานั่นล่ะ ที่ยังคงเต้นเย้วๆ เชียร์แฟนหนุ่มอย่าง วรฤทธิ์อยู่ข้างล่างเวที “ไอ้เล็ก! บ้าไปแล้ว มันจะไม่หลับไม่นอนหรือยังไงคืนนี้” ศุภณัฐเอ่ยขึ้น พร้อมกับหันไปถอนหายใจให้นีรนาถแฟนสาว ที่มางานแต่งงานของขุนพลกับอาทิตยาด้วยกัน “ไม่น่าเชื่อว่าเล็กจะร้องเพลงพวกนี้ได้ เสียงดีด้วยนะ” สาวเจ้าว่าพร้อมกับหัวเราะเบาๆ แม้จะแทบไม่มีแรงแล้วก็ตาม ก็เธอไปเต้นกับเจ้าสาวกับชลิตาตั้งนาน มาหมดแรงตอนวรฤทธิ์ร้องเพลงเด๋อเดี่ยงด่างของลำไย ไหทองคำ มันมากไปหน่อย “กลับบ้านเลยนะ ไม่ไหวละ ไอ้บาสไปอ้วกถึงไหนนี่” ศุภณัฐว่าจบก็แลเห็นศักดิ์ชัยประคองวิบูลย์ที่แทบจะยืนไม่อยู่เดินมาหา แล้วเพื่อนรักเพื่อนแท้อย่างศักดิ์ชัยก็ทิ้งร่างคนเมาให้กองอยู่บนม้านั่งหินอ่อนตรงจุดที่ศุภณัฐและนีรนาถยืนอยู่นั่นแหละ “อ้าย...ม่อน...กูเจ็บ...” วิบูลย์ว่าเสียงยานคาง ทั้งเมา ทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย ทั้งอ้วก เพื่อนยังมาทิ้งร่างเขาเหมือนผ้าเช็ดหน้าเก่าๆ ที่ไม่ใช้แล้วอีก “กูบอกว่าอย่ากินๆ ห้ามไม่ฟัง” “ก็ไอ้เล็กมันเอาให้กูอะ” วิบูลย์แก้ตัวพัลวัน แต่นั่นคือความจริง เพื่อนทุกคนรู้ดีว่าเขากินเหล้ากินเบียร์อะไรไม่ได้ทั้งนั้น แค่ได้กลิ่นก็เมาแล้ว เป็นคนที่วัดไม่เข้าเหล้าไม่ดื่ม แต่นี่ไอ้เล็กมันดันรินเพียวๆ ให้เขาชอตใหญ่ๆ บอกว่าทีเดียว ฉลองงานแต่งลูกพี่คิง ไม่เป็นอะไรหรอก เชื่อกู มันว่าแบบนี้ แล้วดูสภาพเขาสิ จะบอกว่าเมาเหมือนหมาก็สงสารหมาเปล่าๆ

ต้องการอ่านต่อหรือไม่

อ่านต่อเพื่อติดตามเรื่องราว

อ่านต่อ

รายการตอน

ทั้งหมด 56 ตอน

  1. ตอนที่ 1บทที่ 1 สภาพหลังป่วนงานแต่ง
  2. ตอนที่ 2บทที่ 2 สภาพหลังป่วนงานแต่ง (2)
  3. ตอนที่ 3บทที่ 3 สภาพหลังป่วนงานแต่ง (3)

ผลงานใหม่