บทที่ 2 สภาพหลังป่วนงานแต่ง (2)

“เออๆ พอแล้ว เลิกเถียงกัน เดี๋ยวกูไปส่งไอ้บาสเอง มึงไปส่งยัยแฝดได้ไหมไอ้ม่อน” ศุภณัฐสรุปขึ้นในที่สุด ด้วยว่าตอนนี้เวลาเกือบตีหนึ่งแล้ว เขาอยากกลับบ้านเต็มที “ได้” ว่าแล้วศักดิ์ชัยก็สอดส่ายสายตามองหาสองสาวแฝดผู้ซึ่งเป็นน้องสาวของไอ้เล็กเพื่อนรักของพวกเขานั่นเอง ที่จริงแล้วพวกเขาทั้งหมดรู้จักกับพี่น้องของแต่ละคนและคุ้นเคยกันดี แต่น้องแฝดของไอ้เล็กนี่รู้จักมาตั้งแต่มัธยมต้นเลย ก่อนจะห่างเหินกันไปเพราะสองสาวไปเรียนต่อปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ นั่นเลยทำให้ไม่ได้ติดต่อกัน แต่นี่เพิ่งเรียนจบกันมาหมาดๆ ก็เลยถือโอกาสย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านอย่างถาวร กลับมาได้ราวๆ สองสัปดาห์แล้ว และไอ้เล็กก็พาน้องสาวมาเปิดตัวในงานแต่งของขุนพลและอาทิตยานี่แหละ ศักดิ์ชัยรีบเดินไปหา เมื่อมองเห็นแล้วว่าทั้งสองสาวที่หน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมตัวที่ใกล้เวทีที่สุด นั่งดูพี่ชายร้องเพลง และดูว่าที่พี่สะใภ้เต้นบ้าๆ บอๆ แน่ล่ะว่าเขาแยกได้ว่าคนไหนคือคนไหน ก็คนนึงใส่ชุดเขียว อีกคนใส่ชุดแดง รู้ได้ไม่ยากว่าใครชอบสีอะไร และนั่นคือจุดขายของสองแฝด ส่วนหน้าตานั้นก็น่ารักน่าเอ็นดู เหมือนเนยแจมวงเนโกะ จัมพ์ ประมาณนั้นเลย ศักดิ์ชัยเรียกสองสาวมาหา ก่อนจะพาเดินกลับมาสมทบกับศุภณัฐ นีรนาถ และวิบูลย์ที่ฟุบหลับอยู่กับม้าหินอ่อน “ง่วงยังหนูแฝด” ศุภณัฐเอ่ยถามสองสาวเสียงอ่อนโยน เขาเป็นลูกชายคนเดียว รู้จักกับวรฤทธิ์มาตั้งแต่ประถม เลยพลอยสนิทสนมกับสาวแฝดทั้งสองมานานกว่าใคร และรักเหมือนน้องสาวตัวเองเลยด้วยซ้ำ ส่วนศักดิ์ชัยกับวิบูลย์นั้นมารู้จักและเป็นเพื่อนกันก็ตอนมัธยมต้น ถ้านับว่านอกจากวรฤทธิ์แล้ว สองสาวนี่มีพี่ชายอีกคนคือใคร บอกได้เลยว่าเป็นเขานี่ล่ะ เมื่อได้ยินเพื่อนสนิทพี่ชายถามอย่างนั้น สองสาวก็หันมองหน้ากัน แล้วหันมายิ้มอย่างอายๆ ส่งให้ศุภณัฐพลางตอบ “ง่วงแล้วค่ะ” “งั้นเดี๋ยวปุ้มกับปุ้ยกลับบ้านกับพี่ม่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปส่งพี่บาส” ศุภณัฐจัดแจงการเดินทาง “ไม่เอา...ให้ปุ้มไปด้วย” วิบูลย์ว่าพร้อมกับยื่นมือมาดึงแขนของสาวน้อยนามว่าปุ้ม หรือ วรปภา ฤทธิเจริญรัตน์ ให้เขยิบมาใกล้ จนเธอเสียหลักเซลงไปนั่งบนม้าหินอ่อนข้างเขา “ไอ้บาส มึงเมาแล้วอย่ากวนน้อง” ศุภณัฐปรามเพื่อนเสียงแข็ง เขารู้ว่าสองคนนี้ตัวติดกันมากมาตั้งแต่ตอนวัยเด็กแรกรุ่น สนิทกันเหมือนเป็นพี่น้องท้องเดียวกันไม่มีผิด “กูปวดหัว...อูย” คนเมายังสำออยไม่ยอมหยุด ก่อนจะจับมือวรปภามาวางที่หน้าอกตัวเองพร้อมกับหลับตา “เออๆ ตามใจมัน เดี๋ยวกูไปส่งปุ้ยเอง รีบไปกันเถอะ ไอ้นิ้งจะยืนหลับแล้ว” ศักดิ์ชัยสรุปขึ้นในที่สุด และถ้อยคำนั้นก็ทำให้วรกัญญา ฤทธิเจริญรัตน์ หรือปุ้ย แฝดน้องของวรปภาที่เกิดทีหลังห่างกันเพียงสิบห้านาทีหน้าหงอยลงอย่างเศร้าๆ เธออยากไปกับคู่แฝดของตนและอยากให้ศุภณัฐเป็นคนไปส่งมากกว่า แต่เมื่อได้ยินเสียงศุภณัฐ แววตาหม่นหมองนั้นก็ค่อยสดใสขึ้น “ปุ้ยไปกับพี่ม่อนนะ เดี๋ยวพี่ส่งพี่บาสเสร็จจะรีบพาปุ้มมาส่งให้” “ค่ะ” สาวน้อยรับคำเสียงแผ่ว ก่อนจะหันไปยิ้มให้แฝดของตน แล้วเดินตามศักดิ์ชัยออกไปเงียบๆ เมื่อสองคนนั้นเดินห่างออกไปแล้ว ศุภณัฐก็ประคองวิบูลย์มาขึ้นรถที่เบาะหลัง โดยมีวรปภาตามมานั่งข้างๆ ส่วนนีรนาถนั้นเดินไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ ศุภณัฐสตาร์ตเครื่องยนต์ และก่อนออกรถก็หันมาบอกแฟนสาว “เดี๋ยวไปส่งตัวเองก่อนนะ” “ไม่เป็นไร เค้าไปด้วยได้ เดี๋ยวตัวเองขับรถกลับคนเดียว” นีรนาถท้วง ด้วยว่าดึกแล้วเธอไม่อยากให้เขาขับรถกลับบ้านคนเดียว แม้ว่าบ้านเธอจะถึงก่อน แต่เธอก็ยินดีนั่งรถไปเป็นเพื่อนเขา “โอเค” ว่าแล้วก็ออกรถไปทันที