บทที่ 1

“แป้งร่ำ! รอบนี้ฉันจะต้องพิชิตหัวใจพี่ธันวาให้ได้” มะนาวนั่งฟุบอยู่ตรงโต๊ะในห้องชมรมพร้อมกับดวงตามุ่งมั่น มือเล็ก ๆ เขียนอะไรลงสมุดจนเพื่อนสนิทอย่างแป้งร่ำต้องเลิกคิ้วขึ้นสูง “อีกแล้วเหรอมะนาว นี่แกไม่เข็ดเลยเหรอ คราวก่อนก็แผนยืมหนังสือ คราวนี้อะไรอีก” แป้งร่ำเอ่ยพลาง หยิบขนมในถุงมากินหน้าตาเฉย “คราวนี้ฉันจะทำตัวให้เด่นที่สุดในชมรม เขาจะได้หันมาสนใจฉันบ้าง” เสียงของมะนาวเต็มไปด้วยความมั่นใจปนเจ้าเล่ห์ แป้งร่ำกลอกตาไปมา “บางทีความรักอาจไม่ต้องใช้แผนการอะไรมากมาย ใช้ใจก็พอ” “ใช้แผนก่อนค่อยใช้ใจ” มะนาวยิ้มกรุ้มกริ่ม เสียงประตูห้องชมรมเปิดออก ทุกสายตาหันไปทางเดียวกัน “โอ้โห หล่อลาก” แป้งร่ำกระซิบ ธันวาเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน ดูสบาย ๆ แต่ความหล่อทำให้ทุกคนในห้องแอบมองกันตาเป็นมัน เขาเดินเข้ามาวางเอกสารที่โต๊ะ กวาดตามองรอบห้อง แล้วหยุดตรงที่มะนาว “น้องมะนาวครับ วันนี้คิดวางแผนอะไรแปลก ๆ อยู่หรือเปล่า” เสียงทุ้มขี้เล่นดังขึ้นตรงหน้า มะนาวสะดุ้ง หันไปทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “แผนอะไรคะพี่ธันวา หนูมาเข้าชมรมเฉย ๆ นะ” มุมปากของธันวายกยิ้มมุมปาก “เหรอ แต่พี่ว่าหน้าหนูมีพิรุธนะ” แป้งร่ำสำลักขนมทันที “แค่ก ๆ ๆ” “แหม... พี่ธันวาพูดอะไรแบบนั้นคะ หนูแค่นั่งเขียนบันทึกก็แค่นั้นเอง” มะนาวรีบปิดสมุดทันที “ได้สิ ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย” ธันวาทิ้งประโยคไว้พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเดินไปคุยกับเพื่อนอีกมุม หัวใจของมะนาวเต้นแรง “เวรแล้วไง ทำไมเขารู้ทันตลอดเลยเนี่ย” เธอบ่นพึมพำ แป้งร่ำหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “นี่มันศึกแมวกับหนูชัด ๆ” มะนาวจ้องแผ่นหลังของธันวาอย่างแน่วแน่ “ไม่มีทางหรอก ศึกนี้ฉันต้องชนะเท่านั้น” ลมยามบ่ายพัดผ่านหน้าต่างห้องชมรม ม่านบางพลิ้วไหวเบา ๆ เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ในห้องทำให้บรรยากาศดูครึกครื้น แต่ในใจของมะนาวกลับเต็มไปด้วย สมการแห่งชัยชนะที่ยังไม่ถูกแก้ไข เธอนั่งกอดสมุดเล่มเล็กไว้แน่น ดวงตาจับจ้องไปยังเป้าหมายหมายเลขหนึ่งอย่างธันวา ที่ตอนนี้กำลังนั่งคุยกับนที เพื่อนสนิทของเขาอยู่ตรงมุมห้อง “โอเค เริ่มยกใหม่” เธอพึมพำกับตัวเอง แป้งร่ำที่นั่งข้าง ๆ ทำตาปรือ “ยกใหม่อะไรของแกอีกเนี่ย อย่าบอกนะว่ากำลังคิดแผนใหม่อยู่” “ก็ใช่น่ะสิ! แผนนี้ต้องได้ผลแน่ ฉันจะทำให้พี่ธันวาหันมาสนใจฉันให้ได้” แป้งร่ำถอนหายใจยาว “โอ๊ย…แกนี่มันนักวางแผนแห่งชาติจริง ๆ เลย เอ้า เล่ามา จะทำยังไง” มะนาวโน้มตัวเข้ามาใกล้ พลางกระซิบเบา ๆ “ฉันจะใช้แผนตกหลุม” “ชื่อแผนฟังดูลึกลับมาก” แป้งร่ำหัวเราะคิกคัก “แล้วมันคืออะไร” “ก็ต้องทำตัวเองให้ตกอยู่ในสถานการณ์น่าปกป้องไง” มะนาวยกมือขึ้นทำท่าเหมือนถือดาบประกาศชัย “อ้อ... ประมาณสะดุดหกล้มแล้วพระเอกเข้ามาช่วยไรงี้” “ใช่! แต่ต้องเนียน ๆ ไม่ให้โป๊ะ” แป้งร่ำทำหน้าเบื่อหน่าย “ปัญหาคือแกโป๊ะทุกครั้งไงมะนาว” “คราวนี้ไม่โป๊ะแน่นอน รับรอง” บ่ายวันนั้น หลังเสร็จกิจกรรมชมรม มะนาวก็เล็งเป้าหมายในทันที เธอแกล้งเดินถือแฟ้มกองใหญ่ เดินผ่านธันวาที่กำลังเก็บของอยู่ตรงโต๊ะยาว ตั้งใจวางแผนว่าจะทำหล่นพอดีให้เขาช่วยเก็บ “หนึ่ง…สอง…สาม…” เธอนับเลขในใจ ก่อนเอียงแฟ้มออกจากแขน พรึ่บ! เอกสารกองเบ้อร่วงหล่นลงพื้นดังสนั่น ทั้งห้องหันมามองเป็นตาเดียว “อุ๊ย! ขอโทษค่ะ แฟ้มหลุดมือค่ะ” มะนาวยิ้มหวานที่สุดเท่าที่เคยทำมา แต่… “ระวังหน่อยสิ ทำหล่นใส่คนอื่นแล้วเนี่ย” เสียงของธันวาดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มะนาวกะพริบตาปริบ ๆ “เอ่อ…ค่ะ ขอบคุณค่ะ” ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมสบกับเธอเต็ม ๆ “รู้มั้ยว่า พี่นับตั้งแต่ตอนที่น้องเริ่มโยกแฟ้มไปมาแล้ว ว่าอีกสามวินาทีมันจะต้องตกลง” “หะ…ห๊!?” “ครั้งหน้าถ้าจะวางแผนการอะไร หัดทำให้เนียนกว่านี้อีกนิดสิ” เขาพูดพลางยื่นเอกสารคืน พร้อมหัวเราะเบา ๆ หัวใจของมะนาวเต้นตึกตัก ไม่ใช่เพราะแผนสำเร็จ แต่เพราะความเขินอายที่โดนจับได้แบบเต็มประตู “ให้ตายสิ เขารู้ทันอีกแล้ว!” เธอกัดริมฝีปาก พลางมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างเหนือชั้น คนบ้า เย็นชา รู้ทันกันตลอด จริงๆ แกล้งโง่ให้เธออ่อยบ้างก็ได้ เกลียดที่สุด เชอะ ๆ คืนนั้นในห้องนอนของมะนาว เธอนั่งกอดหมอนข้าง กระแทกหน้าลงไปอย่างหงุดหงิด “อ๊าก! ทำไมเขาต้องรู้ทันฉันตลอดเลยนะ! นี่มันไม่แฟร์เลย!” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นข้อความจากแป้งร่ำ “แก แผนแกโป๊ะมาก ฮ่า ฮ่า ฮ่า” มะนาวจ้องข้อความอย่างเจ็บใจ “ฮึ่ย! เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ” เธอเปิดสมุดเล่มเล็ก ๆ ของตัวเอง เขียนตัวอักษรตัวโต ๆ ลงไปบนหน้ากระดาษแผ่นใหม่ “แผนสอง สารภาพรัก” ริมฝีปากเล็ก ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มฝันหวาน “คราวนี้แหละพี่ธันวา ฉันจะทำให้หัวใจพี่สั่นให้ได้!” ไฟในดวงตาของมะนาวสว่างวาบ พร้อมเริ่มเกมรักครั้งใหม่ เกมที่เธอไม่รู้เลยว่า เขานั้นรู้อยู่แล้วทุกแผนการ เช้าวันใหม่ในมหาวิทยาลัย แสงแดดลอดผ่านต้นไม้สูงที่เรียงรายริมถนน มะนาวเดินมาพร้อมกับสมุดบันทึกเล่มเล็กที่กลายเป็นเหมือนสมุดกลยุทธ์ประจำตัวของเธอ “โอเค วันนี้ต้องเนียน ต้องแนบเนียนสุด ๆ” เธอกระซิบกับตัวเอง พลางหันไปมองแป้งร่ำที่เดินอยู่ข้าง ๆ “แกคิดว่าจะใช้แผนนี้จริง ๆ น่ะเหรอ” แป้งร่ำหรี่ตามองอย่างสงสัย “แน่นอนน่ะสิ! มันถึงเวลาที่ฉันจะต้องทำให้พี่ธันวาใจเต้นแรงบ้างแล้ว” มะนาวยิ้มเจ้าเล่ห์ “และแผนนี้…คือการสารภาพรัก” “ถ้าเขาเชื่อจริง ๆ ล่ะแกจะทำยังไงต่อ”