บทที่ 2

“ก็…ก็เฉไฉไปสิ บอกว่าเล่นมุขไรงี้ ทำให้หน้าแตกบ้างไรบ้าง ชิ! รู้ทันทุกทีเจ็บใจเหมือนกันนะ” มะนาวยักไหล่เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ในใจกลับเต้นแรงไม่หยุด “ตกลงแกตกหลุมรักเขา แต่ก็แฝงความเจ็บใจเอาไว้ เลยจะแก้แค้นเหรอ” “แกก็อย่าพูดให้ฉันดูชั่วร้ายขนาดนั้นสิ แก้คงแกแค้นอะไรกัน ไม่มี๊” มะนาวเสียงสูงเกินเหตุ ทำเอาแป้งร่ำหัวเราะร่วน จะคอยดูก็แล้วกันว่าแผนนี้จะจ่าหรือหมู่ บ่ายวันนั้น หลังเลิกชมรม บรรยากาศในห้องเหลือเพียงไม่กี่คน มะนาวจงใจรอให้คนทยอยกลับจนเกือบหมด เหลือเพียงแค่เธอ แป้งร่ำและเป้าหมาย ธันวากำลังจัดเก็บเอกสารอยู่บนโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง แสงแดดอุ่น ๆ ส่องกระทบข้างแก้มของเขา ทำให้ภาพตรงหน้าละมุนชวนฝัน หล่อเหลาน่าสัมผัส คนอะไรนี่หล่อจริงหล่อจัง “เอาล่ะ…ถึงเวลาแล้ว” มะนาวพึมพำกับตัวเอง ก่อนหันไปกระซิบกับแป้งร่ำ “คอยซัพพอร์ตฉันด้วยนะ” “แกนั่นแหละสู้ ๆ ฉันเป็นกำลังใจให้แกอยู่ตรงนี้” แป้งร่ำยกมือทำสัญลักษณ์ให้กำลังใจ แต่แอบอมยิ้มรอชมความโป๊ะ มะนาวสูดลมหายใจลึก แล้วเดินตรงไปหาธันวา “พี่ธันวาคะ” เสียงเธอเบาลงกว่าที่ตั้งใจไว้ เขาหันมามองทันที ดวงตาคมคายสบตาเธอเต็ม ๆ “หืม มีอะไรหรือเปล่าครับน้องมะนาว” หัวใจเธอเต้นรัว ตึกตัก ตึกตัก แต่ก็รวบรวมความกล้าไว้เต็มที่ เธอยกมือกุมอกตัวเองแบบโอเวอร์แอคติ้งเล็กน้อยแล้วพูดออกไป “คือว่าหนูชอบพี่ค่ะ” ทันใดนั้น ความเงียบก็โรยตัวไปทั่วห้อง ราวกับเวลาได้หยุดเดิน แป้งร่ำที่แอบดูอยู่แทบจะเอามือปิดปากกลั้นเสียงกรี๊ด ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากเขาจะค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อ้อ... เหรอครับ” เขาพูดเสียงต่ำ “แล้วน้องมะนาวคิดว่าพี่จะตอบว่าไงดีล่ะครับ” มะนาวกะพริบตาปริบ ๆ “เอ่อ... ก็ตอบว่าไม่เชื่อมั้งคะ ฮะ ๆ ๆ” เธอหัวเราะกลบเกลื่อน หวังจะให้ทุกอย่างผ่านไปแบบเล่น ๆ แต่ธันวาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ “แล้วถ้าพี่บอกว่าพี่ก็ชอบน้องเหมือนกันล่ะครับ” เขาเอียงศีรษะน้อย ๆ ดวงตาจับจ้องเธอไม่วาง “หะ…ห๊ะ!” ใบหน้าของมะนาวร้อนผ่าวในทันที รู้สึกเหมือนสมองลอยหายไปหมด เธออึกอักหาคำพูดไม่เจอ ธันวาหัวเราะเบา ๆ “ตกใจขนาดนั้นเลย ไหนว่าเป็นคนวางแผนเก่งไง” มะนาวกัดริมฝีปากแน่น “พะ…พี่ธันวา! นี่มันก็แค่…แค่…” “แค่เกมเหรอ” เขาพูดแทรกขึ้น รอยยิ้มยังคงอยู่ “พี่รู้ตั้งแต่แรกแล้วแหละว่าน้องกำลังจะทำอะไร” หัวใจของมะนาวแทบหล่นวูบ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ฮะ พี่รู้อีกแล้ว” ธันวาพยักหน้า “อืม ก็แผนมันชัดขนาดนี้นี่นา” มะนาวก้มหน้าลง แก้มแดงก่ำ “ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมพี่ต้องรู้ทันตลอดด้วย” เขาก้าวเข้ามาใกล้ จนเธอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ทันตั้งตัว รอยยิ้มอบอุ่นแทนที่แววล้อเล่นเมื่อครู่ “ก็เพราะพี่ตั้งใจจะรู้ทัน เพื่อที่พี่จะได้อยู่ใกล้น้องมากขึ้นไง” หัวใจของมะนาวเต้นแรงจนแทบระเบิด ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เพราะความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นจริง ๆ เธอหันหน้าหนีแทบไม่ทัน “บ้าที่สุด” เสียงเบารอดออกจากริมฝีปาก แป้งร่ำที่แอบดูอยู่ข้างหลัง เอามือทุบโต๊ะเบา ๆ “โอ๊ย ฉันจะเป็นบ้ากับคู่นี้!” และนั่น คือการเริ่มต้นของแผนแห่งรักในครั้งนี้ เช้าวันถัดมา มะนาวนั่งฟุบบนโต๊ะในคาเฟ่เล็ก ๆ หน้าอาคารเรียน พลางจิ้มช้อนลงในแก้วโกโก้เย็นที่น้ำแข็งละลายจนเหลือแต่รสชาติจืดชืด เธอถอนหายใจยาว ๆ “เฮ้อ…คราวที่แล้วเกือบหัวใจวายเลยนะเรา” “ก็เพราะแกมันบ้าไง!” แป้งร่ำนั่งตรงข้าม ตีแขนเพื่อนเบา ๆ “สารภาพรักปลอม ๆ ใครมันทำกันยะ ดีไม่ดีเขาจะหัวเราะเยาะเอาด้วยซ้ำ” “แต่พี่ธันวาไม่หัวเราะนะ” เสียงของมะนาวแผ่วลงอย่างเขิน ๆ “เขายังบอกว่าชอบฉันด้วย” แป้งร่ำชะงัก ก่อนเบิกตาโต “ห้ะ จริงดิ๊” “จริงสิ แต่ไม่รู้ว่าเขาพูดเล่นหรือพูดจริง” มะนาวก้มหน้ากัดหลอด “ยังไงก็เถอะ คราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองพ่ายแพ้อีกแล้ว!” แป้งร่ำยกมือขึ้นกุมขมับ “โอ๊ย มาอีกแล้วสินะแผนใหม่” “ใช่แล้วจ้ะเพื่อนรัก” มะนาวยิ้มกรุ้มกริ่ม “คราวนี้ชื่อแผนว่าเจ้าหญิงแสนอ่อนแอ” “ชื่อแผนการ ฟังแล้วไม่น่ารอด” “จะแกล้งทำเป็นไม่สบายไง เขาจะได้เป็นห่วง แล้วเข้ามาดูแล ว้าย!” “แต่แกไม่ได้ป่วยจริง ๆ นี่นา” “ก็เลยเรียกว่า แกล้งป่วยไง” แป้งร่ำส่ายหัวแรง ๆ “ฉันกลัวจริง ๆ ว่าแกจะโป๊ะ” “รับรองรอบนี้ไม่โป๊ะ” “แกรับรองมาร้อยรอบแหละว่าไม่โป๊ะ” ช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน มะนาวนั่งทำหน้าซีดอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำหญิง เธอเอามือทาบแก้ม ทำตาละห้อยเหมือนตัวเองใกล้สิ้นใจ “โอเค หน้าโทรมสุด ๆ แล้ว แบบนี้แหละ ต้องได้ผล” เธอเดินออกจากห้องน้ำตรงไปที่ห้องชมรม ตั้งใจจะทำเป็นวิงเวียนกลางวงเพื่อน ๆ เพื่อดึงความสนใจของเป้าหมาย “โอ๊ย” มะนาวเอามือกุมหัว ทำท่าเซไปมา แป้งร่ำที่รู้แผนอยู่แล้วรีบรับมุข “มะนาว! แกโอเคมั้ยเนี่ย” ทุกคนในห้องหันมามอง รวมถึงธันวาที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ด้วย เขาลุกขึ้นมาในทันที เดินตรงเข้ามาหา “น้องมะนาวเป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดแบบนั้น” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง ไม่ได้แกล้งเหมือนทุกครั้ง “เอ่อ... ก็แค่เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” มะนาวพยายามแสดงสีหน้าอ่อนแรงสุดชีวิต “ไม่เป็นไรได้ยังไง หน้าซีดขนาดนี้” ธันวามีท่าทีเป็นห่วงเป็นใยอย่างเป็นได้ชัด พลางหันไปบอกนที “ช่วยยกน้ำมาให้หน่อย” นทีพยักหน้ารีบไปจัดการในทันที มะนาวแอบยิ้มในใจ สำเร็จแล้ว เขาเป็นห่วงฉันจริง ๆ ด้วย “เป็นยังไงบ้าง” “พี่ธันวาเป็นห่วงหนูเหรอคะ” “เป็นห่วงสิ เราไม่สบายนี่นา” เขาวางมือที่หน้าผากอย่างห่วงใย ก่อนจะให้เธอดื่มน้ำ คนเย็นชาที่รู้แผนการอ่อยของเธอมาตลอดกลับแสดงท่าทีห่วงใยเช่นนี้ นั่นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก แต่แผนดันพลิกผัน เมื่อคืนนั้นหลังกลับบ้าน อาการเวียนหัวของมะนาวกลับไม่ใช่แค่การแสดงอีกต่อไป