บทที่ 2

สำหรับผู้หญิงที่ดูเหมือนไม่เคยยกอะไรที่หนักไปกว่าบัตรเซนทูเรียนมาก่อน โลล่ากลับเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วอย่างน่าตกใจ

การตบไม่ได้แค่โดน แต่เสียงฝ่ามือของเธอที่กระทบแก้มฉันดังก้องไปทั่วล็อบบี้หินอ่อนราวกับเสียงปืน

ฉันหันศีรษะไปด้านข้าง แรงกระแทกนั้นทำให้ตาพร่ามัว ความร้อนแผดเผาแผ่กระจายไปทั่วผิวหนังในทันที

ความเงียบสงัดปกคลุมห้อง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยใกล้ลิฟต์ต่างสนใจกระเบื้องปูพื้น พวกเขารู้ว่าโลล่านอนกับใคร พวกเขารู้ว่าใครเซ็นเช็คให้

ฉันได้ลิ้มรสทองแดงในปาก

"แกมันหนูพลเรือน" โลล่าถ่มน้ำลาย ใบหน้าของเธอแสดงความสะใจอย่างน่าเกลียด

"แกคิดว่าการโชว์บัตรพลาสติกจะทำให้ฉันกลัวเหรอ? แกมันก็แค่สาวใช้ที่คิดว่าตัวเองมีโอกาสได้ใกล้ชิดเจ้าชาย"

เธอคว้าโทรศัพท์ออกมา

"อยากรู้ไหมว่าดันเต้คิดยังไงกับแกจริงๆ?" เธอถามเสียงแหลมสูงขึ้นจนน่าตกใจ “เฮ้! ทุกคน! ดูนี่สิ!”

เธอโบกโทรศัพท์ให้พนักงานต้อนรับ พนักงานรักษาความปลอดภัย และเพื่อนๆ ของเธอ

“ดูสิว่าคู่หมั้นของฉันพูดอะไรเกี่ยวกับคนโรคจิตที่ตามรังควานเขา!”

เธอยื่นหน้าจอเข้ามาใกล้จมูกฉันมาก

มันเป็นข้อความที่คุยกับดานเต้

*ดานเต้: อือ ฉันต้องไปทำงานแต่เช้าพรุ่งนี้ เซราฟิน่าทำบันทึกการจัดส่งผิดพลาดอีกแล้ว*

*โลล่า: ทำไมคุณไม่ไล่เธอออกไปเลยล่ะ ที่รัก?*

*ดานเต้: ฉันยังทำไม่ได้ เธอทำงานหนักมาก เธอทำทุกอย่างที่น่าเบื่อที่ฉันไม่อยากทำ เธอมีประโยชน์เหมือนเครื่องเย็บกระดาษ แต่พระเจ้า เธอน่าเบื่อเหลือเกิน คุณคือที่พึ่งที่แท้จริงของฉัน ที่รัก ผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวา*

ฉันจ้องมองข้อความนั้น

*เหมือนเครื่องเย็บกระดาษ*

ฉันใช้เวลาเจ็ดปีในการล้างบาปของเขา

ฉันเขียนบัญชีใหม่เพื่อไม่ให้เจ้าหน้าที่สืบสวน RICO รู้ ฉันเจรจากับสหภาพแรงงานที่ทุจริตเพื่อให้รถบรรทุกของเขายังคงวิ่งได้ ฉันยืนขวางกั้นระหว่างเขากับคุกของรัฐบาลกลางทุกวัน

และสำหรับเขา ฉันก็เป็นแค่เครื่องใช้สำนักงาน

บางสิ่งในอกของฉัน—สิ่งมีชีวิตที่อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความหวังที่ฉันเลี้ยงดูมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย—ไม่ได้แค่แตกสลาย แต่มันสลายเป็นชิ้นๆ

มันกลายเป็นเถ้าถ่านสีเทาเย็นชา

“เห็นไหม?” โลล่าหัวเราะพลางดึงโทรศัพท์กลับ “เขาเก็บเธอไว้เพราะเธอเป็นลา แต่ไม่มีใครอยากแต่งงานกับลาหรอก”

พนักงานต้อนรับหญิงคนนั้น ซึ่งเป็นคนที่ฉันช่วยขอลาคลอดเมื่อปีที่แล้ว ปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ

“เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเธอมีโอกาส” เบลล่ากระซิบเสียงดังพอให้คนแถวหลังได้ยิน “น่าเศร้าจัง เธอไม่เข้าใจเรื่องความสวยงามเลย เธอไม่เหมาะที่จะเป็นภรรยาของมาเฟีย”

ตอนนี้พวกเขากำลังบันทึกภาพอยู่ มีโทรศัพท์สามสี่เครื่องจ่อมาที่ฉัน ถ่ายความอับอายของฉันลงสตอรี่ในอินสตาแกรม

“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย!” เบลล่าตะโกนพลางชี้ไปที่ประตูด้วยนิ้วที่ตกแต่งเล็บอย่างสวยงาม “ไล่ขยะนี่ออกไป! เธอกำลังรบกวนว่าที่ภรรยาของดอน!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก้าวออกมาอย่างลังเล

“คุณวิเทียลโล...” คนหนึ่งเริ่มพูด โดยใช้ชื่อสกุลปลอมที่ฉันใช้ที่ทำงาน “คุณควรไปได้แล้ว”

ฉันแตะแก้มตัวเอง มันเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจ

ฉันมองไปที่โลล่า

“แน่ใจเหรอว่าข้อความพวกนั้นเป็นเรื่องจริง โลล่า?” ฉันถามเบาๆ

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง!”

“เพราะเมื่อเจ็ดปีก่อน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นอย่างน่ากลัว “ดันเต้นั่งอยู่หน้าห้องพักฉันสามสัปดาห์แล้วอ้อนวอนขอเดท เขาตามจีบฉัน โลล่า ฉันไม่ได้ตามจีบเขา”

โลล่ากลอกตา “นั่นมันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย คนเรามักลองอะไรใหม่ๆ ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาโตขึ้นแล้ว เขารู้ตัวแล้วว่าเขาต้องการราชินี ไม่ใช่เสมียน”

“ราชินี” ฉันพูดซ้ำ

“ใช่” โลล่าพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ฉันจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอ “และเธอกำลังล่วงล้ำเข้ามาในอาณาจักรของฉัน”