ซ่อนตัวตนเจ็ดปี ทายาทมาเฟียสาวขอทวงแค้น3 / 3

บทที่ 3

"อาณาจักรของเธอสร้างอยู่บนพื้นทราย" ฉันบอกเธอด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้ว่าอะดรีนาลินจะพุ่งพล่านอยู่ในเลือดก็ตาม

ดวงตาของโลล่าเบิกกว้างจนเห็นตาขาว เส้นเลือดที่คอของเธอปูดโปนขึ้นบนผิวหนังราคาแพง ทำลายภาพลักษณ์ความสง่างามที่เธอพยายามรักษาไว้

"จับเธอ!" เธอตะโกน

เบลล่าพุ่งเข้ามา นิ้วของเธอจิกเข้าที่ต้นแขนของฉัน เด็กสาวอีกคนกำผมฉันไว้แน่น

ฉันพยายามบิดตัวหนี การฝึกป้องกันตัวของฉันทำงานโดยอัตโนมัติ—เปลี่ยนน้ำหนัก ลดจุดศูนย์ถ่วง แต่ฉันเสียเปรียบ เบลล่าเตะเข้าที่ด้านหลังหัวเข่าของฉัน และขาของฉันก็อ่อนแรง

ฉันล้มลง กระแทกพื้นหินอ่อนแข็งๆ ด้วยเสียงดังสนั่นจนฟันกระทบกัน

"จับเธอไว้!" โลล่าสั่ง

ฉันรู้สึกถึงมือที่กดไหล่ของฉันลงกับหินเย็นๆ ตรึงฉันไว้เหมือนกับตัวอย่างทดลอง เสื้อเบลเซอร์ของฉันขาดเป็นรูโหว่เสียงดัง *ฉีก*

โลล่ายืนอยู่เหนือฉัน ดูเหมือนเทพเจ้าผู้แค้นเคืองในชุดชีฟองสีขาว

“เธอต้องรู้จักที่ทางของตัวเอง” เธอพูดพลางหายใจหอบ “คิดว่าจะเดินเข้ามาที่นี่แล้วดูหมิ่นฉันได้งั้นเหรอ? ฉันจะเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของครอบครัวนี้”

เธอก้มลงตบฉันอีกครั้ง

แก้มซ้าย แก้มขวา

หัวฉันอื้ออึงเหมือนระฆังถูกตี ความอับอายขายหน้าแย่กว่าความเจ็บปวด ฉันคือเซราฟิน่า วิติเอลโล พ่อของฉันเคยตัดลิ้นผู้ชายที่พูดกับฉันด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหมาะสม และนี่ฉันกลับถูกพนักงานเสิร์ฟค็อกเทลทำร้ายในล็อบบี้ที่ฉันเป็นเจ้าของโดยแท้จริง

“ฉันจะทำให้หน้าเล็กๆ น่าเบื่อของเธอเป็นแผลเป็น” โลล่าพูดเสียงแหลม น้ำลายของเธอกระเด็นใส่แก้มฉัน “บางทีแล้วดันเต้จะได้เลิกสงสารเธอเสียที”

ฉันเงยหน้ามองเธอ ริมฝีปากของฉันแตก ฉันรู้สึกว่าเลือดไหลซึมลงมาที่คาง ร้อนและเหมือนโลหะ

“ถ้าเธอแตะต้องฉันอีก” ฉันกระซิบเสียงเย็นชาเหมือนมีดโกน “เธอจะต้องภาวนาขอความตาย”

โลล่าเงยหน้าขึ้นแล้วหัวเราะ เสียงหัวเราะแหลมคมและบ้าคลั่ง

“ได้ยินไหม? เครื่องเย็บกระดาษกำลังขู่ฉันอยู่!”

เธอยกเท้าขึ้น เล็งส้นรองเท้าส้นเข็มแหลมคมมาที่มือฉัน

แล้วเธอก็หยุด

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นประกายสีเงินที่คอฉัน

มันเป็นจี้เก่าๆ สีเงินหมองๆ สลักรูปผีเสื้อเรียบง่าย มันไม่ได้หรูหรา มันไม่มีเพชร

แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉันก่อนที่เธอจะเสียชีวิตจากระเบิดรถยนต์ที่ตั้งใจจะทำร้ายพ่อของฉัน

“นี่มันขยะอะไรกัน?” โลล่าเยาะเย้ย

เธอก้มลงดึงโซ่