บทที่ 2 No.2

แสงแดดยามสายส่องผ่านม่านโปร่งเข้ามาในห้องแต่งตัวส่วนตัวของสตูดิโอชั้นนำ สถานที่แห่งนี้เป็นของตระกูลสุวรรณ และเปิดรับเฉพาะลูกค้าระดับวีไอพีเท่านั้น รติมานั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ดวงตาสะท้อนภาพผู้หญิงในชุดเดรสยาวเรียบร้อยสีทึบ ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ดูซีดเซียวและจืดชืด นี่คือภาพลักษณ์ที่เธอต้องทนเป็นมาตลอดสามปี เพียงเพื่อให้แม่สามีและสนั่นพอใจ เจนจิรายืนกอดอก มองเพื่อนรักตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันไปสั่งทีมช่างผมและสไตลิสต์มือทองเจ็ดแปดคนที่ยืนรออยู่ "จัดการเลย ฉันต้องการให้เพื่อนของฉันสวยจนทุกคนต้องอ้าปากค้าง" เสียงกรรไกรขยับฉับไว ผมยาวตรงทื่อที่น่าเบื่อถูกตัดแต่งให้กลายเป็นผมดัดลอนคลายระต้นคอ เพิ่มเลเยอร์ดูมีวอลลุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ สีผมเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มประกายหม่นที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูเปล่งประกาย แปรงแต่งหน้าไล้ไปตามโครงหน้าเนียน เครื่องสำอางขับเน้นดวงตาคู่สวยให้ดูเฉี่ยวคมและน่าค้นหา ริมฝีปากถูกแต้มด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ ขับเน้นความเย็นชาและความมั่นใจที่ซ่อนอยู่ภายใน เมื่อผ้าม่านห้องลองเสื้อเปิดออก รติมาก้าวออกมาในชุดเดรสสั้นสีแดงสดเข้ารูป คอเสื้อเว้าลึกพอเหมาะ อวดลำคอยาวระหงและทรวดทรงนาฬิกาทรายที่สมบูรณ์แบบจากการฝึกฝนร่างกายมาอย่างเข้มงวด ทุกคนในห้องนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งด้วยความตะลึง เจนจิราตบมือเสียงดังอย่างสะใจ "นี่สิถึงจะสมกับเป็นรติมาตัวจริง" ในเวลาเดียวกัน ที่ตึกสูงระฟ้าของเจริญสุขรุ่งเรืองกรุ๊ป สนั่นกำลังยืนมองวิวเมืองด้วยความหงุดหงิด ธนากร ผู้ช่วยคนสนิท เดินก้มหน้าเข้ามาในห้องทำงานด้วยความหวาดหวั่น "คุณสนั่นครับ เรายังหาเบาะแสของหมอเทวดา 'คิง' ไม่ได้เลยครับ คนของเราส่งข่าวมาว่าเขาปิดการติดต่อทุกช่องทาง ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน" สนั่นทุบโต๊ะทำงานไม้สักเสียงดังสนั่น แฟ้มเอกสารสะเทือนเลื่อนหล่น "หาต่อไป ต่อให้ต้องทุ่มเงินพันล้านก็ต้องลากตัวเขามาให้ได้ อาการป่วยของภรณ์รอไม่ได้แล้ว เธอมีอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะกำเริบขึ้นมาอีก ถ้าไม่มีหมอคิงมารักษา ภรณ์จะเป็นยังไง" ในขณะที่สนั่นกำลังแทบคลั่ง รติมากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่ในสตูดิโอ นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตเครื่องบาง หน้าจอแสดงรายละเอียดของการแข่งขันยิงปืนแบล็กสกอร์เปียน นี่คือการแข่งขันยิงปืนใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งจัดขึ้นอย่างลับ ๆ เพื่อเหล่ามหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพล เจนจิราเดินถือแก้วกาแฟเข้ามานั่งข้าง ๆ ชะโงกหน้ามองจอ "ที่รัก เธอจะกลับไปลงสนามจริง ๆ เหรอ" "ไม่ได้แค่กลับไปธรรมดาหรอก" รติมายกยิ้มลึกลับ เธอเปิดแอปพลิเคชันแชตที่เข้ารหัสขั้นสูงสุด ส่งข้อความหาบุคคลปริศนาที่ใช้ชื่อว่า 'เฮอร์มีส' 'ปล่อยข่าวออกไป ผู้ชนะการแข่งขันแบล็กสกอร์เปียนปีนี้ จะได้รับสิทธิ์ให้หมอเทวดาคิงรักษาฟรีหนึ่งครั้ง' เจนจิราอ้าปากค้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "สุดยอด แบบนี้พวกตระกูลใหญ่โดยเฉพาะพวกเจริญสุขรุ่งเรืองต้องวิ่งพล่านเหมือนหมาติดจั่นแน่" รติมากรอกข้อมูลในใบสมัครออนไลน์ นิ้วของเธอชะงักตรงช่องรหัสประจำตัวผู้เข้าแข่งขัน เธอไม่ได้ใช้ฉายา 'กุหลาบดำ' ที่เคยสร้างตำนานไร้พ่ายเมื่อสี่ปีที่แล้ว แต่พิมพ์ตัวอักษรสั้น ๆ ลงไปแทน 'S' รติมาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานกระจก ทอดสายตามองเมืองใหญ่เบื้องล่าง แววตาไร้ความอบอุ่น คุณหญิงอำไพ ย่าของสนั่น เคยช่วยชีวิตเธอไว้จากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน บุญคุณนั้นเธอตอบแทนด้วยการยอมแต่งงานและคอยดูแลครอบครัวนี้อย่างเงียบ ๆ มาตลอดสามปี แต่ตอนนี้ การหย่าร้างได้ตัดขาดทุกพันธะแล้ว "สนั่น หนี้ที่พวกคุณทุกคนติดค้างฉันไว้ ได้เวลาทวงคืนแล้ว" ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ข่าวลือเรื่องรางวัลพิเศษของหมอเทวดาคิงก็แพร่กระจายไปทั่วแวดวงสังคมชั้นสูงราวกับไฟลามทุ่ง โทรศัพท์ของสนั่นดังขึ้นแทบจะทันที เมื่อปลายสายแจ้งข่าว เขาก็ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "เตรียมคนให้พร้อม ไม่ว่าใครจะชนะ เราต้องซื้อสิทธิ์การรักษานั้นมาให้ได้ ต่อให้ต้องใช้เงินกว้านซื้อทั้งงานก็ยอม" ขณะเดียวกัน ในสนามซ้อมยิงปืนใต้ดินแห่งหนึ่งในเขตชานเมือง รติมายืนอยู่บนช่องยิง เธอถอดรองเท้าส้นสูงออก ยืนเท้าเปล่าบนพื้นปูนขัดมันเพื่อสัมผัสความมั่นคงของร่างกาย มือเรียวหยิบปืนพกซิกซาวเออร์ พีสองสองหก ขึ้นมา ตรวจเช็กแมกกาซีนและดึงสไลด์ขึ้นลำกล้องด้วยความชำนาญขั้นเทพ ดวงตาของเธอไม่ได้หรี่มองศูนย์เล็ง แขนเรียวยกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติในระดับสายตา นิ้วชี้ลั่นไกอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุดพัก ปัง ปัง ปัง เสียงปืนดังกึกก้องก้องกังวานในห้องเก็บเสียง เป้ากระดาษที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบห้าเมตรถูกกระสุนเจาะเข้าจุดกึ่งกลางของวงกลมสิบแต้ม รอยกระสุนซ้อนทับกันเป็นรูเดียวจนแทบมองไม่เห็นรอยแยก รติมาลดปืนลง ควันจาง ๆ ลอยออกจากปลายกระบอกปืน เจนจิราที่ยืนดูอยู่ข้างหลังยกมือขึ้นปรบมือรัวด้วยความสะใจ "ราชินีกลับมาแล้วจริง ๆ"