บทที่ 3 No.3

ค่ำคืนวันศุกร์ วอร์เท็กซ์ผับยังคงเนืองแน่นไปด้วยหนุ่มสาวไฮโซและนักท่องราตรี รติมานั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงหน้าบาร์หินอ่อนสีดำ เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำสนิท เว้าหลังลึกอวดผิวเนียนละเอียดตัดกับความมืด มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้วนไปมาอย่างเกียจคร้าน ความสวยสง่าและบรรยากาศอันตรายรอบตัวเธอ ดึงดูดสายตาของเหล่านักล่าในความมืดแทบทุกคน "น้องสาวคนสวย มาคนเดียวเหรอครับ" ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก สวมนาฬิกาทองคำเรือนโต เดินเข้ามาเท้าแขนบนบาร์ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาถูก รติมาไม่แม้แต่จะปรายตามอง "ช่วยบอกให้เขาถอยไปไกล ๆ หน่อยค่ะ ฉันแพ้กลิ่นน้ำหอมราคาถูก" ชายคนนั้นหน้าชา ชักสีหน้าด้วยความโมโห "อวดดีนักนะ นึกว่าสวยแล้วจะเล่นตัวยังไงก็ได้เหรอ" มือหนาหยาบกร้านเอื้อมหมายจะคว้าข้อมือขาวผ่องของเธออย่างคุกคาม ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะแตะต้องโดนผิว รติมาก็ขยับมือเพียงเสี้ยววินาที หมับ นิ้วเรียวของเธอคว้าหมับเข้าที่ข้อต่อข้อมือของเขา บิดลงไปในมุมอับด้วยแรงที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ "โอ๊ย ไอ้บ้าเอ๊ย ปล่อยนะ" ชายร่างท้วมร้องลั่น หน้าเขียวหน้าเหลืองด้วยความเจ็บปวด ตัวงอเป็นกุ้งแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น "ฉันบอกให้ถอยไป ไม่ได้ยินเหรอคะ" น้ำเสียงของรติมาแผ่วเบา แต่แววตาที่จ้องมองลงมากลับเย็นเฉียบราวกับจะแช่แข็งคนตรงหน้า การ์ดของร้านรีบปรี่เข้ามาล็อกตัวชายคนนั้นออกไปทันที เจนจิราที่เพิ่งเดินกลับมาจากฟลอร์เต้นรำเป่าปากหัวเราะชอบใจ ในจังหวะนั้นเอง ประตูผับก็เปิดกว้างออก สนั่นเดินนำกลุ่มเพื่อนนักธุรกิจเข้ามาในร้าน สายตาของเขาสะดุดเข้ากับแผ่นหลังเปลือยเปล่าเนียนตาของหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าบาร์ทันที เส้นสายของแผ่นหลังและเอวคอดกิ่วทำให้หัวใจของเขาเต้นกระตุกอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดจนเผลอก้าวเท้าจะเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ "พี่สนั่นคะ..." เสียงหวานปนสั่นเครือดังขึ้นข้างกาย ดึงสติของเขากลับมา ปิยาภรณ์ในชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ดูบอบบางราวกับดอกไม้ต้องลม เอื้อมมือมาเกาะแขนเขาไว้ ใบหน้าหวานซีดเซียว "เสียงเพลงดังจัง ภรณ์รู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ค่อยออกเลยค่ะ" สนั่นรีบประคองหญิงสาวไว้ด้วยความทะนุถนอม "เป็นอะไรมากไหม ไปหาที่นั่งเงียบ ๆ ตรงโซนวีไอพีกันก่อนดีกว่า" ปิยาภรณ์ซบหน้าลงกับไหล่ของเขา ทว่าดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังเรือนผมกลับเหลือบมองไปยังเคาน์เตอร์บาร์ เธอจำสร้อยข้อมือเรียบ ๆ ที่รติมาสวมอยู่ได้ดี แววตาอ่อนหวานพลันแปรเปลี่ยนเป็นความริษยาและหวาดระแวงในเสี้ยววินาที เธอจงใจทิ้งน้ำหนักตัวลงไปมากขึ้น "พี่สนั่นช่วยพยุงภรณ์หน่อยนะคะ เดินไม่ค่อยไหวเลย" สนั่นไม่รีรอ รีบพาปิยาภรณ์ตรงไปยังที่นั่งส่วนตัวทันที ลืมความสนใจที่มีต่อหญิงสาวหน้าบาร์ไปจนหมด รติมามองภาพนั้นผ่านกระจกเงาบานใหญ่ด้านหลังบาร์ ริมฝีปากสีแดงสดเหยียดยิ้มเย้ยหยัน ไม่นานนัก ศศินา น้องสาวคนเล็กของสนั่น ผู้มีนิสัยเอาแต่ใจและเหยียดคนอื่นเป็นอาจิณ ก็เดินตามเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อนไฮโซ ศศินานั่งลงข้างปิยาภรณ์ เอาอกเอาใจหญิงสาวราวกับเป็นพี่สะใภ้ตัวจริง แต่เมื่อสายตาของศศินากวาดมองไปรอบร้าน เธอก็สะดุดเข้ากับร่างเพรียวระหงในชุดสีดำที่เพิ่งวางแก้วเหล้าลง "พี่สนั่น ดูนั่นสิ" ศศินาชี้มือไปที่บาร์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "นั่นมัน... อีสารเลวรติมาไม่ใช่เหรอ" สนั่นหันขวับไปมอง คราวนี้ หญิงสาวคนนั้นหันหน้ามาด้านข้างพอดี แสงไฟสลัวกระทบดวงหน้าสวยคมที่แต่งแต้มอย่างประณีต รอยยิ้มมุมปากที่เย่อหยิ่งและเย็นชา ดวงตาคู่นั้น... คือรติมาไม่ผิดแน่ สนั่นกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เลือดในกายร้อนพล่านด้วยความโกรธจัด เพิ่งเซ็นใบหย่าไปได้ไม่กี่วัน ยัยผู้หญิงบ้านนอกที่เคยทำตัวเรียบร้อย อ่อนหวาน หัวอ่อน กลับกล้าแต่งตัวเปิดหน้าเว้าหลัง มานั่งดื่มเหล้าอ่อยผู้ชายในผับแบบนี้งั้นเหรอ ปิยาภรณ์เห็นท่าทีของสนั่น จึงแสร้งดึงแขนเสื้อเขาไว้ น้ำตาคลอเบ้า "พี่สนั่นคะ... บางทีเราอาจจะมองผิดไปก็ได้ พี่รติมาเธอเป็นคนเรียบร้อย เธอไม่น่าจะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้ หรือทำตัวแบบนี้ได้หรอกค่ะ..." คำพูดที่ดูเหมือนจะช่วยแก้ต่าง กลับยิ่งราดน้ำมันลงบนกองไฟ สนั่นกัดฟันกรอด "มันแกล้งทำตัวเรียบร้อยหลอกลวงพวกเรามาตลอดต่างหาก" เจนจิราที่นั่งข้าง ๆ กระซิบเตือนรติมา "ศัตรูรวมตัวกันครบทีมแล้วนะ มองมาตาแทบจะถลนออกมาแล้ว" รติมาหัวเราะในลำคอเบา ๆ "ดีแล้ว ให้พวกเขาเห็นซะบ้าง ว่าฉันไม่ได้ตายเพราะไม่มีพวกเขา" เธอหยิบกระเป๋าถือใบเล็ก ลุกขึ้นยืนอย่างสง่าผ่าเผย "ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" รติมาก้าวเดินผ่านหน้าโซนวีไอพีที่กลุ่มของสนั่นนั่งอยู่ ท่วงท่าการเดินของเธอมั่นคง นวยนาด ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตราย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ พัดผ่านหน้าสนั่นไป เธอไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามองพวกเขา ราวกับคนกลุ่มนั้นเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ตัวตน "ดูมันทำตัวสิ น่าตบให้คว่ำจริง ๆ" ศศินาสบถออกมาอย่างเดือดดาล สนั่นทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาสะบัดมือปิยาภรณ์ออกอย่างลืมตัว แล้วลุกพรวดเดินตามแผ่นหลังนั้นไปทันที