บทที่ 2

ฉันใช้เวลาทั้งคืนจ้องมองเพดาน ความทรงจำเกี่ยวกับคำพูดของเดเมียนวนเวียนอยู่ในหัว การแต่งงานกับเธอเป็นเพียงการชำระหนี้ เขาเห็นฉันเป็นแค่สินค้า เป็นบิลที่ต้องชำระ

ฉันจะไม่เป็นกรณีที่เขาต้องการความช่วยเหลือ

ด้วยชาติกำเนิดและทรัพย์สินของฉัน ฉันสามารถเลือกผู้ชายคนไหนก็ได้ที่ฉันต้องการ ฉันไม่จำเป็นต้องขอความรักเล็กๆ น้อยๆ จากคนที่ดูถูกฉัน

ฉันยืนอยู่ต่อหน้าพ่ออีกครั้ง ความตั้งใจของฉันแน่วแน่ขึ้น “ฉันพูดจริงนะพ่อ ฉันจะแต่งงานกับฮันเตอร์ ฉันไว้ใจเขา เขาเป็นคนเดียวที่ซื่อสัตย์กับฉัน”

“แต่พวกเฟลโลว์...”

“พวกเฟลโลว์ภักดีต่อคุณเพราะคุณกุมอนาคตของพวกเขาไว้ในมือ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคม “ความเคารพที่พวกเขามอบให้ฉันเป็นเพียงการแสดง” ฉันซ่อนความเจ็บปวดที่แวบเข้ามาในดวงตา ปีที่ฉันเสียไป ความรักที่ฉันทุ่มเทไปทั้งหมด มันดูเหมือนเรื่องตลกไปหมด

ฉันยืดไหล่ขึ้น “ฉันมีคำขอค่ะ”

“อะไรก็ได้จ้ะ ที่รัก”

“อายัดบัญชีของพวกเขาทั้งหมดเลย และตัดเงินค่าใช้จ่ายของอีฟ แม็คเคลนออกไปทั้งหมด เธอไม่ใช่บารอน เธอไม่มีสิทธิ์ในเงินของเรา”

พ่อของฉันดูตกใจ แต่ก็พยักหน้าช้าๆ “ถ้าลูกต้องการแบบนั้น ก็จัดให้ พ่อจะให้เอาชื่อพวกเขาออกจากกองมรดกหลังจากงานแต่งงานของลูก”

ความหนักอึ้งในอกฉันหายไป ฉันเดินออกจากห้องทำงานด้วยความภาคภูมิใจ

ฉันพบอีฟที่บันไดใหญ่ เธอสวมชุดสีขาวบอบบาง ดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา เธอรีบเดินเข้ามาคล้องแขนฉัน

“เอเลน่า! ฉันกำลังจะมาหาเธอพอดี! วันนี้มีแข่งโปโลการกุศล เธอจะพาฉันไปได้ไหมคะ ได้โปรด?”

ฉันมองไปที่เธอ มองไปที่รอยยิ้มหวานๆ บนใบหน้าของเธอ แล้วรู้สึกคลื่นไส้ นี่คือใบหน้าของหญิงสาวที่ขโมยความรักของฉันไปและหัวเราะเยาะความเจ็บปวดของฉัน

ฉันดึงแขนออกจากมือเธอ

ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ จากนั้น ด้วยท่าทางที่ดูเหมือนนักแสดงชั้นยอด เธอส่งเสียงร้องเบาๆ แล้วล้มลงบันไดขั้นสุดท้ายอย่างน่าทึ่ง

"อีฟ!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกดังมาจากด้านล่างบันได มันคือเดเมียน

ฉันมองลงไปและเห็นพวกเขาทั้งหมด เหล่าสหายทั้งเจ็ดคนยืนอยู่ตรงนั้น มองขึ้นมาที่ฉัน

เคนนิธ บอยล์ ชี้มาที่ฉัน ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ "เอเลน่า ยัยสารเลว! แกผลักเธอได้ยังไง?"

ขณะเดียวกัน อีฟก็ลุกขึ้นยืนแล้ว รีบวิ่งมาช่วยฉันด้วยน้ำตาคลอเบ้า "ไม่ ไม่ใช่เอเลน่า! ฉันแค่ลื่น เธอไม่มีทางทำร้ายฉันหรอก" คำพูดของเธอทำให้ฉันดูผิดมากขึ้นไปอีก

ดวงตาของเธอแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นเทา เธอเป็นเหยื่อที่สมบูรณ์แบบ

เหล่าเฟลโลว์มองมาที่ฉันด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด

เดเมียนไม่พูดอะไรสักคำ เขาแค่เหลือบมองฉันอย่างเย็นชาและไม่สนใจ ก่อนจะอุ้มอีฟขึ้นมาแล้วพาเธอออกไปราวกับว่าเธอทำจากแก้ว

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว ฉันไม่มีโอกาสได้อธิบาย และฉันก็ไม่อยากอธิบายด้วยซ้ำ

ต่อมาในวันนั้น ฉันไปเรียนขี่ม้าตามนัดที่คอกม้า หวังว่าอากาศบริสุทธิ์จะช่วยให้ฉันหายเครียด แน่นอน เธอก็อยู่ที่นั่น

อีฟยืนอยู่ข้างคอกม้า ดูซีดเซียวและบอบบาง เดเมียนอยู่กับเธอ

"เอเลน่า" อีฟพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและหวาน "ฉันขอโทษเรื่องเมื่อเช้านี้ และได้โปรดอย่ากังวลเรื่องฉันกับเดเมียนเลย ฉันรู้ว่าฉันควรอยู่ตรงไหน ฉันจะไม่ขัดขวางความสุขของคุณเด็ดขาด"

เดเมียนยืนอยู่ข้างๆ เธอ สายตาไม่ละไปจากเธอ ราวกับว่าเธอเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลก เขาเตรียมอานม้าให้เธอเอง และอุ้มเธอขึ้นไปบนหลังม้าอย่างระมัดระวัง

จากนั้นเขาก็ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงจูงม้าไปรอบๆ คอก มือของเขาค่อยๆ ประคองมือของเธอที่อยู่บนบังเหียน เสียงของเขาเบาและปลอบโยน มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน

เมื่อเธอพูดว่าเธอเหนื่อย เขาจึงจูงม้าไปที่แท่นขึ้นม้า แต่แทนที่จะให้เธอใช้ เขากลับคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ยื่นไหล่ให้เธอเหยียบ

ฉันตัวแข็งทื่อ

ความคิดของฉันย้อนกลับไปถึงวันเกิดครบรอบสิบสามปี ฉันอยากขี่ม้าตัวผู้ที่ดุที่สุดในคอกของเรา ม้าป่าที่ไม่มีใครฝึกได้ เดเมียนซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านม้าอยู่แล้ว เป็นคนเดียวที่สามารถจัดการกับมันได้

พ่อของฉันสอนเขาว่า ผู้ชายควรคุกเข่าให้เฉพาะภรรยาของตนเท่านั้น

แต่ในวันนั้น พ่อของผมมองไปที่เดเมียนวัยสิบหกปีที่ดูไม่เต็มใจนัก แล้วพูดว่า "คุกเข่าลง ให้เธอก้าวขึ้นมาบนไหล่ของเธอ เธอคืออนาคตของเธอ เดเมียน เธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ"

เดเมียนคุกเข่าลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอับอายอย่างเงียบๆ