บทที่ 3

คำพูดของพ่อมีจุดประสงค์เพื่อสั่งสอนเดเมียนเกี่ยวกับสถานะของเขา เกี่ยวกับหน้าที่ของเขาที่มีต่อฉัน พ่อบอกเขาว่าฉันคือโลกทั้งใบของเขา ผู้หญิงที่เขาต้องให้เกียรติเหนือสิ่งอื่นใด

ฉันจำความรู้สึกที่รองเท้าบู๊ตเล็กๆ ของฉันเหยียบลงบนไหล่กว้างของเขาได้ หัวใจของฉันเต้นแรงในอก นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้ตัวว่าฉันรักเขา

ฉันยังเด็กเกินไป หลงใหลเกินไป จนมองไม่เห็นความละอายที่เผาไหม้อยู่ในดวงตาของเขา

หลังจากวันนั้น ฉันไม่เคยขอให้เขาทำแบบนั้นอีก ฉันเคารพศักดิ์ศรีของเขามากเกินไป

ตอนนี้ ฉันมองดูเขาคุกเข่าอย่างเต็มใจและยินดีเพื่อผู้หญิงอีกคนหนึ่ง เพื่ออีฟ เขามองขึ้นไปที่เธอด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้ดวงตาของฉันแสบ

ภาพนั้นเป็นความเจ็บปวดทางกายที่แหลมคมและทนไม่ได้ ฉันบังคับตัวเองให้มองไปทางอื่น

ฉันเตะม้าของฉัน ม้าตัวผู้สีดำที่แข็งแรงชื่อมิดไนท์ ให้ควบไป ฉันเร่งให้เขาควบเร็วขึ้นเรื่อยๆ ลมพัดผ่านใบหน้า พัดพาพายุในใจฉันไปชั่วขณะ ฉันต้องการรู้สึกอิสระ ต้องการหนีจากความจริงอันอึดอัดของชีวิต

คอกม้ามีสนามฝึกฝนที่ท้าทาย มีเนินกระโดดสูงและทางโค้งแคบๆ ฉันบังคับม้า Midnight ไปที่นั่น ผลักดันเขาให้ถึงขีดจำกัด

เราเข้าใกล้สิ่งกีดขวางสูง Midnight รวบรวมกำลัง พุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศ

ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉันได้ยินเสียงแตกดังลั่น

สายรัดอานม้าขาด

ฉันถูกเหวี่ยงออกจากม้า กระแทกพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดแผดเผาแล่นไปทั่วขา Midnight ตกใจและไม่มีคนขี่ ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง กีบเท้าอันทรงพลังของมันเฉียดหัวฉันอย่างอันตราย

ท่ามกลางความเจ็บปวด ฉันมองหา Damien เขายังคงอยู่กับ Eve หันหลังให้ฉัน ไม่รู้เห็นถึงความทุกข์ยากของฉันเลย เขาควรจะเป็นผู้ดูแลฉันในระหว่างบทเรียนเหล่านี้ หน้าที่อย่างเป็นทางการเพียงอย่างเดียวของเขา

เขาทำไม่สำเร็จ เขาเอาแต่เอาใจใส่เธอมากเกินไป

"เดเมียน!" ฉันกรีดร้อง เสียงแหบพร่าด้วยความสิ้นหวังและความเจ็บปวด

ในที่สุดเขาก็หันมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ด้วยความเร็วที่แทบจะเหนือมนุษย์ เขามาอยู่ข้างๆ ฉัน เขาคว้าบังเหียนของมิดไนท์ เสียงของเขาเป็นคำสั่งต่ำๆ ที่ทำให้สัตว์ที่ตื่นตระหนกสงบลงในทันที เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์เดรัจฉาน ทักษะที่เขาเรียนรู้มาจากท้องถนน

หน้าที่ของเขาคือการดูแลฉันให้ปลอดภัย เขาเอาแต่สนใจอีฟจนเกือบทำให้ฉันตาย

สิ่งต่อไปที่ฉันรู้คือ ฉันอยู่บนเตียงโรงพยาบาลด้วยขาหัก

เดเมียนดูเหมือนจะรู้สึกผิดอย่างมาก เขาอาสาเป็นผู้ดูแลฉัน เขาเป็นพยาบาลที่สมบูรณ์แบบ เอาใจใส่และอ่อนโยน เขาเอาอาหารมาให้ฉัน อ่านหนังสือให้ฉันฟัง และทำให้แน่ใจว่าฉันไม่เจ็บปวด

สองสามวัน ส่วนที่โง่เขลาในตัวฉันปล่อยให้ความหวังเล็กๆ เติบโตขึ้น บางทีเขาอาจจะห่วงใยฉันจริงๆ บางทีอุบัติเหตุครั้งนี้อาจทำให้เขาตระหนักถึงบางสิ่ง

แต่แล้วฉันก็เห็นแววตาของเขาเป็นประกายทุกครั้งที่อีฟมาเยี่ยม รอยยิ้มลับๆ ที่พวกเขาส่งให้กันเมื่อคิดว่าฉันไม่เห็น ความหวังนั้นก็เหี่ยวเฉาและดับไป

ขาของฉันกำลังหายดี คืนหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นมาเพราะปวดปัสสาวะ เฝือกทำให้ลำบาก ฉันจึงเดินกะเผลกๆ ไปตามทางเดินที่เงียบสงบและปลอดเชื้อของปีกโรงพยาบาลเอกชน

ตอนนั้นเองที่ฉันได้ยินเสียงจากซอกเล็กๆ ใกล้กับสถานีพยาบาล เป็นฮาเวียร์และเดเมียน

"คราวนี้แกทำเกินไปแล้ว เดเมียน" เสียงของฮาเวียร์กระซิบเบาๆ "ตัดสายรัดอานม้า? เธออาจจะคอหักได้นะ"

เลือดฉันเย็นเฉียบ ฉันกดตัวเองแนบกับผนัง หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงในหู

คำตอบของเดเมียนนั้นเย็นชาอย่างน่าขนลุก “ฉันไม่ได้คาดคิดว่าม้าจะตกใจขนาดนั้น การคำนวณของฉันบอกว่ามันแค่ล้มเล็กน้อย อาจจะแค่เคล็ด แค่ทำให้มันตกใจและพึ่งพาฉันมากขึ้น ขาหักแบบนี้... มันผิดปกติ”

เขาคำนวณการล้มของฉันไว้แล้ว มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มันเป็นแผนการ

“นี่คือการลงโทษของคุณเหรอ?” ฮาเวียร์ถาม “เล่นบทผู้ดูแลที่ทุ่มเท?”

“ฉันจะจัดการให้เสร็จ” เดเมียนกล่าว “แล้วทุกอย่างก็จะจบลง เธอจะหายดี และเราจะได้เริ่มต้นใหม่”

ความรู้สึกคลื่นไส้ถาโถมเข้ามา ฉันรู้สึกหนาวจากอกไปทั่วทั้งร่างกาย ความหนาวเย็นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเครื่องปรับอากาศในโรงพยาบาลเลย

เขาทำแบบนี้กับฉัน โดยเจตนา เพื่อ “กลัว” ฉัน เพื่อ “ควบคุม” ฉัน

ฉันกัดริมฝีปากแรงจนได้รสเลือด แต่ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวด ความเจ็บปวดในใจของฉันนั้นมากมายมหาศาล จนบดบังทุกสิ่งทุกอย่าง นี่ไม่ใช่แค่การทรยศ นี่มันโหดร้ายเหลือเกิน