ทิ้งอดีตไร้ค่า สู่อ้อมกอดอัลฟ่าผู้ยิ่งใหญ่2 / 3

บทที่ 2

มุมมองของเอมเบอร์:

ทางเดินในโรงพยาบาลยาวและสะอาดสะอ้าน ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเลือดเล็กๆ บนพื้นกระเบื้องขัดมันจากหัวเข่าของฉัน แต่ไม่มีใครหยุดช่วย ฉันเป็นคนนอกคอก หัวหน้าฝูงสั่งให้ฉันออกไป และฝูงก็เชื่อฟังหัวหน้าฝูง

ฉันได้ยินเสียงพวกเขาผ่านผนังบางๆ ของห้องวีไอพี

“ฉันอยากไปเกาะดวงจันทร์เดี๋ยวนี้” วิลโลว์บ่นเสียงแหลมและเหมือนเด็ก “ฉันไม่รู้สึกปลอดภัยที่นี่เลยที่เธอยังคงวนเวียนอยู่แถวนี้”

“เราจะไปคืนนี้” ไรเกอร์รับปาก “ฉันจะเตรียมเครื่องบินเจ็ตไว้ให้”

“เอมเบอร์ไปด้วยได้ไหม” วิลโลว์ถาม มันเป็นกับดัก ฉันรู้น้ำเสียงของเธอ

“ไม่ได้เด็ดขาด” เสียงของแอ็กเซลดังแทรกอากาศราวกับมีดผ่าตัด “เธอไม่มั่นคง ความหึงหวงของเธอเป็นพิษ เธอไม่สมควรได้รับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเกาะดวงจันทร์”

ฉันพิงกำแพง ปิดตาลง เกาะมูน สถานที่ที่พ่อสอนไรเกอร์ตกปลา สถานที่ที่แม่สอนแอ็กเซลจำแนกสมุนไพร สถานที่ที่พวกเขาสาบานว่าเป็นที่หลบภัยของเรา

ตอนนี้ มันเป็นของคนแปลกหน้า

ประตูเปิดออก แอ็กเซลก้าวออกมา เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นฉันพิงกำแพง กุมขาที่เลือดไหลอยู่ ชั่วครู่หนึ่ง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเลือด ความสับสนฉายวาบขึ้นบนใบหน้าของเขา สัญชาตญาณของแพทย์กำลังต่อสู้กับอคติของเขา

จากนั้นเขาก็มองมาที่ใบหน้าของฉัน และกำแพงก็ปิดลงอีกครั้ง

“ในเมื่อเธอมาถึงแล้ว” แอ็กเซลพูดพลางดูนาฬิกา “ฉันต้องการให้เธอย้ายของ”

“อะไรนะ?” ฉันถามเสียงแหบ

“วิลโลว์ต้องการห้องที่หันหน้าไปทางทิศใต้ในบ้านพัก ถ้าเป็นไปได้ก็ห้องมาสเตอร์สวีท แต่ไรเกอร์เก็บไว้เป็นที่บูชาพ่อ ห้องของเธอมีแสงแดดที่ดีที่สุด มันจะช่วยให้เธอฟื้นตัว”

ห้องของฉัน ห้องที่มีระเบียงที่ฉันปลูกสมุนไพร ห้องที่แม่ทาสีเหลืองเพราะเธอว่าฉันเป็น 'ดวงอาทิตย์น้อย' ของเธอ

"แอ็กเซล" ฉันพูดพลางจ้องมองเขา "นั่นห้องของฉัน"

"มันเป็นห้องในบ้านของอัลฟ่า" เขาแก้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอเป็นแขกที่นั่น เป็นภาระด้วยซ้ำ เก็บของของเธอ ออกไปจากห้องนั้นภายในวันพรุ่งนี้"

บางอย่างในตัวฉันขาดสะบั้น มันไม่ใช่เสียงดัง มันเงียบเหมือนกิ่งไม้แห้งในฤดูหนาว

"ตกลง" ฉันพูด

แอ็กเซลกระพริบตา เขาคาดหวังว่าจะมีการทะเลาะ เขาคาดหวังว่าจะได้ยินน้ำตา เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับความสงบที่ว่างเปล่าและฉับพลันของฉัน

"ตกลง?" เขาถามซ้ำ

"ฉันจะย้ายออก" ฉันพูด "ขอให้สนุกกับเกาะนะ"

ฉันดันตัวออกจากกำแพงและเดินกะเผลกไปที่ลิฟต์ ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง ถ้าฉันมอง ฉันอาจจะเห็นความสับสนบนใบหน้าของเขา แต่ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

ฉันกลับไปที่บ้านแพ็คเฮาส์ เหล่าคนรับใช้มองฉันด้วยความสงสาร แต่พวกเขาไม่ได้ช่วยอะไร พวกเขาช่วยไม่ได้

ฉันเข้าไปในห้องของฉัน ฉันไม่ได้เก็บของทุกอย่าง ฉันหยิบรูปถ่ายของพ่อแม่ ฉันหยิบจดหมายตอบรับ ฉันหยิบฮาร์ดไดรฟ์ที่มีงานวิจัยเกี่ยวกับการรักษาพิษเงินที่ฉันทำมาห้าปี—งานในชีวิตของฉัน

ฉันทิ้งเสื้อผ้าที่ไรเกอร์ซื้อให้ฉันเมื่อหลายปีก่อน ฉันทิ้งหนังสือทางการแพทย์ที่แอ็กเซลให้ฉันก่อนที่เขาจะเริ่มเกลียดฉัน

ฉันเก็บกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ

เช้าวันต่อมา ฉันยืนอยู่ที่ห้องโถง บ้านเงียบสงัด พวกเขากำลังจะไปสนามบินในอีกหนึ่งชั่วโมง

แอ็กเซลลงมาจากบันไดพร้อมกับหนังสือเดินทางหลายเล่ม เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทาง

“ในที่สุดก็แสดงละครหนีออกจากบ้านเสียทีสินะ?” เขาเยาะเย้ย “เธอจะไปไหน? ไปร้องไห้ที่บ้านเพื่อนจนกว่าเราจะขอร้องให้เธอกลับมางั้นเหรอ?”

“ฉันจะย้ายไปอยู่หอพักมหาวิทยาลัย” ฉันโกหก เสียงของฉันนิ่ง “เธออยากได้ห้องนั้น ห้องนั้นเป็นของเธอ”

วิลโลว์ปรากฏตัวที่บันไดชั้นบน สวมชุดผ้าไหมที่ฉันซื้อให้ เธอหมุนตัว

“โอ้ แอ็กเซล ดูสิ! มันพอดีเป๊ะเลย ตอนนี้ข้อเท้าฉันหายดีแล้ว!” เธอยิ้มกว้าง เธอมองมาที่ฉัน ดวงตาของเธอเยาะเย้ย “จะไปเร็วขนาดนี้เลยเหรอ เอมเบอร์?”

“ใช่” ฉันตอบ

ไรเกอร์เดินเข้ามาจากห้องครัว ถือแก้วกาแฟ เขามองกระเป๋าเดินทางของฉัน แล้วมองหน้าฉัน หมาป่าในตัวเขา สัตว์ร้ายสีดำตัวใหญ่ที่อยู่ข้างในตัวเขา ดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาขมวดคิ้ว ลูบหน้าอก

“เธอจะไปเที่ยวพักผ่อนกับครอบครัวเหรอ?” ไรเกอร์ถาม

“นายไม่ได้ชวนฉัน” ฉันเตือนเขา

“เลิกทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจได้แล้ว” ไรเกอร์บ่น “เราจะกลับมาในอีกสองสัปดาห์ ดูแลบ้านให้สะอาดด้วยนะตอนที่เรากลับมา”

“ฉันจะไม่อยู่ที่นี่” ฉันพูดเบาๆ

“ดี” แอ็กเซลพูดอย่างหงุดหงิด “บางทีระยะทางอาจจะช่วยปรับนิสัยของเธอได้ ถ้าเธอไม่กลับมาภายในเวลาที่เรากลับมา ก็ไม่ต้องกลับมาอีกเลยก็ได้”

“ตกลง” ฉันพูดอีกครั้ง

ฉันหันไปที่ประตู

“แล้วเอมเบอร์ล่ะ?” แอ็กเซลเรียก

ฉันหยุดชะงัก มือของฉันอยู่ที่ลูกบิดประตูทองเหลือง

“อย่าหวังว่าเราจะจ่ายค่าหอพักให้เธอ เธอต้องดูแลเอง”

“ฉันรู้” ฉันกระซิบ

ฉันเปิดประตู ท้องฟ้าข้างนอกเป็นสีเทาเข้ม พายุกำลังจะมา