บทที่ 3

มุมมองของเอมเบอร์:

ฝนไม่ได้เริ่มแค่ปรอยๆ แต่มันเริ่มเหมือนพายุฝนกระหน่ำ ท้องฟ้าเปิดออกและเทมหาสมุทรลงมาบนหัวฉัน

ฉันลากกระเป๋าเดินทางไปตามทางยาวๆ ล้อติดอยู่ในกรวด หัวเข่าข้างที่เจ็บของฉันร้องโหยหวน ความเย็นชื้นซึมเข้าไปถึงกระดูก

ฉันหันกลับไปมองบ้าน แอ็กเซลยืนอยู่บนระเบียงชั้นสอง—ระเบียงของฉัน เขากำลังมองฉันอยู่

ฝนทำให้เสื้อเชิ้ตสีขาวของฉันเปียกโชกทันที แนบติดกับผิว ฉันตัวสั่นอย่างรุนแรง น้ำไหลลงมาตามขา ผสมกับเลือดสดที่ซึมผ่านผ้าพันแผล

ช่วยฉันด้วย ฉันคิด พลางส่งความคิดนั้นไปยังบ้าน ได้โปรด แค่พาฉันไปส่งที่สถานีก็พอ

ฉันรู้สึกเหมือนกำแพงทางจิตใจพังทลายลง แอ็กเซลปิดกั้นการเชื่อมต่ออีกครั้ง เขามองดูอยู่เฉยๆ กอดอก ปลอดภัยและแห้งสบายอยู่ใต้กันสาด

ภาพตรงหน้าฉันพร่ามัว การเสียเลือดและความตกใจกำลังส่งผลกระทบอย่างหนัก ฉันสะดุด ด้ามจับกระเป๋าเดินทางหลุดมือ ฉันล้มลงบนพื้นกรวดเปียก ก้อนหินแหลมคมบาดฝ่ามือ

ฉันลุกขึ้นไม่ได้ เรี่ยวแรงหมดไปแล้ว

ท่ามกลางเสียงฝนที่กระหน่ำ ฉันได้ยินเสียงประตูหน้าเปิด

"แอ็กเซล!" เสียงของวิลโลว์ "เธอหกล้ม! ฉันควรเอาร่มไปให้เธอไหม?"

ฉันเงยหน้าขึ้น วิลโลว์ยืนอยู่ตรงนั้น ถือร่มสีดำคันใหญ่ เธอเหมือนนางฟ้า

"ไม่" เสียงของแอ็กเซลดังก้องมาตามลม ดังขึ้นด้วยอำนาจเบต้าของเขา "ปล่อยเธอไว้ เธอทำแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจ ถ้าเธอออกไปข้างนอก เธอจะป่วยเป็นหวัด เข้าไปข้างในเถอะ วิลโลว์"

เขาคว้าแขนของวิลโลว์และดึงเธอกลับเข้าไปข้างใน ประตูระเบียงเลื่อนปิด ม่านถูกปิดลง

ฉันอยู่คนเดียวท่ามกลางพายุ

ฉันเอาแก้มแนบกับก้อนหินเย็นๆ นี่แหละคือจุดจบ ฉันคิด ฉันตายในลานจอดรถหน้าบ้านที่พ่อสร้าง

ไฟหน้ารถส่องตัดผ่านความมืด

รถสีดำเงาวับ รถเอสยูวีหุ้มเกราะ แล่นเข้ามาในลานจอดรถอย่างดุดัน มันไม่ใช่รถของกลุ่ม และไม่มีตราสัญลักษณ์ของกลุ่มซิลเวอร์มูนแพ็ค

มันเบรกอย่างแรงจนหยุดห่างจากหัวฉันเพียงไม่กี่นิ้ว

ประตูเปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวออกมา

เขาไม่ได้วิ่ง เขาเคลื่อนไหวอย่างสง่างามราวกับนักล่า ทำให้สายฝนดูเหมือนจะช้าลง เขาตัวสูง ไหล่กว้าง สวมเสื้อโค้ทกันฝนสีเข้ม

เขานั่งลงข้างๆ ฉัน มือของเขาสัมผัสไหล่ฉัน

ฉับ!

สายฟ้าไม่ได้ผ่าลงพื้น แต่มันผ่าลงมาที่ฉัน

ในขณะที่ผิวของเขาแตะกับผิวของฉัน ความเย็นยะเยือกก็หายไป ความร้อนที่รุนแรงและแผดเผาพลุ่งพล่านขึ้นมาจากจุดที่สัมผัส มันแล่นผ่านเส้นเลือดของฉัน ปลุกเส้นประสาทที่ฉันคิดว่าตายไปแล้วให้ตื่นขึ้น

ประสาทรับกลิ่นของฉันซึ่งปกติแล้วไม่ค่อยตอบสนอง กลับถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นต่างๆ อย่างฉับพลัน

กลิ่นป่าสนหลังพายุหิมะ กลิ่นช็อกโกแลตเข้มข้น กลิ่นโอโซน

มันเป็นกลิ่นที่เย้ายวนที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้กลิ่นมา

เซรา หมาป่าที่หลับใหลอยู่ในใจฉัน ซึ่งไม่ส่งเสียงใดๆ เลยตั้งแต่เกิดไฟไหม้ จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมาในส่วนลึกของจิตใจ เธอไม่ได้ครางเบาๆ เธอไม่ได้ซ่อนตัว

เธอคำราม

ของฉัน!

ฉันอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้าง มองเข้าไปในดวงตาสีเทาเหมือนเมฆพายุที่ปั่นป่วนไปด้วยประกายสีเงิน

ชายคนนั้นหยุดนิ่ง ม่านตาของเขาขยายจนเกือบเป็นสีดำ อกของเขากระเพื่อม

"คู่ครอง" เขาคำราม คำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกของเขา ลึกพอที่จะทำให้กระดูกของฉันสั่นสะเทือน

นี่คือหัวหน้าฝูงหมาป่าเงา เดเร็ก หมาป่าที่น่าเกรงขามที่สุดในทวีป ผู้นำของกลุ่มหมาป่าเทคโนโลยีล้ำสมัย ฝูงหมาป่าเงา

เขาอุ้มฉันขึ้นมาราวกับว่าฉันไม่มีน้ำหนักเลย

"ปล่อยเธอลง!"

ประตูระเบียงเปิดออกอีกครั้ง แอ็กเซลกลับมาแล้ว เขาโน้มตัวลงมาที่ราวระเบียง ใบหน้าซีดเผือด เขาก็ได้กลิ่นเช่นกัน—กลิ่นของการเปลี่ยนแปลงในอากาศ การมาถึงของอัลฟ่าคู่แข่ง

"เธอเป็นสมาชิกของฝูงซิลเวอร์มูน!" แอ็กเซลตะโกน เสียงของเขาแตกพร่า "แกไม่มีสิทธิ์!"

เดเร็กเงยหน้าขึ้นมอง ฝนหยดลงมาจากผมสีดำของเขา แต่ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธแค้นอย่างร้ายกาจ

"เธอกำลังเลือดออก" เสียงของเดเร็กเบา แต่ทรงพลังกว่าเสียงของไรเกอร์เสียอีก มันไม่ใช่แค่คำสั่ง แต่มันคือคำสัญญาแห่งความรุนแรง "และแกกำลังดูอยู่"

"เธอกำลังถูกลงโทษ!" แอ็กเซลตะโกน แม้ว่าเขาจะถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ปล่อยเธอ!"

เดเร็กมองลงมาที่ฉัน "อยากอยู่ต่อไหม เจ้าหมาป่าน้อย?"

ฉันมองไปที่แอ็กเซล ฉันมองไปที่ม่านที่ปิดอยู่ ซึ่งไรเกอร์และวิลโลว์คงกำลังหัวเราะกันอยู่

“พาฉันไปที” ฉันกระซิบ “ได้โปรด”

เดเร็กพยักหน้า เขาหันหลังให้แอ็กเซล ราวกับไม่สนใจภัยคุกคาม เขาเปิดประตูหลังรถและวางฉันลงบนเบาะหนังอย่างเบามือ

“คุณเอาเธอไปไม่ได้!” แอ็กเซลตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ไรเกอร์จะประกาศสงคราม!”

เดเร็กหยุดชะงัก เขาพิงประตูรถ มองขึ้นไปที่ระเบียง

“บอกไรเกอร์” เดเร็กพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนหลุมศพ “ว่าถ้าเขาอยากได้เธอกลับ เขาสามารถมาที่ดินแดนแห่งเงามืดและลองเอาเธอไปได้ แต่บอกให้เขานำโลงศพมาด้วย”

เขาปิดประตูรถเสียงดัง

เขาเข้าไปนั่งที่ที่นั่งคนขับ รถอบอุ่น มันมีกลิ่นของเขา—ความปลอดภัยและอำนาจ

“พักผ่อนเถอะ” เดเร็กพูดพลางมองมาที่ฉันผ่านกระจกมองหลัง ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนขึ้น แต่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ฉันไม่เข้าใจ “ฉันจะดูแลเธอเอง ไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีก”

ขณะที่รถแล่นออกไป ฉันหันกลับไปมองเป็นครั้งสุดท้าย แอ็กเซลยังคงยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน จับราวบันไดแน่น ดูตัวเล็กลงเรื่อยๆ จนกระทั่งความมืดกลืนกินเขาไปทั้งตัว