บทที่ 2 จูบแรก 50% เริ่มNC

วันนี้อัญชนาตั้งใจจะมาคุยเรื่องงานแต่งงานกับกฤตภพให้รู้เรื่อง หญิงสาวรู้ว่าการคลุมถุงชนเป็นเรื่องที่ไม่มีใครยินดีที่จะให้มันเกิดขึ้น โดยเฉพาะเขา ผู้ชายที่หวงชีวิตโสดของเขามากที่สุด แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอจำเป็น ครอบครัวของเธอกำลังเดือดร้อน เคเคไดมอนด์กำลังจะโดนฟ้องล้มละลายในไม่ช้านี้

รถฮอนด้าแจ๊สสีแดงคันหรูที่เพิ่งไปถอยออกมาใหม่แลกเปลี่ยนกับรถเบนซ์คันหรูที่หล่อนเพิ่งเสียไป เพื่อเอาเงินไปจ่ายเป็นค่าจ้างและค่าโบนัสให้แก่พนักงานในร้าน และเป็นค่าเช่าที่ที่ติดค้างเจ้าของเขามาหลายเดือน

ในฐานะพี่สาวคนโตที่ต้องช่วยพ่อแม่ดูแลธุรกิจค้าเพชรที่กำลังซบเซาลงเรื่อยๆ เพราะเศรษฐกิจที่ผันผวน บวกกับข่าวเสียๆ หายๆ ที่คู่แข่งทางการค้าใส่ร้ายป้ายสีมากมาย ทำให้อัญชนาต้องตัดสินใจมาคุยเรื่องการแต่งงานที่ทางผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเคยคุยตกลงกันไว้เมื่อหลายปีมาแล้ว

เพราะครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเป็นเพื่อนรักกัน แต่ที่เธอกับเขายังไม่ได้แต่งงานกันเพราะกฤตภพพยายามหลบหนีการคลุมถุงชนมาโดยตลอด และตัวเธอเองก็เหมือนกัน ไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับเขาเลย

อัญชนารู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงที่กฤตภพไม่อยากแต่งงานกับเธอ ก็เพราะว่าครั้งหนึ่งเธอกับเขาเคยมีเรื่องกันมาก่อน ก่อนที่ครอบครัวของกฤตภพจะร่ำรวยมาจนถึงทุกวันนี้

เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วครั้งแรกที่สองครอบครัวมาคุยเรื่องงานแต่งงานระหว่างเธอกับเขา และครั้งนั้นเป็นวันแรกที่หญิงสาวตั้งใจที่จะปฏิเสธว่าที่เจ้าบ่าวของเธอในอนาคตอย่างไร้เยื่อใย

“นายเองเหรอที่ชื่อกฤตภพ คนที่พ่อกับแม่ของฉันอยากให้แต่งงานด้วย ท่าทางก็งั้นๆ ทรงผมก็ดูไม่ได้ รูปก็ไม่หล่อ พ่อแม่ก็ไม่รวย รูปร่างก็ผอมแห้งอย่างกับขี้ยา ผู้ชายแบบนี้อย่าว่าแต่จะให้เป็นคู่หมั้นเลย แค่เดินควงด้วยฉันก็อายเขาจะแย่ ฝันไปเถอะว่าผู้หญิงอย่างฉันจะยอมเป็นเจ้าสาวของนาย”

เพราะวันนี้กฤตภพในร่างของเด็กหนุ่มเซอร์ๆ แต่งตัวมอซอตามใจฉัน ไม่แคร์สังคมไม่สนคนมอง แต่เมื่อถูกผู้หญิงสวยๆ ไฮโซคนหนึ่งมายืนวิพากษ์วิจารณ์เขาตรงๆ โดยไม่เกรงใจแบบนี้ และมาพูดจาดูถูกกันด้วยสายตาแบบนี้

เขาก็ไม่แคร์เหมือนกันว่าเจ้าหล่อนจะสวยเลิศเลอหยาดฟ้ามาดินสักแค่ไหน หล่อนถือดีอะไรมาพูดกับเขาแบบนี้ แล้วคิดเหรอ ว่าเขาจะสนคนอย่างหล่อน ผู้หญิงปากเก่งคนนี้น่ะเหรอจะมาเป็นคู่หมั้นคู่หมายที่จะต้องแต่งงานกับเขาในอนาคต เชอะ! เขาไม่ตาต่ำขนาดนั้นหรอก

สิบปีกว่าแล้วที่ทั้งคู่ไม่ได้เจอกัน แต่วันนี้กฤตภพถูกอัญชนาขอร้องให้มาเจรจาด้วย ชายหนุ่มอยากจะรู้นักว่าหล่อนมีความจำเป็นอะไรนักหนา ถึงยอมลดตัวมานัดคุยกับผู้ชายที่หล่อนไม่คิดที่จะชายตาแลตั้งแต่แรกเห็น

แต่เขาก็พอจะรู้เหมือนกันว่าตอนนี้ฐานะทางครอบครัวของหล่อนไม่ค่อยจะมั่นคงนัก หรือเพราะด้วยเรื่องนี้หรือเปล่าที่อัญชนาตั้งใจจะมาคุยกับเขา ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาก็อยากจะลองฟังข้อเสนอที่น่าสนใจจากหล่อนดูสักครั้ง

รถสปอร์ตคันหรูราคาแพงลิบสีแดงวาววับแล่นเข้ามาจอดใกล้ๆ กับรถฮอนด้าแจ๊สสีแดงคันหรูโดยบังเอิญ ทั้งคู่เปิดประตูรถออกมาพร้อมกัน อัญชนาสาบานได้ว่า ตาของหล่อนไม่ได้ฝาดไปแน่ๆ ว่าผู้ชายที่หล่อนเห็นตรงหน้าคือกฤตภพ

หล่อนจำแววตาของเขาและริมฝีปากของเขาได้ดี แววตากระด้างเย็นชา ริมฝีปากบางหยักได้รูปแต่ไม่เคยยิ้มนั่น ต้องใช่เขาแน่! แต่ทำไมวันนี้ชายหนุ่มกลับไม่ได้ผอมแห้งอย่างแต่ก่อน ทรงผมก็เปลี่ยนไปกลายเป็นคนละคน

ผู้ชายรูปร่างสูงราวกับนายแบบ ที่กำลังยืนมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างพินิจพิจารณาเช่นกัน ร่างกายของเธอร้อนผ่าวราวกับจะจับไข้ เมื่อสบสายตาที่มีเสน่ห์แสนร้ายกาจของเขานั่น

ท่าทางเย็นชาที่ยังสัมผัสได้ว่ามันดูเร้าใจแค่ไหนเมื่ออยู่ภายใต้ท่วงท่าน่าเกรงขามในชุดสูทสีเทามันเลื่อมอย่างมีคลาส กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสปอร์ตที่ลอยมากระทบจมูกทำให้หญิงสาวแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อสูดมันเข้าไป

“คุณมองผมพอหรือยัง ถ้ายังคุณอยากจะไปสำรวจต่อในห้องนอนของผมก็ได้นะ ผมยินดีให้คุณสำรวจทุกซอกทุกมุมเชียวละ” ทั้งแววตาและคำพูดส่อเสียดเป็นนัยๆ ให้รู้ว่าเขาไม่คิดจะให้เกียรติหล่อนเลยสักนิด

นี่เขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงประเภทไหนกันนะ ถึงได้พูดจาจาบจ้วงหยาบคายไร้มารยาทผู้ดีแบบนี้ หรือเพราะรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นต่อ

หรือเพราะรู้ว่าเธอกำลังเดือดร้อนเขาจึงอยากจะแกล้งเธอให้ได้อายและเจ็บใจเล่น ผู้ชายอะไรช่างร้ายกาจและปากมอมเป็นที่สุด แต่หญิงสาวก็ต้องควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองไว้สุดฤทธิ์ เธอยังมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเขา

“ขอบคุณค่ะที่คุณให้เกียรติฉันถึงเพียงนี้ และจะขอบคุณมากถ้าคุณจะคุยกับฉันต่อในที่ที่เรานัดกันเอาไว้ตามลำพังสองคน”

“ใจร้อนจริงนะแม่คู้ณ”

กฤตภพมองอัญชนาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ใช่การดูถูกแต่เขากำลังมองหล่อนอย่างทึ่งๆ ต่างหาก ไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่เขาเห็นเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วจะสวยขึ้นจนผิดหูผิดตามากขนาดนี้

หล่อนดูสวยขึ้นใสขึ้นและยังอึ๋มมากขึ้นอีกด้วย ผิวพรรณของหล่อนก็น่าสัมผัส โดยเฉพาะริมฝีปากอิ่มบางสีสตรอว์เบอร์รี่สุกนั่นช่างน่าลิ้มลองยิ่งนัก อยากจะรู้เหมือนกัน ว่านอกจากปากของหล่อนจะช่างเจรจาแล้ว ปากเล็กนั่นยังสามารถทำอะไรได้อีกบ้าง

“ว่าไงคะ คุณพร้อมที่จะคุยหรือยัง ฉันใจร้อนจริงๆ ค่ะ” หล่อนยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย มองเขาด้วยแววตาท้าทาย

“ได้สิ”

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ วางแขนงอข้อศอกอยู่ในท่าที่เชิญชวนให้หล่อนเข้ามาควง อัญชนาฝืนใจมากที่สุด ร่างบางยืนถอนหายใจครู่หนึ่งก่อนที่จะหายใจเข้าปอดลึกๆ เม้มริมฝีปากแน่น แล้วยื่นมือออกไปควงแขนเขาด้วยสีหน้าที่พยายามปรับให้ดูเรียบเฉยมากที่สุด

ผู้บริหารหนุ่มพาคู่กรณีของเขาเดินขึ้นไปยังห้องพักส่วนตัวบนโรงแรมสุดหรูของเขา วันนี้จะเป็นวันเดียวที่เขาจะเจรจาต่อรองกับหล่อน โดยที่ทางครอบครัวของแต่ละฝ่ายไม่ได้รับรู้

และเป็นวิธีเดียวที่เขาคิดว่าจะสามารถทำอะไรตามหัวใจของตนเองได้ ถ้าอัญชนาจะร่วมมือกับเขา

แต่ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ว่าหล่อนจะเอายังไง และเขายังจำได้แม่นกับคำที่หล่อนเคยสบประมาทเขาเอาไว้เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่เขาจะเอาคืนหล่อนแน่นอน

เมื่อเข้ามาในห้องพักสุดหรู อัญชนาก็รู้สึกหวาดหวั่นในใจชอบกล นี่หล่อนประหม่ามากขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย ทั้งที่ก่อนหน้านี้หญิงสาวก็เตรียมใจในการที่จะมาเข้าพบกับเขาในวันนี้แล้ว ว่าหล่อนจะไม่มีทางหวั่นไหวต่อเขาโดยเด็ดขาด แต่พอมาอยู่ต่อหน้าเขาจริงๆ ทำไมหล่อนถึงได้ตื่นเต้นและประหม่าแบบนี้ก็ไม่รู้สิ

ก็เธอรู้สึกตลอดเวลาว่าสายตาคมกริบของเขาจ้องมองเธอทุกฝีก้าว จนร่างกายของเธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

พอเอาเข้าจริงๆ หัวใจที่เคยแข็งแกร่งไม่เคยหวั่นไหวอะไรง่ายๆ ก็มาตกม้าตายเพียงเพราะอยู่ชิดใกล้กับเขา ผู้ชายที่เต็มไปด้วยอำนาจเสน่หาบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ นี่เขาจะรู้มั้ยนะว่าตอนนี้ภายในหัวใจของเธอมันรู้สึกสั่นไหวแปลกๆ

“เชิญนั่งครับ”

เขาพูดยิ้มๆ แต่มันช่างเป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์มากที่สุดเท่าที่หล่อนเคยเจอ นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่นะ

“ขอบคุณ”

ร่างบางนั่งลงตรงเก้าอี้ที่แกะสลักเสลาลวดลายได้สวยงามเป็นพิเศษ ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา เขามองเธอแบบนี้อีกแล้ว จนเธอเรียบเรียงคำพูดที่จะคุยกับเขาแทบไม่ถูก

“คุณพูดธุระของคุณมาก่อนแล้วกัน แล้วกรุณาพูดสั้นๆ กะทัดรัด และได้ใจความด้วยนะครับ”

เขาพูดเสียงเรียบ แต่ทว่านัยน์ตาของเขานี่สิมันดูไหวระริกไปมาไม่หยุดนิ่ง และดูเหมือนว่าเขากำลังจ้องมองเธออย่างสำรวจคล้ายกำลังประเมินราคาตัวเธออยู่อย่างนั้นแหละ

“ค่ะ”

แววตาชวนฝันของเขามองริมฝีปากอิ่มเล็กของหญิงสาวนิ่ง รอฟังว่าหล่อนจะพูดอะไรกับเขา อัญชนารู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก นี่เขาจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าสายตาของเขาทำให้เธอเสียสมาธิมากแค่ไหน

“วันนี้ฉัน...ตั้งใจมาคุยเรื่องงานแต่งงานของคุณกับฉัน”

หญิงสาวเงียบไปสักพัก เพราะกำลังกลั่นกรองคำพูดที่น่าจะกะทัดรัดและได้ใจความตามที่เขาต้องการมากที่สุด

“ครับ ผมกำลังฟังอยู่”

เขามองพวงแก้มที่กำลังแดงระเรื่อขึ้นอย่างเผลอไผล ก่อนที่จะตวัดสายตามามองดวงตาคู่สวยของหล่อนอีกครั้งอย่างตั้งใจ

“ฉันต้องการแต่งงานกับคุณ เอ่อ...ไม่ใช่ว่าฉันจะเต็มใจนะคะ คือว่าฉัน...จำเป็นต้องแต่งงานกับคุณ เพราะ...เพราะพ่อกับแม่ของฉัน ท่าน...ท่านกำลังไม่สบาย”

หญิงสาวพูดตะกุกตะกักไม่ค่อยจะเต็มเสียงนัก เพราะถูกเขาจ้องมองแทบไม่กะพริบตา ผู้หญิงคนไหนที่ถูกเขามองด้วยสายตาแบบนี้ก็คงจะขาดความมั่นใจเหมือนหล่อนเช่นกัน

“จำเป็นมากเลยเหรอ ทีเมื่อก่อนไม่เห็นพูดแบบนี้นี่ คุณคิดเปลี่ยนใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หรือตั้งแต่ที่คุณเห็นผมที่ลานจอดรถ”

เขาอยากจะรู้นักคุณหนูไฮโซผู้เหย่อหยิ่งจะหยิ่งผยองไปได้สักกี่น้ำ เขายังจำได้ดีในท่าทางเหย่อหยิ่งยโสของหล่อนเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว หญิงสาวหยิ่งผยองไม่พอ หล่อนยังมีสีหน้าท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์และหยามหมิ่นศักดิ์ศรีของเขาอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ ในตลอดระยะเวลาหลายปีที่เคยรู้จักกันมา

“ฉันจำเป็นต้องแต่งงานกับคุณเพื่อทดแทนพระคุณพ่อกับแม่ของฉัน ท่านแก่มากแล้ว”

“ฟังดูดีนี่ แต่งงานเพื่อทดแทนพระคุณ ถ้าผมไม่ตกลงล่ะ” เขามองหญิงสาวอย่างหยั่งเชิง

“คุณไม่ตกลงไม่ได้นะคะ! ฉัน...ฉันขอร้อง ฉันยอมทุกอย่างเพื่อ...เพื่อให้ได้แต่งงานกับคุณ แล้วแต่คุณจะยื่นข้อเสนอมา”

วันนี้อัญชนาตั้งใจไว้แล้วว่า ยังไงก็ตามเธอจะต้องเจรจาให้สำเร็จตามที่ตั้งใจเอาไว้ ไม่ว่าจะยังไงเธอจะต้องช่วยพ่อกับแม่ของเธอกู้ฐานะของร้านเคเคไดมอนด์มาให้ได้

เหนือสิ่งอื่นใด พ่อกับแม่ของเธอกำลังป่วยจริงๆ เธอทนไม่ได้หรอก ถ้าจะต้องเห็นอาการของท่านทั้งสองทรุดลงไปต่อหน้าต่อตา ทั้งๆ ที่เธอมีโอกาสที่จะสามารถช่วยท่านทั้งสองได้

ดังนั้นผู้หญิงที่เคยหยิ่งผยองจึงดูอ่อนลงอย่างน่าแปลกใจในสายตาของชายหนุ่ม กฤตภพก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าอัญชนาจะเปลี่ยนไปได้มากถึงขนาดนี้ แต่มันก็แค่การเริ่มต้นเท่านั้น เขายังต้องทำความรู้จักกับหล่อนอีกมาก

“แน่ใจนะว่าจะยอมทำทุกอย่างที่ผมเสนอ”

ร่างสูงใหญ่ลุกยืนขึ้นเดินเข้ามาคร่อมร่างเล็กเอาไว้ในกรงแขนแข็งแรง เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว แล้วสูดเอาความหอมจากลำคอขาวผ่องเข้าไปจนชุ่มปอด ร่างเล็กเบี่ยงกายหนี แต่เขาก็ยังดักหล่อนอีกทางจนได้