บทที่ 3 จูบแรก 100% NC18++HOT!!

“นี่คุณ! กรุณาให้เกียรติฉันด้วย ตอนนี้ฉันยังไม่ได้เป็นอะไรกับคุณนะ ดังนั้นคุณจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!” หล่อนแหวใส่เสียงห้วนจัด

ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำเพราะความโกรธที่กำลังคุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขายังไม่ยอมหยุดรุกรานเธอด้วยเสน่หาอันร้ายกาจของเขา จนหล่อนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง

“ไหนว่าคุณจะยอมทุกอย่างไง แค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ”

“ฉันหมายถึงว่า ฉันจะยอมคุณทุกอย่างหลังจากที่ผ่านพิธีแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับคุณแล้วต่างหากล่ะ”

“ข้อแม้เยอะจังเลยนะ ไม่ขอมากไปหน่อยเหรอคุณ”

ร่างหนาตั้งท่าจะโน้มตัวลงมาใกล้เธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้อัญชนาทนให้เขาเอาเปรียบเธอต่อไปไม่ไหวแล้ว หล่อนจึงลุกขึ้นมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง ทั้งๆ ที่พวงแก้มของหล่อนแดงเถือกไปหมด ทั้งโมโหทั้งโกรธทั้งขัดเขินปนเปกันไปหมดจนแยกแยะไม่ออกว่าเป็นอารมณ์ไหน

“คุณกฤตภพ คุณกำลังคุกคามฉันอยู่นะ ตกลงคุณจะเอายังไง คุณจะต้องให้ฉันทำยังไงคุณถึงจะยอมตกลง”

“คุณก็ลองบอกข้อเสนอดีๆ ของคุณมาก่อนสิ เผื่อผมจะพิจารณา”

“ข้อเสนอของฉันคือ ให้คุณเป็นคนยื่นข้อเสนอเอง ว่าคุณจะให้ฉันทำยังไงคุณถึงจะยอมแต่งงานกับฉัน”

“แน่ใจนะที่พูด”

เขามองหญิงสาวนิ่งอย่างครุ่นคิด และกำลังคิดแผนการอันชาญฉลาดอย่างแยบยล ภายในเวลาไม่กี่วินาทีก็นึกออก และหันมายิ้มให้อัญชนาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราวอย่างแสนร้ายกาจ

“แน่ใจ” อัญชนาตอบสั้นๆ สบตาเขานิ่งเช่นกัน

“โอเค ผมรู้ว่าคุณคงอยากแต่งงานกับผมจนตัวสั่น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ช่าง ผมไม่สน แต่ผมต้องการเพียงแค่สามอย่าง หนึ่ง คืออิสระที่ผมจะทำอะไรก็ได้ จะคบกับใครก็ได้แล้วแต่ใจของผม และสองคุณต้องทำหน้าที่เมียเมื่อผมต้องการ แต่คุณจะไปนอนมั่วกับใครไม่ได้ในขณะที่ยังจดทะเบียนสมรสกับผมอยู่ และข้อสุดท้าย คุณต้องแต่งงานอยู่กินกับผมให้ครบสองปีแล้วค่อยหย่า แค่นี้คุณยอมได้หรือเปล่าแม่ลูกสาวยอดกตัญญู”

เขาดันร่างบางจนชิดฝาหนังและกักขังเธอเอาไว้ในอ้อมแขน

“ข้อที่สอง คุณไม่คิดว่าคุณจะเอาเปรียบฉันมากเกินไปหน่อยเหรอคะ”

อัญชนาพูดเสียงสั่นๆ หัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ อยากจะหลุดออกจากการคุกคามของเขาเต็มที เธออึดอัดจนจะหายใจแทบไม่ออกอยู่แล้ว กฤตภพดูร้ายกาจกว่าเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วเสียอีก

“อ้อ คุณคงอยากไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นบ้างใช่มั้ย ที่จริงผมไม่ได้คิดจะหวงเอาไว้คนเดียวหรอกนะ แต่ผมกลัวเชื้อโรคน่ะ ผู้หญิงสมัยนี้ไว้ใจยาก โดยเฉพาะผู้หญิงสวยๆ อย่างคุณ”

“อ้อ ที่แท้ก็กลัวตายนี่เอง ไม่ใช่ฉันหรอกเหรอค่ะที่สมควรต้องพูดประโยคนี้กับคุณ ฉันต่างหากที่ไม่ควรไว้ใจผู้ชายอย่างคุณ ผู้ชายที่มั่วผู้หญิงมาตั้งครึ่งค่อนประเทศอย่างคุณ จะยังสะอาดไร้โรคติดต่อมาจนถึงตอนนี้หรือเปล่าฉันยังไม่แน่ใจ”

“ปากเก่งเหมือนกันนี่ ไม่รู้ว่าปากของคุณจะจูบเก่งด้วยหรือเปล่า”

อัญชนาตาโตกำลังจะอ้าปากว่าอะไรเขาแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว ปากอุ่นๆ ของเขาประกบลงมาอย่างรวดเร็ว เขาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเอาแต่ใจไร้ความปรานี

อ้อมแขนแข็งแรงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น รัดร่างของเธอจนมันเบียดเข้ากับอกแกร่งของเขาจนไม่เหลือช่องว่างให้แมลงวันสักตัวบินผ่าน ร่างเล็กหอบสะท้านและหอบหายใจจนตัวโยน เมื่อเขาไม่คิดจะหยุดให้เธอได้หายใจสักวินาทีเดียว

กำปั้นเล็กทุบระรัวลงบนอกกว้างของเขาหลายที แต่ร่างแกร่งดุจหินผากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด กฤตภพยังแอบหัวเราะในใจ เมื่อแกล้งหล่อนได้สำเร็จ และเขาไม่คิดที่จะหยุดแค่นั้น

กลิ่นกายสาวและรสหอมหวานจากโพรงน้ำผึ้งที่เขาเพิ่งตวัดลิ้นร้อนๆ ไล้เลียดูดกลืนมันยิ่งกว่าสิ่งเสพติดที่ไม่อยากจะหยุดง่ายๆ ขัดขืนได้ก็ขัดขืนไปสิ

ยังไงหล่อนก็ต้องยอมเป็นของเขาอยู่วันยังค่ำ ไม่เป็นวันนี้ก็ต้องเป็นวันพรุ่งนี้ หล่อนร้องขอเขาเองนี่ เขาไม่ได้บังคับหล่อนเสียหน่อย แค่จูบแค่นี้จะสึกหรอแค่ไหนกันเชียว

เขาจูบเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งหลบหนีเขาก็ยิ่งไล่ตาม ยิ่งขัดขืนเขาก็ยิ่งรัดร่างเธอแน่นจนหญิงสาวเจ็บไปหมด กระดูกของหล่อนต้องแหลกไม่เป็นชิ้นดีแน่ๆ ถ้าเขายังกอดรัดเธอแรงๆ แบบนี้

ร่างบางดิ้นขลุกขลักขัดขืนต่อต้านเขาจนเหนื่อยอ่อน จนแทบไม่มีแรงพยุงตัว แต่กฤตภพไม่ยอมปล่อยให้ร่างบางหลุดลงไปกองกับพื้นง่ายๆ หรอก เพราะที่ที่เขาอยากให้หล่อนทรุดลงไปนอนไม่ใช่ที่พื้น แต่เป็นที่นอนหนานุ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี้ต่างหากล่ะ

ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงเล็กน้อย ตวัดแขนอุ้มคนพยศไว้แนบอก แล้วพาหล่อนไปยังเตียงกว้าง วางหล่อนลงอย่างไม่ค่อยจะนิ่มนวลนัก และไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อสาวหลบหลีกได้ทัน

“ไม่นะ! คุณจะทำอะไรฉัน...ปล่อยฉันนะ!”

“ไม่ปล่อย!”

“ปล่อยนะ! คนบ้า!”

อัญชนาตะโกนสุดเสียงเมื่อมีโอกาส แต่เขาก็ปิดปากของเธออีกครั้งอย่างเร่าร้อน เรียกร้องมากกว่าเดิมหลายเท่า สองมือหนาประสานมือเล็กไว้เหนือศีรษะ และคร่อมร่างเล็กเอาไว้ด้วยร่างกายใหญ่โตของเขา จนหล่อนไร้หนทางหลีกหนี ได้แต่ฮึดฮัดเพียงแค่ชั่วครู่ก็หมดแรงสู้ ปล่อยให้เขารุกรานเธอได้ตามอำเภอใจ

จากจุมพิตที่จาบจ้วงแต่แรกแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานนุ่มนวลในเวลาต่อมา เมื่อคนตัวเล็กในอ้อมกอดเลิกพยศ เขาแค่อยากสั่งสอนหญิงสาวให้รู้ว่า ผู้หญิงอย่างหล่อนไม่ควรอวดดีกับเขา เพราะผู้ชายอย่างเขาก็ไม่เคยคิดให้ผู้หญิงมามีอำนาจเหนือกว่า และอัญชนาจะต้องยอมเขาทุกอย่าง

อัญชนาคือผู้หญิงที่เขาจดจำชื่อของหล่อนไว้ในใจเสมอมา ว่าเขาไม่มีทางรักหล่อนแน่ แต่หล่อนนั่นแหละที่จะต้องหลงเสน่ห์เขาเข้าสักวัน

หล่อนก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขานั่นแหละ ต้องการแค่เงิน ลองถ้าเขาไม่มีเงินสิ จ้างให้ผู้หญิงอย่างอัญชนาก็ไม่มีทางยอมมาเป็นเจ้าสาวของเขาแน่ และครั้งนี้เขาก็รู้ว่าเขาถือไพ่เหนือกว่าหล่อน

ร่างกายที่กำลังสั่นสะท้านในอ้อมกอด ทำให้กฤตภพต้องนิ่งสำรวจความรู้สึกของหล่อนชั่วครู่ แล้วก็รู้ว่าอัญชนากำลังตัวสั่นเพราะร้องไห้นี่เอง รสเค็มที่ลิ้นของเขาที่สัมผัสได้ คือน้ำตาของหล่อนที่ไหลเปรอะออกมาจนเลอะข้างแก้มนวลของหล่อนนี่เอง

หัวใจของเขาอ่อนยวบลงอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าสู่หัวใจ นี่เขาทำอะไรลงไป เขารังแกผู้หญิงจนหล่อนร้องไห้หนักขนาดนี่เชียวเหรอ เขาไม่ได้รุนแรงกับหล่อนสักหน่อย บ้าที่สุด!

กฤตภพถอนริมฝีปากออกอย่างหงุดหงิดและเสียดายเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าอัญชนาทำมารยาใส่เขาหรือเปล่า มารยาหญิงหลายร้อยเล่มเกวียน น้ำตาก็เป็นอุบายอย่างหนึ่งที่ผู้หญิงทำให้ผู้ชายใจอ่อนมาเยอะแล้ว เขาไม่มีทางหลงกลหล่อนง่ายๆ หรอก เขารู้ว่าวันนี้อัญชนาต้องเตรียมแผนการต่างๆ ไว้ในใจอยู่แล้ว แผนการที่จะทำให้เขาต้องแต่งงานกับหล่อน

“อะไรกันคุณ แค่นี้ก็ร้องไห้ ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้อย่าเอามาใช้กับผมอีกนะ ผมไม่มีทางใจอ่อนกับน้ำตาของผู้หญิงที่มาร้องขอให้ผมแต่งงานด้วยหรอก นี่ขนาดจูบยังร้องไห้แบบนี้ แล้วนี่ถ้าผมทำอะไรคุณมากกว่านี้ คุณจะไม่ร้องไห้ลั่นห้องจนถึงขนาดคิดฆ่าตัวตายหรอกเหรอ แบบนี้ผมไม่แต่งงานด้วยหรอกนะ ผมไม่ชอบน้ำตาผู้หญิง มันน่าเบื่อ เข้าใจมั้ย!”

ร่างหนาลุกยืนขึ้น รีบแต่งตัวให้เข้าที่ มองเธออย่างเหยียดหยาม และกำลังจะเดินไปที่ประตู อัญชนามองแผ่นหลังของเขาด้วยหัวใจที่ร้าวราน ทำไมเขาถึงได้ร้ายกาจแบบนี้ ผู้ชายไม่มีหัวใจ เธอเกลียดเขาที่สุด แต่เธอก็ต้องร้องขอทั้งน้ำตา แม้ว่าจะถูกเขามองมาอย่างดูถูกเหยียดหยามจนไม่เหลือศักดิ์ศรีก็ตาม

“คุณกฤต”

เสียงเรียกชื่อของเขาขณะที่มือเรียวใหญ่กำลังจะบิดลูกบิดเปิดประตูออกไปจากห้อง เท้าสองข้างต้องชะงัก มือเรียวลู่ลงข้างลำตัว ก่อนที่จะหันมาสบตาหญิงสาวอีกครั้ง

“ฉันจะไม่ร้องไห้ให้คุณเห็นอีก ฉันสัญญา แต่ได้โปรด...แต่งงานกับฉันเถอะนะ ฉันจะอยู่กับคุณให้ครบกำหนดสองปี หลังจากนั้นฉันจะหย่าให้คุณ และระหว่างที่ฉันอยู่กับคุณ คุณจะทำอะไรก็ได้ ฉันขอแค่อย่างเดียว ช่วยพยุงเคเคไดมอนด์ของครอบครัวฉันให้กลับมายืนหยัดได้เหมือนเดิมฉันก็พอใจแล้ว ที่เหลือคุณจะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น”

มือบางปาดน้ำตาออกจากแก้ม กัดริมฝีปากแน่นเพื่อให้น้ำตาหยุดไหล จนมันเหือดแห้งไปในที่สุด

ร่างสูงใหญ่หันมามองด้วยแววตาเรียบเฉย นี่เหรอคือผู้หญิงที่ไม่คิดจะเป็นเจ้าสาวของเขา หล่อนเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ทำไมพ่อแม่ของหล่อนถึงอยากยัดเยียดลูกสาวตัวเองให้กับเขานัก เศรษฐีคนอื่นรวยๆ ก็มีมากมายทำไมถึงไม่ไปเอามาเป็นลูกเขย ทำไมผู้ชายโชคร้ายคนนั้นต้องเป็นเขาด้วย เขาไม่เข้าใจจริงๆ

“ทำไมผู้ชายคนนั้นต้องเป็นผมด้วยล่ะอัญชนา ทำไมคุณถึงไม่ไปหาสามีรวยๆ คนอื่น คุณเองก็ไม่ได้พิศวาสผม ส่วนผมก็ไม่คิดนึกชอบคุณ เราต่างก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษต่อกัน ทำไมคุณยังต้องอ้อนวอนขอร้องผมอีก ผมไม่เข้าใจ”

ทำไมนะ พอเขาพูดแบบนี้ตรงๆ หล่อนกลับรู้สึกเสียวแปลบๆ ในหัวใจ ทั้งๆ ที่หล่อนไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้ด้วยซ้ำ มันเป็นเพราะอะไรกัน

“เพราะพ่อแม่ของฉันกับพ่อแม่ของคุณเป็นเพื่อนรักกัน และพ่อกับแม่ของฉันต้องการคุณเป็นลูกเขย ที่สำคัญพ่อของฉันกำลังไม่สบาย ท่านเป็นโรคความดันโลหิตสูงเครียดไม่ค่อยได้ ส่วนแม่ของฉันก็เพิ่งตรวจพบว่าเป็นโรคหัวใจ ฉันไม่อยากให้ท่านทั้งสองเครียดไปมากกว่านี้”

อัญชนาพยามสะกดกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดฤทธิ์เมื่อนึกถึงอาการป่วยของพ่อกับแม่ของเธอ แค่กลัวว่าท่านอาจจะจากไปก่อนเวลาอันควร แค่นี้หัวใจของเธอก็เหมือนถูกบีบอย่างแรงจนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

กฤตภพถอนหายใจหลายครั้ง มองหน้าผู้หญิงที่เคยพูดจาและมองเขาด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยามมาก่อนอย่างเบื่อหน่าย เพื่อพ่อแม่หล่อนยอมทำได้ทุกอย่างจริงเหรอ อยากจะรู้นัก

“แต่งตัวสำรวจตัวเองหน้ากระจกให้เรียบร้อย แล้วลงไปรอผมที่รถ ผมสั่งงานลูกน้องเสร็จแล้วจะตามลงไป ไม่ต้องถามว่าจะไปไหน เวลานี้คุณต้องทำตามที่ผมสั่งเท่านั้น เข้าใจนะ”

เขามองเธอด้วยสายตาทรงอำนาจ ออกคำสั่งกับเธอเหมือนเธอเป็นแค่ลูกน้องของเขา แต่ที่แย่ไปกว่านั้น คือหล่อนไม่มีสิทธิ์อุทธรณ์ใดๆ นี่สิ

แล้วนี่เขากำลังคิดจะทำอะไร เขาจะพาเธอไปไหน อัญชนาเดาไม่ถูกเลย ตกลงเขาจะยอมแต่งงานกับเธอหรือเปล่า สมองของเธอว้าวุ่นไปหมด แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ถาม ร่างบางได้แต่ลุกออกจากเตียงและทำตามที่เขาสั่ง ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปรอเขาที่รถ