บทที่ 1 หมอเจ้าแผนการ

“ คุณหนูเจ้าคะคุณหนู” “ ชู่ว..เสี่ยวชิง เหตุใดเจ้าถึงชอบโวยวายเสียงดังนัก ป่านนี้สมุนไพรของข้าคงจะวิ่งหนีไปหมดแล้ว เพราะเจ้าคนเดียวเลย” ฟางเซียนที่กำลังเดินหาเก็บสมุนไพรและผลไม้ป่าเพื่อนำมาทำยาสมุนไพร ได้ตำหนิสาวใช้ตนเองเล็กน้อย เมื่อถูกเสียงของสาวใช้รบกวนตลอดทาง “ คุณหนูก็พูดไปเรื่อยนะเจ้าคะ พวกมันก็เป็นแค่สมุนไพรพวกมันจะมีขาวิ่งหนีคุณหนูได้อย่างไรเจ้าคะ” “ สมุนไพรก็มีชีวิตเหมือนกัน เจ้าอย่าได้ดูถูกพวกมันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นพวกมันจะช่วยชีวิตคนได้อย่างไร” “ คุณหนูอย่ามาโกหกข้าเลยเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าคุณหนูอาจจะอยู่ในป่าเขานานมากจนเกินไป จนลืมว่าตัวเองเป็นใคร” “ เสี่ยวชิง เหตุใดเจ้าถึงพูดมากนัก ข้าไม่มีวันลืมว่าข้าเป็นใคร” “ ไม่ลืมก็ดีแล้วเจ้าค่ะ พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะคุณหนู ป่านนี้ฮูหยินรองคงจะชะเง้อมองหาคุณหนูแล้ว” เสี่ยวชิงกังวลว่าฮูหยินรองจะออกมายืนรอที่หน้าบ้านจนต้องลมหนาวล้มป่วยเหมือนครั้งที่แล้วมาอีก “ ข้ารู้…เสี่ยวชิงเจ้าดูนั่น” เท้าเล็กของฟางเซียนกำลังจะเดินผ่านลำธารเหมือนทุกครั้งแต่ครั้งนี้นางกลับพบคนหนึ่งนอนสลบอยู่ริมแม่น้ำมีบาดแผลเต็มตัวไปหมด “ นั่นคนหรือศพเจ้าคะ ข้าว่าเขาจะต้องตายแล้วแน่เจ้าค่ะนอนขึ้นอืดขนาดนั้น” “ เจ้านี่ปากเสียจริงเชียว รีบมาดูเร็วเข้า” ฟางเซียนใช้นิ้วอังจมูกเพื่อสัมผัสลมหายใจของชายที่นอนนิ่งอยู่ เมื่อนางสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบานางก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ ยังไม่ตายอีกหรือเจ้าคะ” “ โชคดีที่ยังไม่ตาย” ฟางเซียนมองหยกประดับเอวของชายหนุ่มก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ คงจะรำรวยอยู่บ้างช่วยไปก็คุ้มเสียอยู่บ้าง “ สภาพเหมือนขอทานเช่นท่านคงจะมีฐานะไม่น้อย หยกน้ำดีล้ำค่ายิ่งนัก” “ คุณหนูเจ้าคะ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงพึมพำของคุณหนูเสี่ยวชิงก็รู้สึกเป็นกังวลกลัวคุณหนูของตนเองจะเสียสติไปซะก่อน เมื่อเห็นคนไข้แล้วคิดอยากจะลองยาอีก “ มาเถอะเสี่ยวชิง ข้าเห็นว่ามีกระท่อมพักล่าสัตว์อยู่แถวนี้พวกเราจะรักษาแผลให้เขาที่นั่นกัน” “ แต่ว่า…” เมื่อคิดถึงฮูหยินรองที่คอยคุณหนูกลับบ้านอย่างใจจดใจจ่อเสี่ยวชิงก็ยิ่งลังเล กลังว่าจะทำให้ฮูหยินรองกังวลเกินกว่าเหตุ “ หากเจ้ายังกังวลเจ้าก็กลับไปก่อนแล้วเจ้าค่อยมาช่วยข้า” “ เจ้าค่ะ แล้วข้าจะรีบมา” เสี่ยวชิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้ยินเช่นนั้น “ เร็วนักเด็กคนนี้” เมื่อมาถึงฟางเซียนก็จัดที่นอนให้เขาเป็นเสื่อเก่าที่ยังพอใช้งานได้ ‘ ตามมีตามเกิดไปก่อนก็แล้วกัน รอดชีวิตได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว’ “ บาดแผลที่ร้ายแรงขนาดนี้ราวกับตั้งใจจะฆ่าท่าน ท่านเป็นใครกันแน่ หากท่านเป็นคนไม่ดีข้ารักษาท่านได้ ท่านก็ต้องตายด้วยยาพิษของข้าได้เหมือนกัน หึ” สองมือคล่องแคล่วทำแผลให้กับชายหนุ่มพร้อมกับบ่นพึมพำ นางต้มยาและป้อนยาให้เขาด้วยความทุลักทุเลจนเสร็จ “ เหนื่อยมาก หากท่านเนรคุณข้าในวันหน้าล่ะก็ ข้าจะทำให้ท่านรู้ซึ่งถึงความโหดร้ายที่คิดไม่ถึงเชียวล่ะ” ฟางเซียนยืนยิ้มด้วยความพอใจเพราะนางไม่คิดที่จะช่วยใครฟรีอยู่แล้ว ทุกอย่างที่นางทำต้องได้รับผลตอบแทนมากกว่าที่ลงมือทำ “ คุณหนูเจ้าค่ะ ข้ามาแล้ว” “ เหตุใดเจ้าถึงมาช้านัก ข้าจัดการทุกอย่างเสร็จหมดแล้วกลับกันเถอะ” “ แล้วเขาล่ะเจ้าคะ” “ พรุ่งนี้เจ้าก็มาใส่ยาให้เขาก็แล้วกัน คืนนี้ก็ปล่อยให้นอนที่นี่ไปก่อนถ้าไม่ถูกหมาป่ากินก็ถือว่ารอด” “ ไหงถึงเป็นข้าอีกแล้วล่ะเจ้าคะ ข้าไม่ได้อยากช่วยเขาสักหน่อย” เสี่ยวชิงบ่นอุบอิบเมื่อจะได้ทำเรื่องที่ไม่อยากทำ เรื่องช่วยคนนางไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย “ พรุ่งนี้ข้าจะเขียนตำรา หรือเจ้าจะอยู่ช่วยข้าเขียน” “ ไม่ๆๆเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าว่างอยู่พอดีข้าอยากจะใส่ยาให้เขาอยู่พอดี ข้ารับรอบได้เลยว่าเขาจะต้องหายในเร็ววันเป็นแน่” เสี่ยวชิงรีบปฏิเสธทันควันเมื่อนึกถึงการเขียนตำราตำรับยาที่น่าเบื่อของคุณหนู “ เปลี่ยนท่าทีเร็วนัก เจ้าเล่ห์นักเชียว” ฟางเซียนยิ้มเมื่อท่าทีของเสี่ยวชิงน่าเอ็นดูยิ่งนัก หลายวันต่อมาชายหนุ่มตื่นขึ้นก็ตกใจมาก ไม่นึกว่าตนเองจะรอดชีวิตจากคมดาบมาได้ “ ท่านตื่นแล้วหรือ” “ เป็นเจ้าที่ช่วยข้า” ชายหนุ่มมองเสี่ยวชิงที่จัดวางอาหารหอมกรุ่นที่ดูก็รู้ว่ายังร้อนอยู่เขาก็นึกคิดว่าเป็นนางที่ช่วยเหลือตนเอง