บทที่ 3 รสชาติของหยกช่างเลิศรสยิ่งนัก

“ ข้าได้ข่าวว่าท่านอยากจะกลับบ้านหรือ” ฟางเซียนเคาะประตูเสร็จก็ยืนพิงที่ประตูด้วยท่าทีไว้ตัวปากก็ถามชายหนุ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ ใช่ ไม่รู้ว่าข้าหลับไปกี่วัน ป่านนี้คนที่บ้านของข้าก็คงจะตามหาแล้ว” ชายหนุ่มไม่กล้าพูดว่าป่านนี้องครักษ์ของเขาคงจะตามหากันให้วุ่นเพราะเขาหายไปจากการถูกลอบสังหารบนเรือ ยังดีที่หญิงสาวนางนี้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือพอดี “ ข้าเข้าใจ ท่านอยากให้ข้าช่วยเหลืออะไรอีกหรือไม่ อย่างเช่นหาทางติดต่อกับคนของท่าน” เห็นหน้าข้ายังจะพูดถึงเรื่องกลับบ้านอันไร้สาระ คำขอบคุณก็ไม่เอ่ยถึงซักคำ ช่างหน้าหนายิ่งนักคนผู้นี้ ฟางเซียนได้แต่บ่นในใจแต่ใบหน้ายังคงยิ้มน้อยๆแสดงถึงภาพลักษณ์อันอ่อนโยนของนาง “ นี่ก็…ข้าจะหาทางติดต่อเองดีกว่า ไม่รบกวนเจ้า” “ ก็ดีเหมือนกัน เพราะข้างานยุ่งยิ่งนัก ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอตัวก่อน..” “ เดี๋ยวก่อน!!” “ คุณชายมีอันใดอีกหรือเจ้าค่ะ ถึงได้หยุดข้าไว้” “ เจ้าจะมาดูอาการของข้าไม่ใช่หรือ” ชายหนุ่มรู้สึกงุนงงกับท่าทีของหญิงสาวผู้นี้ยิ่งนัก นิสัยที่แปลกประหลาดแต่กับน่าดูชมนัก “ อ้อใช่ อาการของท่านดีขึ้นมากแล้วหลังจากนี้ข้าคงไม่ต้องให้สาวใช้ของข้ามาใส่ยาให้ท่านอีก เหลือก็แต่ยาพิษในร่างกายท่าน” หลังจากที่ตรวจดูบาดแผลแล้วฟางเซียนก็เห็นว่าบาดแผลของชายหนุ่มหายแล้วจริงๆ แต่นางกลับคาดการณ์ผิดพลาดไปหน่อย เมื่อชายหนุ่มพึ่งจะฟื้นในวันนี้ทั้งๆที่น่าจะฟื้นขึ้นมาตั้งนานแล้ว อาจจะมีผลมาจากร่างกายของเขาที่มียาพิษอ่อนๆหลายชนิด ที่คาดว่าน่าจะถูกวางยาให้กินเป็นเวลานาน “ เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้ารู้มานานแล้ว ยาพิษแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อนึกถึงผู้ไม่หวังดีที่วางแผนอยู่เบื้องหลัง คงอยากจะให้เขาตายโดยไม่เหลือแม้แต่ซาก ‘ ความอำมหิตที่ได้รับมา ข้าจะต้องตอบแทนให้สาสมอย่างแน่นอน’ “ ท่านชะล่าใจเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่ายาพิษอ่อนๆจะยังทำอะไรท่านไม่ได้ในตอนนี้ แต่นานวันเข้าก็อาจจะทำให้ท่านตายได้โดยที่ไม่รู้ตัว เมื่อพิษถูกสะสมมาเป็นเวลานาน” ช่างไร้เดียงสานัก ขึ้นชื่อว่ายาพิษในวันใดวันนึงก็ต้องมีผลที่ร้ายแรงอยู่แล้ว ชะล่าใจปล่อยไว้เช่นนี้ ถือว่าเป็นคนโง่คนหนึ่งจริงๆในความคิดของฟางเซียน “ ข้าอยากไปเดินรับลมซักหน่อย เจ้าพาข้าไปได้หรือไม่” “ ..ก็ต้องดูว่า” “ เจ้าอยากได้อะไร” “ ข้าอยากจะได้อะไรท่านเข้าใจผิดแล้ว การที่ข้าช่วยคนข้าก็ไม่เคยหวังสิ่งตอบแทนใดมาก่อน ไม่เช่นนั้นข้าคงจะร่ำรวยที่สุดในเป่ยหมางแล้ว” ใบหน้าที่เสแสร้งของฟางเซียนทำเอาชายหนุ่มเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ความโลภในแววตาของนางช่างน่าเอ็นดูนัก “ ข้ามีแค่ป้ายหยกติดตัว ข้าคิดว่าน่าจะพอ…” “ พอ แค่นี้ก็พอแล้ว” ฟางเซียนคว้าป้ายหยกจากมือชายหนุ่มด้วยความว่องไวแล้วยกแขนเสื้อขึ้นปิดใบหน้า เพื่อแอบกัดพิสูจน์ว่าหยกเป็นของแท้หรือไม่ “ หยกข้าเป็นของแท้ เจ้าไม่ต้องพิสูจน์หรอก” “ พิสูจน์อะไรกัน ข้าก็อยากชิมรสสัมผัสของหยกแท้ก็เท่านั้น รสชาติของหยกช่างเลิศรสยิ่งนัก” “ อ้อ คงเป็นข้าที่คิดมากไปเอง” ชายหนุ่มก้มหน้าแล้วแอบยิ้มกับการกระทำที่น่ารักของฟางเซียน เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าการกระทำที่ไม่สำรวมมันช่างน่าดูชมยิ่งกว่าการวางตัวตามค่านิยมของแคว้นเป่ยเฉินยิ่งนัก “ ข้าชื่อฟางเซียน นางฟ้าผู้มีกลิ่นหอม ท่านล่ะชื่ออะไร” “ ข้าชื่อ…เอ่อเฟยเจิน” “ เฟยเจิน บินไปสู่สมบัติ เป็นชื่อที่ดี” ใช่แล้วชายหนุ่มคนนี้เป็นสมบัติล้ำค่าที่นางเก็บได้จริงๆ “ จะว่าอย่างนั้นก็ได้” “ มาเถอะ ข้าจะพาท่านไปเดินเล่นที่ริมธาร” “ เจ้าต้องมารับข้าไปเดินเล่นทุกวัน” “ ได้เลยๆนายท่าน ข้าจะมารับท่านทุกวันอย่างแน่นอน” “ ค่อยคุ้มกับหยกที่เสียไปหน่อย” “ หึ หยกชิ้นเดียวใช้จนคุ้มเชียวนะ” ฟางเซียนเบ้ปากเมื่อถูกใช้งานเยี่ยงทาส