บทที่ 2

อาหารค่ำพร้อมการแสดง

มุมมองของเวรา:

ห้องอาหารอบอ้าวเหลือเกิน

โคมระย้าคริสตัลส่องแสงอบอุ่น แต่บรรยากาศกลับเย็นชาเหมือนหลุมศพในฤดูหนาว

ฉันยังไม่ได้เก็บของ ฉันต้องเอาชีวิตรอดจากอาหารค่ำนี้ให้ได้ก่อน ถ้าฉันพยายามจะออกไปตอนนี้ ท่ามกลางการเฉลิมฉลอง แด็กซ์จะหยุดฉันไว้ เขาเป็นเบต้า แข็งแกร่งกว่าร่างมนุษย์ของฉัน และเขาชอบสร้างเรื่องวุ่นวาย

ดังนั้นฉันจึงนั่งลง

ฉันนั่งที่ปลายโต๊ะด้านไกลสุด ซึ่งเป็นที่ที่สงวนไว้สำหรับเด็กหรือญาติที่เสื่อมเสียชื่อเสียง

อีริสนั่งที่หัวโต๊ะ ทางด้านขวาของพ่อฉัน เคนนั่งข้างๆ เธอ

“เหล่าผู้อาวุโสที่สถาบันต่างตกตะลึง” อีริสพูด เสียงของเธอแหบพร่าราวกับน้ำเชื่อม “พวกเขาบอกว่าพวกเขาไม่เคยเห็นออร่าอัลฟ่าที่ทรงพลังขนาดนี้ในผู้หญิงมาสามชั่วอายุคนแล้ว”

“เหลือเชื่อ” พ่อฉันอุทานพลางมองเธอราวกับว่าเธอเป็นลอตเตอรี่ที่ถูกรางวัล “อัลฟ่าเพศหญิงในตระกูลดาร์กธอร์น นี่เปลี่ยนทุกอย่างเกี่ยวกับสถานะของเราในสภา”

“มันยากมาก” เอริสถอนหายใจ พิงไหล่ของเคน “การเปลี่ยนแปลง... พลัง... มันส่งผลกระทบต่อร่างกายของฉัน นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันอ่อนแอ”

“เธอคือนักรบที่รัก” เคนพึมพำ เขาหั่นสเต็กชิ้นหนึ่งแล้วป้อนเธอ

ท้องฉันปั่นป่วน

“ที่รัก” เขาไม่เคยเรียกฉันแบบนั้นมาก่อน

“โอ้ เวรา!” เอริสหันมามองฉันทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจแบบแกล้งๆ “ฉันไม่เห็นเธอเลย เธอเงียบมาก... เหมือนหนูตัวเล็กๆ”

โต๊ะเงียบลงทันที

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน เอริส” ฉันพูดอย่างมั่นคง ฉันหั่นสเต็กที่ยังไม่สุกดีบนจาน เลือดไหลซึมลงบนจานกระเบื้องสีขาว

“พิธีเล็กๆ ของเธอเป็นอย่างไรบ้าง?” เอริสเอียงศีรษะ “เคนเป็นห่วงฉันมาก เขาเลยไม่อยากจากไป คุณไม่โกรธใช่ไหม”

จากนั้นเธอก็ปล่อยกลิ่นออกมา มันควรจะเป็นกลิ่นคำสั่งของอัลฟ่า เป็นคลื่นแห่งอำนาจ

แต่สำหรับฉัน มันมีกลิ่นเหมือนยางไหม้และน้ำหอมราคาถูก กลิ่นเคมี กลิ่นสังเคราะห์

“แน่นอนว่าไม่” ฉันพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “ฉันจะโกรธไปทำไม? เคนบอกชัดเจนแล้วว่าอะไรคือสิ่งสำคัญ”

แม่ของฉันพูดแทรกขึ้นมา เสียงแหลม “เวราเป็นเด็กฉลาด เธอรู้ว่าครอบครัวต้องมาก่อน และอีริสคืออนาคตของครอบครัวนี้”

“ใช่เลย” แด็กซ์พึมพำพลางยัดขนมปังเข้าปาก “เวราเต็มใจรับใช้ คุณล่ะ วี ใช่ไหม?”

ฉันมองไปที่แด็กซ์ แล้วก็มองไปที่เคน

เคนกำลังขมวดคิ้วมองมาที่ฉัน ปกติแล้วเมื่ออีริสแสดงอำนาจ ฉันจะสะดุ้ง แต่คืนนี้ ฉันจ้องเขาอยู่

“ฉันไม่ได้โกรธ” ฉันพูดซ้ำ “ฉันเข้าใจแล้ว”

“เข้าใจแล้วเหรอ?” เคนถาม “นั่นหมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่าฉันเข้าใจจุดยืนของฉัน และของคุณด้วย”

เคนรู้สึกหนาวสั่น เขาถูแขนตัวเอง

“ดีแล้ว” แม่ของฉันปรบมืออย่างประหม่า เธอหยิบเนื้อบดชิ้นหนึ่ง—ก้อนเนื้อแห้งๆ ที่สุกเกินไปซึ่งพนักงานทำ—แล้ววางลงบนจานของฉัน

“กินเยอะๆ นะ เวรา เธอผอมจัง เราไม่อยากให้คนคิดว่าเราไม่ให้อาหารเธอ”

เศษอาหารสำหรับหมา

ฉันจ้องมองเนื้อ

ทันใดนั้น อีริสก็ร้องอุทาน

มือของเธอรีบไปที่คอ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงอย่างรุนแรง

“ฉัน... ฉัน...” เธอพูดไม่ออก

“อีริส!” เคนกระโดดขึ้น เก้าอี้ส่งเสียงดัง “เกิดอะไรขึ้น?”

“อากาศ...” เอริสพูดเสียงแหบพร่าพลางชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่สั่นเทา “กลิ่นของเธอ... มัน... มันกำลังทำร้ายฉัน!”

“อะไรนะ?” แด็กซ์คำรามพลางทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ

“มันแสบร้อน!” เอริสกรีดร้องพลางโผเข้ากอดเคน “เธอกำลังทำอะไรบางอย่าง! กลิ่นโอเมก้าของเธอ... มันกำลังทำปฏิกิริยากับออร่าอัลฟ่าของฉัน!”

ไร้สาระ โอเมก้ามีฤทธิ์สงบ เป็นกลาง เราไม่มีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์

แต่ตรรกะไม่สำคัญในที่นี้ มีเพียงเอริสเท่านั้นที่สำคัญ

“เวร่า!” พ่อของฉันลุกขึ้นยืน หน้าแดงก่ำ “หยุดนะ! ไม่ว่าเธอกำลังทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้!”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย” ฉันพูดอย่างใจเย็นพลางวางมีดลง

“เธอกำลังตัวเขียว!” แม่ของฉันกรีดร้อง “โทรหาหมอ! เอาตัวระงับกลิ่นมา!”

ความวุ่นวายปะทุขึ้น เหล่าคนรับใช้ต่างวิ่งหนี แด็กซ์ตะโกนสั่งการ เคนอุ้มอีริสขึ้นมา มองเธอด้วยความรักที่ปนหวาดกลัว

ขณะที่เขารีบวิ่งผ่านฉันไปที่ปีกอาคารพยาบาล เคนจ้องมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” เขาคำราม “ฉันจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมา”

พวกเขาวิ่งออกไป ห้องอาหารว่างเปล่าอีกครั้ง

ฉันนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางอาหารที่กินไม่หมดและแก้วไวน์ที่คว่ำอยู่

*นั่นไม่ใช่ปฏิกิริยาต่อคุณ* เวสปาพูดด้วยน้ำเสียงแห้งๆ *นั่นเป็นผลข้างเคียง เธอกินยาเกินขนาด*

*กินยาอะไรเกินขนาด?*

*สเตียรอยด์* เวสปาตอบ *ฮอร์โมนสังเคราะห์ เธอไม่ใช่แอลฟา เวรา เธอแปลงร่างไม่ได้ด้วยซ้ำ เธอใช้ยาเพื่อเลียนแบบฟีโรโมน และตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังต่อต้านพิษนั้น*

ฉันมองไปที่เก้าอี้ว่างเปล่าที่ “แอลฟาหญิง” เคยนั่งอยู่

ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องโกหก พลังอำนาจ ออร่า และความอ่อนแอของเธอ ล้วนเป็นการแสดง

และเพื่อนของฉันก็หลงเชื่อการแสดงนั้นอย่างหมดจด

ฉันลุกขึ้น ฉันไม่ได้เก็บโต๊ะ

ฉันเดินไปที่บันได ฉันต้องเก็บของ และคราวนี้ไม่มีใครมาหยุดฉันได้