บทที่ 3

การเก็บเกี่ยว

มุมมองของเวรา:

ฉันกำลังขึ้นบันไดไปได้ครึ่งทางก็ได้ยินเสียงตบ

มันไม่ใช่การตบจริงๆ แต่เสียงของแม่จากโถงทางเดินทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกกระแทก

"แกวางยาพิษเธอ!"

ฉันหันไป แม่ยืนอยู่ที่บันไดชั้นล่าง อกกระเพื่อม

"หนูไม่ได้ทำอย่างนั้น"

"อย่าโกหกแม่!" เธอรีบวิ่งขึ้นมา ใบหน้าบิดเบี้ยว ตบ!

ฉันสะบัดหัวไปด้านข้าง ความเจ็บปวดนั้นแหลมคมและร้อนผ่าว

"เอริสเป็นผื่นขึ้นเต็มตัว!" แม่กรีดร้อง "หมอบอกว่าเป็นอาการแพ้สารปนเปื้อนในอาหาร แกใส่บางอย่างลงในอาหารของเธอ! แกหึง!"

ฉันแตะแก้มที่ปวดตุบๆ "หนูไม่ได้ทำอาหารค่ะแม่ พนักงานในครัวทำ ถามพวกเขาดูสิ"

"แกอยู่ในครัวนี่นา!" แด็กซ์ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเธอ “ฉันบอกให้แกไปที่นั่นแล้ว แกต้องแอบเอาอะไรเข้าไปแน่ๆ”

“ฉันไม่เคยไปห้องครัว ฉันไปห้องของฉันต่างหาก”

“โกหก!” แด็กซ์ถ่มน้ำลาย “แกขี้หึงมาตลอด นั่นแหละเหตุผลที่เราส่งแกไปทางเหนือ เพื่อปกป้องเธอจากพลังงานพิษของแก”

ฉันตัวแข็งทื่อ

นั่นเป็นเรื่องที่พวกเขาเล่าให้ตัวเองฟังเหรอ? ว่าพวกเขาส่งเด็กอายุสิบสองขวบไปดินแดนรกร้างที่หนาวเหน็บเพื่อ *ปกป้อง* เด็กคนโปรด?

ฉันจำทางเหนือได้ ลมหนาวที่พัดกระหน่ำ หมาป่าโร้กที่พุ่งเข้าใส่รั้วด่าน ฉันจำได้ว่าตอนอายุสิบสี่ ฉันหยิบมีดสั้นชุบเงินขึ้นมาเพราะแนวป้องกันถูกบุกรุก และฉันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนอยู่ระหว่างโรงอาหารกับการสังหารหมู่

ฉันฆ่าหมาป่าโร้กไปสามตัวในคืนนั้น ฉันไม่ได้ปอกมันฝรั่งด้วยซ้ำ ฉันรอดมาได้

“คิดไปเถอะ”

ฉันหันหลังและเดินเข้าไปในห้อง ล็อกประตู

พวกเขาทุบมันอยู่ประมาณหนึ่งนาที พร้อมตะโกนข่มขู่ แต่เสียงกรีดร้องจากห้องพยาบาลทำให้พวกเขาหันไป

ฉันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ฉันไม่ได้เอาชุดผ้าไหมหรือเครื่องประดับไปด้วย

ฉันเอื้อมมือไปใต้เตียงและหยิบกระเป๋าเดินทางสีดำออกมา ข้างในมีอุปกรณ์ของฉันจากฐานปฏิบัติการ

ชุดต่อสู้บุเคฟลาร์ มีดสั้นขอบเงิน ชุดปฐมพยาบาลสำหรับพิษจากต้นวูล์ฟสเบน และโทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้ง

ฉันเปลี่ยนจากชุดงานศพเป็นกางเกงคาร์โก้และรองเท้าบูทต่อสู้ มันรู้สึกเหมือนเป็นผิวหนังชั้นที่สอง

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เทคโนโลยีเก่า ตรวจสอบไม่ได้

ฉันกดหมายเลขที่ไม่ได้ใช้มาหกเดือนแล้ว

"สายปลอดภัย" เสียงห้าวๆ ตอบกลับมา "ระบุตัวตน"

"รหัส V ขอเปิดใช้งานใหม่"

หยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงก็อ่อนลง "ผู้บัญชาการ V? เราคิดว่าคุณเกษียณไปเล่นบ้านเล่นทองแล้ว"

“บ้านไฟไหม้หมดแล้ว” ฉันพูด “ฉันกำลังกลับบ้าน ไรค์”

“ประตูเปิดอยู่เสมอ เรามีพวกนอกกฎหมายบุกเข้ามาในเซกเตอร์ 4 ต้องการดาบของคุณ”

“คาดว่าจะมาถึงในอีกสิบชั่วโมง”

ฉันสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า

ทันใดนั้น การเชื่อมต่อทางจิตก็แทรกซึมเข้ามาในหัวฉัน เคน เสียงคำรามอย่างดุดัน

*ถ้าเธอตาย เวรา ฉันจะฆ่าเธอเอง เธอคือคู่ของฉัน แต่ฉันจะปฏิเสธเธอ ฉันจะทำให้เธอเป็นพวกนอกกฎหมาย*

หัวใจฉันไม่เต้นแม้แต่น้อย พันธะนั้นรู้สึกเหมือนเชือกที่เน่าเปื่อย

*เก็บลมหายใจไว้เถอะ เคน* ฉันไม่ได้ส่งมันไป

ฉันไขกุญแจประตู ทางเดินว่างเปล่า

ฉันเดินเงียบๆ ไปตามทางเดิน ขณะที่ฉันเดินผ่านห้องนอนของพ่อแม่ ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย เสียงพูดคุยเบาๆ

ฉันหยุด

"...หมอบอกว่าเม็ดเลือดของเธอไม่คงที่" พ่อของฉันกระซิบ "สารกระตุ้นสังเคราะห์กำลังทำลายไขกระดูกของเธอ เธอต้องการการถ่ายเลือด ผู้บริจาคที่เข้ากันได้"

"ใช้เวราสิ" แม่ของฉันพูด น้ำเสียงของเธอสงบ เย็นชาและรอบคอบอย่างน่าขนลุก "เธอเป็นโอเมก้า เธอฟื้นตัวเร็ว เราสามารถให้เธออยู่ที่นี่ได้ เจาะเลือดเท่าที่เราต้องการทุกสัปดาห์"

"แล้วการหมั้นล่ะ?" พ่อของฉันถาม "เคนโกรธมาก"

"ปล่อยให้เขาบอกเลิกเถอะ" แม่ของฉันพูดเสียงกระซิบ "เรายื่นเรื่องต่อสภา บอกว่าเวราไม่คงที่ ไม่เหมาะสม เราเสนอการแต่งงานใหม่ เคนกับอีริส"

"แต่พวกเขาไม่ใช่คู่แท้กัน"

"ใครสนล่ะ? อีริสเป็นอัลฟ่าเพศหญิง! คิดถึงอำนาจสิ! เวราสามารถอยู่ได้... เธอสามารถเป็นนางกำนัลของอีริส ดูแลลูกๆ ของพวกเขา เราบอกสาธารณชนว่าเวราป่วย เธอต้องอยู่บ้านเพื่อรับการรักษา มันจะครอบคลุมค่าใช้จ่ายในการเจาะเลือด"

ฉันยืนอยู่ในเงามืด กำกระเป๋าแน่นจนข้อขาวซีด

พวกเขาไม่ได้แค่ละเลยฉัน พวกเขากำลังวางแผนที่จะเก็บเกี่ยวฉัน เปลี่ยนฉันให้เป็นปศุสัตว์

“ลูกพูดถูก” พ่อถอนหายใจ “มันเป็นเพื่อประโยชน์ของฝูง เวรา...หาคนมาแทนได้”

หาคนมาแทนได้

บางอย่างในตัวฉันขาดสะบั้น ไม่ใช่กระดูก แต่เป็นโซ่ตรวน

ฉันผลักประตูเปิดออก

พ่อแม่ฉันสะดุ้ง แม่ตาโตเมื่อเห็นชุดต่อสู้ของฉัน

“เวรา?” เธอพูดตะกุกตะกัก “ลูกใส่ชุดอะไร?”

“ฉันได้ยิน” ฉันพูดเสียงเบา สั่นเครือด้วยความคำราม

“เวรา ฟังนะ” พ่อก้าวไปข้างหน้า ท่าทางของจ่าฝูง “พวกเรากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก...”

“คุณต้องการเลือดของฉันเหรอ? คุณต้องการให้ฉันเลี้ยงลูกของเธอเหรอ?”

“มันเป็นหน้าที่ของลูก!” แม่ร้องเสียงดังด้วยความโกรธ “น้องสาวของคุณป่วย!”

“เธอไม่ได้ป่วย เธอแค่กำลังเลิกยาเสพติด” ฉันพูดอย่างเย็นชา

พ่อของฉันหน้าซีด “คุณพูดว่าอะไรนะ?”

“ตรวจเลือดเธอว่ามีสารสังเคราะห์ไหม ถ้าคุณเป็นอัลฟ่าตัวจริง คุณจะต้องได้กลิ่นมัน”

ฉันหันหลังกลับ

“คุณจะไปไหน?” แม่ของฉันกรีดร้อง “คุณไปไม่ได้! คุณถูกกักบริเวณ!”

“ฉันไม่ใช่เด็ก และฉันไม่ใช่ลูกของคุณ”

ฉันเดินไปทางบันได

“เวรา!” พ่อของฉันตะโกนเสียงดัง ใช้คำสั่งอัลฟ่า “หยุด!”

คำสั่งนั้นกระแทกฉันเหมือนกำแพงทางกายภาพ กล้ามเนื้อของฉันเกร็ง หมาป่าในตัวฉันคราง

แต่ฉันไม่ใช่แค่สมาชิกฝูง ฉันเป็นนักรบแห่งแดนเหนือ ในแดนเหนือ ความเจ็บปวดเป็นเพียงข้อมูล

ฉันกัดฟัน บังคับขาข้างหนึ่งให้ขยับ จากนั้นอีกข้าง

ฉันทำลายคำสั่งนั้น

พ่อของฉันอ้าปากค้าง โอเมกาจะฝ่าฝืนคำสั่งของอัลฟ่าได้เหรอ? เป็นไปไม่ได้

ฉันไม่หันกลับไปมองอีกเลย