บทที่ 1 บท

-เปรี้ยง! เปรี้ยง!- เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้งทำให้ผู้โดยสารในรถตกใจ เมื่อมีอันตรายคืบคลานเข้ามาจึงรีบก้มต่ำลงตามสัญชาตญาณ อีกทั้งสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมายากต่อการป้องกันตัวนัก “กรี๊ด!!” หญิงสาวกรีดร้องด้วยตัวสั่นเทามือทั้งสองยกขึ้นปิดหู แม้ว่าจะมีร่างหนาของชายหนุ่มคู่หมั้นคอยโอบไว้ก็ตาม บอดี้การ์ดที่ติดตามมาด้วยกำลังรัวกระสุนใส่ฝ่ายตรงข้าม เพื่อปกป้องเจ้านายทั้งสองที่อยู่ภายในรถหรู มือหนาคว้าปืนที่เหน็บเอวอยู่ข้างหลังออกมา ขณะแขนอีกข้างก็คอยโอบกอดหญิงสาวในอ้อมแขนไว้ไม่ห่าง เขารู้ว่าเธอกลัวและตกใจกับสถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างมาก ทว่าอีกใจหนึ่งก็รู้สึกรำคาญเสียงร้องแสบแก้วหูที่ดังไม่แพ้เสียงปืน มันทำให้ชายหนุ่มไม่มีสมาธิ เพราะไม่รู้ว่าวิถีกระสุนจากคนร้ายมาจากทางใดของความมืดบ้าง “เบลล่าหยุด! หยุดร้องก่อน” เสียงทุ้มสั่งหญิงสาวในอ้อมกอดเสียงเข้ม “เซฟคะ เบลล่ากลัว” “ใจเย็น! คุณอยู่กับผมไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงอบอุ่น หญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงกระชับกอดเอวสอบไว้แน่น ใบหน้าซุกซบกับอกกว้าง ชายหนุ่มก็ไม่ได้ขัดขืน สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือคนร้ายที่ลอบยิงพวกตนต่างหาก โชคดีที่รถทุกคันของตระกูลบิลยาเลตดินอฟติดกระจกกันกระสุนอย่างดี “บอสครับ ผมว่าบอสกับคุณเบลล่าลงมาจากรถก่อนดีกว่านะครับ ขืนอยู่ในรถแบบนี้เสร็จพวกมันแน่” แวนบอดี้การ์ดคนสนิทเปิดประตูรถหรูเรียกเจ้านาย “ไม่เอา แกจะบ้าเหรอให้ฉันกับเซฟลงไปหากระสุนพวกมันนี่นะ ได้ตายกันหมดพอดี” หญิงสาวแหวดเสียงใส่บอดี้การ์ดที่ในมือถือปืนไว้มั่น “เบลล่าทำตามที่แวนบอก ลงไปก่อน” ชายหนุ่มคลายอ้อมแขนแล้วผลักเธอเบาๆ ไปหาคนสนิท “แต่เซฟคะ เบลล่ากลัว” เธอหันไปส่งเสียงอ้อนคู่หมั้นหนุ่ม “ถ้ายังไม่อยากตายก็ลงไปเร็ว!!” ไม่พูดให้มากความ ผู้เป็นนายหันไปพยักหน้าให้แก่ลูกน้อง มือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มก็ดึงข้อมือบางของหญิงสาววิ่งไปหลบยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว “เซฟ!...” เธอหันไปเรียกเขาที่ยังหลบวิถีกระสุนจากพวกมันออกมาไม่ได้ ชายหนุ่มยังคงหลบอยู่ข้างรถ ก่อนจะตัดสินใจยิงปะทะพลางสายตาคมพลางหันไปมองเห็นการ์ดหลายคนถูกยิงและได้รับแผลบาดเจ็บสาหัส “บอสครับ ผมยิงคุ้มกันให้มาเร็ว” ด้วยความเป็นห่วงเจ้านายแวนรีบตะโกนบอกแข่งกับเสียงปืน “ไม่แวน นายคุ้มกันคุณเบลล่า ไม่ต้องห่วงฉัน” ชายหนุ่มตะโกนบอกแล้วหันไปยิงโต้กลับเป็นระยะ ยังไม่ทันได้ขาดคำ แวนก็วิ่งออกมาจากที่หลบ และชายหนุ่มเห็นคนร้ายวิ่งออกมาจะยิงใส่แวนร่างสูงจึงกระโดดเข้าไปดึงตัวลูกน้องให้หลบแต่ก็ยังช้ากว่ากระสุนทำให้ถูกยิงที่แขน “แวนระวัง!!...อ๊าก!!” สองร่างสูงล้มลงนอนกับพื้นไม่เป็นท่า ทว่าเมื่อตั้งตัวได้ก็หันไปยิงคนร้ายโดนหัวและหัวใจอย่างแม่นยำ “หัวหน้า บอสเป็นยังไงบ้างครับ” การ์ดร่างยักษ์รีบเข้ามาหาเจ้านายเมื่อพวกมันถอยไป เสียงการปะทะเงียบสงบลงไปในที่สุด “บอสถูกยิง” แวนเอ่ย ลุกยืนพร้อมเจ้านายที่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บจากแผลที่ถูกยิงมีเลือดไหลออกมา “เซฟ เป็นยังไงบ้างคะ” เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย เบลล่าก็ออกมาจากที่หลบและรีบดูแผลที่แขนกำยำภายใต้เสื้อสูทสีดำราคาแพงด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ไม่เป็นไรหรอก...คุณไม่เป็นไรใช่ไหมเบลล่า” ถึงแม้ว่าตัวเองจะเจ็บ แต่ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษก็ต้องรีบถามถึงสวัสดิภาพของฝ่ายหญิงที่ตนทำหน้าที่มาส่ง แต่ยังไม่ถึงบ้านก็มาเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน “ไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณถูกยิง...” “บอสไปหาหมอก่อนเถอะครับ” แวนเอ่ย “จัดการเคลียร์ให้เรียบร้อย แล้วไปสืบมาว่ามันเป็นใคร” น้ำเสียงน่าเกรงขามสั่งลูกน้อง ก่อนที่จะเดินไปยังรถอีกคันที่บอดี้การ์ดขับตามมา เพราะคันที่เขานั่งมาคนขับถูกยิงเสียชีวิตคารถ ส่วนทางนี้ปล่อยให้ลูกน้องจัดการก็น่าจะเรียบร้อย