บทที่ 2 chapter1

แวนพาเจ้านายมาโรงพยาบาลอยู่ใกล้ที่สุด เป็นโรงพยาบาลอยู่ในเครือของบิลยาเลตดินอฟที่ได้เป็นหุ้นส่วนร่วมกัน ขณะที่คนถูกยิงยังทำแผลไม่เสร็จ ก็มีนักข่าวจำนวนมากมารอขอสัมภาษณ์ท่านซีอีโอหนุ่มถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เรียกได้ว่ามาทันทีที่ทราบเพราะต้องการทำข่าวกันอย่างมากมาย “เจ้าเซฟเป็นยังไงบ้าง” มาติน่าคุณนายแห่งบิลยาเลตดินอฟ ฝ่าดงนักข่าวเข้ามาในโรงพยาบาลทันทีเมื่อมาถึง ก็ถามหาลูกชาย มีแวนโค้งศีรษะทำความเคารพ “ถูกยิงที่แขนครับ แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก” “รู้ได้ยังไงว่าลูกฉันไม่เป็นอะไรมาก!!” นายหญิงตวัดสายตาดุดันพร้อมเสียงเขียว จนบอดี้การ์ดหนุ่มหน้าเสีย “แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงได้มีคนซุ่มทำร้ายแบบนี้” เมื่อคิดว่าดุเหล่าบอดี้การ์ดของบุตรชายไปก็เท่านั้น จึงถามหาที่มาที่ไปของเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งเจ้านายและลูกน้องแทบจะเอาชีวิตไม่รอด “เราไปส่งคุณหนูเบลล่า แต่ระหว่างทางมีพวกไหนไม่รู้มาซุ่มยิงในความมืดครับ” “ไม่ได้เรื่อง!!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของนายหญิงมาติน่าทำให้แวนถึงกับสะดุ้งเฮือก “พวกแกนี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เลย” “....” แวนเงียบไร้คำขอโทษ เพราะคนตรงหน้าไม่ต้องการคำขอโทษ มันเป็นเหมือนการแก้ตัว “เบลล่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม” มาติน่าหันไปทางคู่หมั้นบุตรชาย ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เบลล่าไม่เป็นไรค่ะคุณป้า” ไม่นานร่างสูงของคนถูกยิง ก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินหลังจากทำแผลเสร็จเป็นที่เรียบร้อย เพราะไม่ได้เป็นอะไรมากแค่ยิงเฉียดๆ เท่านั้น แต่เจ้าตัวก็ยังมีสีหน้าซีดไปนิด เขาปฏิเสธการนอนให้น้ำเกลือตามคำแนะนำของคุณหมอ หากว่าชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้นี้ไม่ต้องการสิ่งใดก็ไม่มีใครขัดใจได้ ใครก็กลัวว่าตัวเองจะไร้ลมหายใจทั้งนั้น หากทำอะไรให้เขาไม่พอใจ “แม่!!” ปากเรียวเป็นกระจับเรียกมารดา ไม่คิดว่ามาติน่าจะมาอยู่ที่นี่ด้วย สายตาคมตวัดไปมองคนสนิทอย่างแวนและเป็นอีกครั้งที่บอดี้การ์ดหนุ่มก้มหน้าหลบสายตาดุดันของเจ้านายเป็นการบอกว่าตนไม่รู้เรื่อง “เบลล่าเองค่ะ ที่เป็นคนโทรหาคุณป้า” คู่หมั้นสาวเอ่ย เห็นว่าวันนี้แวนโดนดุมากพอแล้ว “เซฟไม่เป็นอะไรใช่ไหมลูก นอนพักดูอาการที่โรงพยาบาลดีไหม” มือผู้เป็นแม่เอื้อมไปสัมผัสกับแผลที่แขนถูกพันด้วยผ้าสีขาวมีรอยเลือดซึมออกมาจางๆ “ผมไม่เป็นอะไรมากครับแม่ และผมก็ไม่นอนโรงพยาบาลด้วย พรุ่งนี้มีงานที่ต้องทำ” ชายหนุ่มตอบเสียงเข้ม “แต่แม่ว่า...” มารดาต้องหยุดคำพูดลงเมื่อบุตรชายส่ายหน้าไปมาเป็นการปฏิเสธ “งั้นก็ตามใจเซฟแล้วกัน” ไม่ว่าจะแต่ไหนแต่ไรมา นางก็มักจะตามใจบุตรชายที่เป็นหัวแก้วหัวแหวนเสมอเป็นเช่นนี้ตั้งแต่ที่บิดาชายหนุ่มยังไม่จากไป “แน่ใจนะคะเซฟว่าจะไม่รักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อน” เบลล่าเอ่ย “ไม่! ผมไม่มีเวลามานอนเล่นที่โรงพยาบาลหรอก” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยเสียงห้วน จนคู่หมั้นสาวต้องเงียบไป “กลับกันเถอะครับ” เขาหันไปหามารดาและเดินออกไปพร้อมกัน ด้านนอกมีนักข่าวจำนวนมากมารอสัมภาษณ์นักธุรกิจคนดัง แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อถูกการ์ดชุดดำคอยกันไม่ให้เข้าไปทำข่าว ได้เพียงการถ่ายภาพของชายหนุ่มมีแผลที่แขนเท่านั้น “ท่านครับ ขอสัมภาษณ์ท่านหน่อยครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น” “ท่านคะ เรื่องนี้ท่านคิดว่าใครเป็นคนทำ” “ท่านจะทำยังไงกับพวกที่ดักเล่นงาน” เสียงของนักข่าวรุมถาม ขณะที่ชายหนุ่มเดินออกมาจากโรงพยาบาลยังรถที่จอดรออยู่ เมื่อเห็นนักธุรกิจหนุ่มเดินออกมาก็รีบยิงคำถามทันที พร้อมแสงวูบวาบของการถ่ายภาพจากกล้องก็สว่างขึ้นเป็นจังหวะไม่หยุด ไม่ว่านักข่าวจะถามอะไร สองแม่ลูกก็ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา ใบหน้าทั้งคู่เรียบเฉย โดยเฉพาะชายหนุ่มเขาเป็นคนไม่ชอบพูด เงียบมากกลายเป็นคนหยิ่งยโส จนเป็นที่ประจักษ์กันดีในสังคมว่าเขาคือเทพบุตรสุดหยิ่ง จวบจนรถของบุคคลที่ต้องการทำข่าวเคลื่อนตัวออกไป แสงแฟลชจากกล้องจึงได้หยุดลง เหล่านักข่าวจึงหันมาถามการ์ดชุดดำแทน แต่ก็ไร้คำตอบไม่มีใครเอ่ยใดๆ ออกมา ต่างรีบขึ้นรถกลับตามเจ้านายไปไม่สนใจนักข่าว....