บทที่ 2

มุมมองของแอนนิส

เราไปไม่ถึงบ้านพักปลอดภัย

แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เรากลับมาอยู่ที่โรงแรมราคาถูกในสนามบินชานเมือง ฉันตัวสั่น นั่งอยู่บนขอบที่นอนยุบๆ กอดกระเป๋าไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย เฮเวนเดินไปมาในห้องแคบๆ โทรศัพท์แนบหูแน่นขณะพยายามจองตั๋วเครื่องบิน

แล้วประตูก็ไม่ได้แค่เปิดออก แต่มันพังเข้ามาอย่างแรง

ฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง ทหารของโดมินิกสองคนเข้ามาในห้องเล็กๆ นั้น บังแสงสว่างจากทางเดิน เฮเวนขยับตัวเพื่อขัดขวางพวกเขา ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาว่องไว แต่เขาเสียเปรียบอย่างมาก

คนหนึ่งเอาด้ามปืนกระแทกเข้าที่ขมับของเฮเวนอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น

เขาล้มลงกับพื้นทันที หมดสติก่อนที่จะถึงพื้นด้วยซ้ำ

"ไม่!" ฉันกรีดร้อง พุ่งเข้าหาเขา

มือที่แข็งแรงคว้าตัวฉันจากด้านหลัง หยุดการเคลื่อนไหวของฉันด้วยแรงที่ทำให้เจ็บปวด ฉันได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นดินปืนฉุน

โดมินิก

เขาหมุนตัวฉันไปมา นิ้วของเขาจิกเข้าที่แขนของฉัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่เย็นชาและไม่ยอมอ่อนข้อ

“คิดว่าแกจะเดินหนีไปได้งั้นเหรอ?” เขาพูดเสียงต่ำอย่างน่ากลัว “คิดว่าแกจะไปกับเขาได้งั้นเหรอ?”

เขาฉุดฉันออกจากห้อง ก้าวข้ามร่างที่หมดสติของเฮเวนราวกับว่าเขาเป็นเพียงขยะบนทางเท้า เขาโยนฉันเข้าไปในรถเอสยูวีหุ้มเกราะของเขาด้วยแรงมากพอที่จะทำให้ฉันจุก

“ขับ” เขาออกคำสั่งกับคนขับ

“คุณจะพาฉันไปไหน?” ฉันถาม เสียงของฉันสั่นจนแทบพูดไม่ออก

“บ้าน” เขาพูดพลางจ้องมองตรงไปข้างหน้า “แต่เราไม่ได้ไปบ้าน เราจะไปคลินิก”

“ทำไมล่ะ?”

“แชสติตี้กำลังตกเลือด” เขาพูด น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ เย็นชาและไร้ความรู้สึก “ความเครียดจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของเธอทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อน เธอเสียเลือดมาก”

ฉันจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเขาด้วยความหวาดกลัว “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?”

“เธอมีกรุ๊ปเลือดหายากนะ แอนนิส บีลบ” ในที่สุดเขาก็มองมาที่ฉัน ดวงตาของเขาว่างเปล่า “เหมือนกับเธอเลย”

หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลอกซี่โครง เป็นจังหวะที่บ้าคลั่งและไม่สม่ำเสมอ มันไม่ใช่แค่ความกลัว มันคือภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะที่ฉันเป็นมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งเป็นภาวะที่โดมินิกรู้อยู่แล้ว ภาวะที่ทำให้การบริจาคเลือดเป็นอันตราย อาจถึงแก่ชีวิตได้

“ฉันทำไม่ได้” ฉันกระซิบพลางเอามือกดที่หน้าอก “คุณก็รู้ว่าฉันทำไม่ได้ หัวใจของฉัน... ดร.อีแวนส์บอกว่าระดับธาตุเหล็กของฉันต่ำเกินไป มันอาจทำให้เกิดภาวะหัวใจวายได้”

โดมินิกมองมาที่ฉัน เขาไม่ได้มองเห็นภรรยา เขาไม่ได้มองเห็นแม้แต่คนคนหนึ่ง เขามองเห็นเพียงชิ้นส่วนอะไหล่

“เธอกำลังอุ้มลูกชายของฉัน” เขาพูดอย่างเย็นชา “คุณจะต้องให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ”

ไม่กี่นาทีต่อมา เราก็มาถึงคลินิกส่วนตัวของครอบครัว ที่นั่นมีกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นของเงินเก่า พวกเขาลากฉันเข้าไปในห้องเตรียมการ แชสติตี้อยู่ในห้องข้างๆ กำลังร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด แม้ว่าเสียงของเธอจะฟังดูแข็งแรงพอสำหรับฉัน

คุณหมออีแวนส์ แพทย์ประจำครอบครัว หน้าซีดเผือดเมื่อโดมินิกผลักฉันลงไปนั่งบนเก้าอี้

“คุณเรเยส” เขาพูดตะกุกตะกักพลางมองระหว่างเรา “ประวัติของคุณนายเรเยส...อาการหัวใจของเธอ การให้เลือดในปริมาณมากขนาดนี้มีความเสี่ยง เธออาจช็อกได้”

“ทำเลย” โดมินิกสั่ง

ฉันคว้าแขนของโดมินิกไว้ นิ้วของฉันสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง

“ถ้าฉันทำแบบนี้” ฉันพูดเสียงสั่น “ถ้าฉันช่วยเมียน้อยกับลูกนอกสมรสของคุณ... คุณก็ปล่อยฉันไป”

โดมินิกมองลงมาที่ฉัน เขายิ้มเยาะอย่างโหดร้ายที่มุมปาก

“แอนนิส คุณไม่มีสิทธิ์ต่อรองหรอก แต่เอาเถอะ ให้เลือดมา แล้วเราค่อยคุยเรื่องวันหยุดของคุณ”

เขาโกหก ฉันรู้ว่าเขาโกหก แต่ฉันไม่มีทางเลือก

พยาบาลเสียบเข็มเข้าไป ฉันมองดูเลือดสีแดงเข้มไหลผ่านท่อ ออกจากตัวฉันไปประคองผู้หญิงที่ทำลายชีวิตฉัน

ฉันรู้สึกถึงความหนาวเย็นเข้ามาทันที อกของฉันรู้สึกหนักอึ้ง เหมือนมีก้อนหินทับอยู่บนกระดูกหน้าอก บีบเอาอากาศออกจากปอด

“ดูดเลือดช้าลงหน่อย” ดร.อีแวนส์เตือน สายตาจับจ้องไปที่จอภาพ “ชีพจรของเธอกำลังลดลง”

“ดูดต่อไป” โดมินิกพูดจากประตู เขาดูจอภาพในห้องของแชสติตี้ ไม่ใช่ฉัน

ห้องเริ่มหมุน จุดสีเทาเต้นระยิบระยับในสายตาของฉัน บดบังแสงไฟนีออนที่จ้าจัด หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนนกที่ติดอยู่ในกรง กระพือปีกอย่างตื่นตระหนก

"โดมินิก" ฉันกระซิบ หัวของฉันรู้สึกหนักอึ้งอย่างเหลือเชื่อ "ฉัน... ฉันรู้สึกไม่ดี"

เขาไม่หันมา

"ค่าต่างๆ ของแชสติตี้เริ่มคงที่แล้ว" พยาบาลตะโกนมาจากห้องอื่น

"ดี" โดมินิกกล่าว

หัวของฉันเอนไปด้านหลังพิงเก้าอี้ เสียงเตือนของเครื่องวัดการเต้นของหัวใจเริ่มผิดปกติ เร็ว แล้วก็ช้าลง แล้วก็ช้าลงอย่างน่าเจ็บปวด

"คุณเรเยส!" หมอตะโกน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "อาการของเธอกำลังแย่ลง!"

ฉันเห็นโดมินิกหันมา ฉันเห็นแววตาหงุดหงิดบนใบหน้าของเขา ราวกับว่าการที่ฉันกำลังจะตายเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับค่ำคืนของเขา

"หยุดการเจาะเลือด!" หมอตะโกน

สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนความมืดมิดจะกลืนกินฉัน คือโดมินิกเดินออกจากห้องไปจับมือแชสติตี้

ฉันหลับตาลง และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันหวังว่าจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย