บทที่ 3

มุมมองของแอนนิส

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นฉุนของดอกลิลลี่

ฉันเกลียดมัน สำหรับฉัน มันเหม็นเหมือนงานศพ

ฉันฝืนลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพักฟื้นส่วนตัว แขนของฉันพันผ้าพันแผลหนา และหน้าอกของฉันปวดตุบๆ อย่างต่อเนื่องแผ่ซ่านไปทั่วซี่โครง

โดมินิกนั่งอยู่บนเก้าอี้พิงหลังข้างเตียง กำลังเลื่อนดูโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย เขาดูสะอาดสะอ้าน อาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ผมจัดทรงอย่างดี และสวมสูทสีเทาเข้มตัวใหม่เอี่ยม

"คุณตื่นแล้ว" เขาพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

ฉันพยายามดันตัวเองขึ้น แต่ห้องก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฉันล้มลงไปบนหมอน หายใจหอบ

"ข้อตกลง" ฉันพูดเสียงแหบพร่า คอของฉันรู้สึกเหมือนกระดาษทราย "คุณบอกว่า... ถ้าฉันบริจาคเลือด..."

ในที่สุดโดมินิกก็เงยหน้าขึ้นมามอง เขาลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะข้างเตียงอย่างช้าๆ แล้วจัดกลีบดอกลิลลี่สีขาวในแจกันอย่างพิถีพิถัน

“ฉันบอกว่าเราจะคุยเรื่องไปเที่ยวพักผ่อนกัน แอนนิส ฉันไม่เคยบอกว่าจะหย่ากับคุณ” เขาตอบอย่างนุ่มนวล “คุณเป็นภรรยาของฉัน คุณสมควรอยู่ที่เพนต์เฮาส์”

เขาค่อยๆ วางแจกันลงด้วยเสียงคลิกอย่างจงใจ

“นอกจากนี้” เขาเสริมพลางดูนาฬิกา Patek Philippe ของเขา “คุณต้องพักฟื้น คุณดูแย่มาก”

เขาเดินไปที่ประตู มือวางอยู่บนลูกบิด

“ฉันมีงานเลี้ยงการกุศลคืนนี้ ชาสติตี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณคุณนะ เธอจะไปกับผม”

เขาเปิดประตู

“พักผ่อนเถอะ คนขับรถจะมารับคุณพรุ่งนี้เช้า”

แล้วเขาก็หายไป

ฉันนอนอยู่ตรงนั้นในความเงียบ จ้องมองไปที่เพดานสีขาวสะอาดตา เขาดูดเลือดฉันเพื่อช่วยชีวิตเธอ และตอนนี้เขากำลังพาเธอไปทั่วเมือง ในขณะที่ฉันนอนเน่าเปื่อยอยู่บนเตียงโรงพยาบาล

ฉันเอื้อมมือไปที่โต๊ะข้างเตียง โทรศัพท์ของฉันหายไป โดมินิกคงยึดมันไป

ด้วยความสิ้นหวัง ฉันจึงหาโทรศัพท์ในห้องและกดหมายเลขที่ฉันจำได้เมื่อหลายปีก่อน

เฮเวนรับสายทันทีที่ดัง

"แอนนิส?" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ผมอยู่ที่ล็อบบี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ยอมให้ผมขึ้นไป พวกเขาบอกว่าคุณอาการหนัก"

"ฉันยังมีชีวิตอยู่" ฉันกระซิบ "แต่ฉันต้องออกไปจากที่นี่"

"ฉันกำลังขึ้นไป" เขาพูด เสียงของเขาแข็งกร้าวขึ้น

"ไม่" ฉันพูดอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวก่อน ฉันต้องกลับไปที่เพนต์เฮาส์อีกครั้งหนึ่ง"

"ทำไม?"

"พาสปอร์ตของฉัน" ฉันพูด ความคิดของฉันแล่นไปอย่างรวดเร็ว “แล้วก็เอกสารด้วย ถ้าฉันออกไปตอนนี้ เขาจะตามล่าฉันแน่ ฉันต้องการอำนาจต่อรอง ฉันต้องการเอกสารจากตู้เซฟ”

“แอนนิส นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ”

“ฉันต้องทำ เฮเวน รอสัญญาณจากฉันก่อน”

เช้าวันต่อมา การออกจากโรงพยาบาลของฉันดำเนินการอย่างรวดเร็วผิดปกติ ฉันรู้สึกว่างเปล่า เปราะบางราวกับแก้วปั่น

โดมินิกกำลังรออยู่ที่ทางเข้าโรงพยาบาล แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว

แชสติตี้กำลังนั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารด้านหน้าของรถลิมูซีน เธอเปล่งปลั่ง ผิวของเธอแดงระเรื่อด้วยสุขภาพที่ดี เธอโบกมือให้ฉันอย่างร่าเริงผ่านทางหน้าต่าง

โดมินิกยืนอยู่ข้างประตูหลังที่เปิดอยู่ สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจ

“ขึ้นรถ” เขาออกคำสั่ง

ฉันมองไปที่เบาะหน้า แล้วมองกลับมาที่เขา

“เธอเมารถเวลาอยู่เบาะหลัง” โดมินิกพูดพลางโบกมือปัดสายตาฉัน

ฉันปีนขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง กระเป๋าเดินทางของฉันกองอยู่บนม้านั่งหนังข้างๆ ทำให้ฉันต้องนั่งเบียดอยู่ในมุมเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ขณะที่รถแล่นผ่านเมือง ชาสติตี้วางมือลงบนต้นขาของโดมินิก เขาจึงรีบเอามือมาวางทับมือเธอทันที

“โอ้ ดอม ดูสิ” เธอพูดเสียงใสพลางชูโทรศัพท์ขึ้น “สื่อชอบชุดของฉันเมื่อคืนนี้มาก พวกเขาเรียกเราว่า 'คู่รักทรงอิทธิพลแห่งปี'”

โดมินิกยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่น รอยยิ้มที่ฉันไม่ได้เห็นจากเขามาหลายปีแล้ว

ฉันค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนไว้ในเสื้อชั้นในออกมา ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่โดมินิกยังหาไม่เจอ เพราะเขาไม่เคยแตะต้องตัวฉันอีกเลย

ฉันเปิดอินสตาแกรม

นั่นไง รูปของโดมินิกและชาสติตี้บนพรมแดง แขนของเขาโอบเอวเธออย่างหวงแหน คำบรรยายใต้ภาพเขียนว่า: สร้างตำนาน

ฉันจ้องหน้าจอจนภาพพร่ามัว

ห้าปีก่อน ฉันแท้งลูกของเราตอนอายุครรภ์สี่เดือน ฉันโทรหาโดมินิกจากโรงพยาบาล ทั้งที่เลือดไหลไม่หยุดและหวาดกลัวมาก เขาไม่รับสาย เขาอยู่ในที่ประชุม เมื่อเขากลับบ้านในที่สุด เขาบอกให้ฉันหยุดร้องไห้ ว่าเราสามารถ "มีลูกอีกคน" ได้เสมอ

เขาไม่เคยโพสต์รูปของเรา เขาไม่เคยเรียกเราว่าเป็นมรดกตกทอด

ฉันมองไปที่ด้านหลังศีรษะของเขา

ด้วยนิ้วที่สั่นเทา ฉันพิมพ์ข้อความแสดงความคิดเห็นในโพสต์นั้นโดยใช้บัญชีปลอม

ขอให้คุณได้รับสิ่งที่คุณสมควรได้รับ

ฉันล็อกโทรศัพท์และเก็บมันไว้

เราขับรถมาถึงเพนต์เฮาส์

"บ้านแสนสุข" แชสติตี้ร้องเพลงออกมา

ฉันเงยหน้ามองตึกสูงเสียดฟ้า มันไม่ใช่บ้าน มันคือฌาปนสถาน และฉันกำลังจะจุดไฟเผา