บทที่ 2

งามจิตนั่งอยู่ในร้านกาแฟที่เงียบสงบ สองมือของเธอกำแก้วน้ำมะนาวเย็นเฉียบแน่น แต่ฝ่ามือกลับชื้นเหงื่อ ในหัวยังคงมีแต่คำขู่ของธราธิปดังก้องซ้ำไปซ้ำมา หลังจากหนีออกจากออฟฟิศ เธอก็เรียกแท็กซี่ตรงมาที่นี่ทันที “ขอโทษนะครับ คุณงามจิตใช่ไหมครับ ผมภากรครับ” ชายหนุ่มในชุดสุภาพเดินเข้ามาทักทายอย่างนอบน้อม งามจิตรีบยืนขึ้น ยกมือไหว้ทักทายเขาอย่างประหม่าเล็กน้อย ภากรมีรูปร่างหน้าตาที่ดูอบอุ่นและสดใส ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้าง ทั้งสองนั่งลงพูดคุยกัน ภากรเป็นคนพูดจาฉะฉานและมีอารมณ์ขัน เขาเล่าเรื่องประสบการณ์การทำงานเป็นวิศวกรในต่างประเทศให้ฟัง งามจิตพยายามตั้งสติและตอบบทสนทนาของเขา ภากรแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเขาสนใจในตัวเธอ เขาชมว่าเธอมีเสน่ห์ที่พิเศษไม่เหมือนใคร งามจิตรู้สึกถึงความสุขใจที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ความสุขจากการที่ถูกมองเห็นในฐานะผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะอื่น ใบหน้าของเธอจึงปรากฏรอยยิ้มที่จริงใจออกมา แต่แล้วในตอนนั้นเอง ประตูร้านกาแฟก็ถูกผลักเข้ามา กระดิ่งลมส่งเสียงใสกังวาน พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่คุ้นเคยและแฝงไปด้วยรังสีคุกคามก็แผ่ซ่านเข้ามาในร้าน รอยยิ้มของงามจิตแข็งค้างบนใบหน้า เธอไม่จำเป็นต้องหันไปมองด้วยซ้ำ เซลล์ทุกส่วนในร่างกายของเธอกำลังกรีดร้องถึงการมาของคนคนนั้น เธอค่อย ๆ หันศีรษะไปมอง และก็เป็นไปตามคาด เธอเห็นร่างสูงสง่าของธราธิปยืนอยู่ที่ประตูราวกับพญามัจจุราช สายตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่พุ่งตรงมาที่เธอ ภากรสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงมองตามสายตาของเธอไป เขาเห็นเพียงชายคนหนึ่งที่มีบุคลิกน่าเกรงขาม เขาคิดว่าเป็นเพื่อนของเธอจึงพยักหน้าทักทายอย่างเป็นมิตร ธราธิปไม่สนใจภากร เขาก้าวขายาว ๆ เดินตรงมาที่โต๊ะของพวกเธอ ทุกย่างก้าวของเขาราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนหัวใจของงามจิต เขาไม่ได้มองภากรเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่งามจิตไม่วางตา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียม เขาเลือกนั่งลงที่โต๊ะข้าง ๆ ซึ่งว่างอยู่พอดี ทำราวกับว่าเขาเป็นเพียงลูกค้าที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น แต่การมีอยู่ของเขาทำให้บรรยากาศทั่วทั้งร้านกาแฟอึดอัดจนหายใจไม่ออก สีหน้าของงามจิตซีดเผือด มือที่กำแก้วอยู่สั่นเทาเล็กน้อย ในที่สุดภากรก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล เขาจึงกระซิบถามงามจิตเบา ๆ “คุณรู้จักเขาเหรอครับ ดูท่าทางเขาไม่ค่อยเป็นมิตรเลย” ริมฝีปากของงามจิตขยับ แต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เธอทำได้เพียงส่ายหน้า ธราธิปเรียกพนักงานมารับออเดอร์ เขาเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังและไม่เบาจนเกินไปว่า “ขอน้ำมะนาวเหมือนของคุณผู้หญิงโต๊ะนั้นแก้วหนึ่ง” แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย ประโยคที่ดูเหมือนจะธรรมดานี้ ในหูของงามจิตมันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน เธอรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องอย่างรุนแรง ความรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่คอ เธอรีบยกมือขึ้นปิดปาก พยายามกดความรู้สึกไม่สบายนี้เอาไว้ ภากรเห็นดังนั้นก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง "คุณเป็นอะไรไปครับ ไม่สบายหรือเปล่า" ธราธิปเห็นท่าทางทรมานของเธอ แววตาของเขาวูบไหวไปชั่วครู่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน แต่ก็กลับมาเย็นชาดังเดิมในเวลาอันรวดเร็ว งามจิตไม่สามารถทนอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกแล้ว เธอไม่อยากให้ตัวเองต้องเสียมารยาทไปมากกว่านี้ และที่สำคัญคือเธอหวาดกลัวว่าธราธิปจะทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้ เธอรีบกล่าวขอโทษภากร “ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย คงต้องขอตัวกลับก่อน” ภากรแสดงความเป็นสุภาพบุรุษโดยการบอกว่าเขาเข้าใจ และอาสาจะไปส่งเธอที่บ้าน งามจิตรีบปฏิเสธทันควัน เธอแค่อยากจะหนีออกจากสถานที่ที่น่าอึดอัดนี้ให้เร็วที่สุด เธอคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งหนีออกจากร้านไปแทบจะทันที ขณะที่เดินผ่านโต๊ะของธราธิป เสียงเย็นชาของเขาก็ดังขึ้น “จะรีบไปไหนล่ะ จบเร็วจังนะ” ฝีเท้าของงามจิตชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้หันกลับไปมอง เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นแล้ววิ่งออกจากร้านกาแฟไป เธอพุ่งตัวออกมานอกร้าน แล้วทรุดตัวลงเกาะกำแพงอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง ในใจเต็มไปด้วยความอัปยศอดสูและความกังวลต่อความผิดปกติของร่างกายตัวเอง