บทที่ 3

งามจิตกำใบรับนัดของโรงพยาบาลไว้แน่น เธอยืนอยู่ใต้ป้าย "แผนกสูตินรีเวชกรรม" หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวลและหวาดหวั่น หลังจากหนีออกจากร้านกาแฟเมื่อวาน อาการคลื่นไส้ของเธอก็ไม่ดีขึ้นเลย เช้านี้เธอจึงตัดสินใจมาโรงพยาบาลเอกชนราคาแพงแห่งหนึ่งเพื่อตรวจให้แน่ใจ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเป็นไปได้ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ธราธิปป้องกันทุกครั้ง ไม่เคยมีข้อยกเว้น เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ กำลังจะเดินเข้าไปในห้องตรวจ แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยจนทำให้เธอสันหลังวาบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เธอมาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงของธราธิปเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ร่างกายของงามจิตแข็งทื่อ เธอรีบขยำใบนัดในมือจนเป็นก้อนกลมซ่อนไว้ในอุ้งมือ แล้วหันกลับไปอย่างตื่นตระหนก เธอเห็นธราธิปยืนอยู่ไม่ไกล และข้างกายของเขามีผู้หญิงรูปร่างหน้าตาสะสวยและดูสูงศักดิ์คนหนึ่งควงแขนอยู่... โชติกา โชติกาเห็นงามจิตก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษาท่าทีและรอยยิ้มที่สง่างามเอาไว้ สายตาคมกริบของธราธิปสำรวจใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ ก่อนจะหยุดลงที่กำปั้นที่เธอกำแน่น งามจิตพยายามสงบสติอารมณ์ เธอพยักหน้าทักทายเขากับโชติกาเล็กน้อย น้ำเสียงแหบแห้ง “ท่านประธาน คุณโชติกา... เอ่อ พอดีฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายท้องน่ะค่ะ เลยมาหาหมอ” เธอโกหกออกไป หัวใจเต้นรัวเหมือนจะหลุดออกมาข้างนอก กลัวว่าเขาจะจับพิรุธได้ โชติกากล่าวกับธราธิปอย่างอ่อนหวาน “พี่ธิปคะ นี่เลขาของคุณใช่ไหมคะ ดูหน้าซีด ๆ นะคะ คงจะทำงานหนักน่าดู” คำเรียกที่แสนสนิทสนมว่า "พี่ธิป" นั้นเหมือนเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่ทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจของงามจิต ธราธิปตอบรับในลำคอเบา ๆ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่งามจิตอย่างพิจารณาและสงสัย เขาสังเกตเห็นว่าที่นี่คือบริเวณแผนกสูตินรีเวชกรรม จึงเอ่ยถามอย่างเย็นชา “ไม่สบายท้อง แต่มาหาหมอที่แผนกสูตินรีเวชเนี่ยนะ” หัวใจของงามจิตหล่นวูบ เธอรีบแก้ตัว “ฉัน... ฉันมาผิดชั้นค่ะ แผนกอายุรกรรมอยู่ชั้นบน” มันเป็นข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นอย่างยิ่ง แต่เธอก็นึกหาคำที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว โชติกาดูเหมือนจะไม่ได้คิดอะไรมาก เธอยังคงพูดด้วยความเป็นห่วง "งั้นก็รีบขึ้นไปสิคะ เดี๋ยวจะเสียเวลา" ทันใดนั้น พยาบาลคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา แล้วกล่าวกับโชติกาอย่างนอบน้อม "คุณโชติกาคะ ท่านผู้อำนวยการโรงพยาบาลได้จัดเตรียมช่องทางพิเศษสำหรับแขก VIP ไว้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญทางนี้ได้เลยค่ะ" งามจิตมองดูท่าทีที่นอบน้อมของพยาบาล และช่องทางพิเศษที่จัดเตรียมไว้ให้โชติกาโดยเฉพาะ เธอสัมผัสได้ถึงความแตกต่างของชนชั้นอย่างลึกซึ้ง นี่คือสิ่งที่คู่หมั้นตัวจริงจะได้รับ ในขณะที่เธอทำได้เพียงกำใบนัดธรรมดา ๆ และต้องโกหกเพื่อปกปิดความจริง ธราธิปหันไปพูดกับโชติกาอย่างอ่อนโยน “คุณไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวผมขอคุยเรื่องงานกับเลขาแป๊บนึง” โชติกาพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วเดินตามพยาบาลไป เมื่อทางเดินเหลือเพียงพวกเขาสองคน ธราธิปก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาในทันที เขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนกระทั่งต้อนงามจิตจนมุมชิดกำแพง “เธออย่าคิดเล่นลูกไม้ตื้น ๆ กับฉัน” เขากดเสียงต่ำเต็มไปด้วยการคุกคาม “คิดจะใช้เด็กมาผูกมัดฉันเหรอ เธอยังไม่มีสิทธิ์ขนาดนั้น” งามจิตรู้สึกราวกับตกลงไปในเหวลึกที่หนาวเหน็บ ที่แท้เขาก็เดาออกตั้งนานแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา แต่ก็ยังคงฝืนพูดออกไปอย่างดื้อรั้น “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นนะคะ” ธราธิปคว้ามือข้างที่เธอกำใบนัดไว้แน่น พยายามจะแบมือเธอออก งามจิตดิ้นรนสุดชีวิต เธอเกร็งมือกำกระดาษแผ่นนั้นไว้แน่น นี่คือศักดิ์ศรีสุดท้ายที่เธอเหลืออยู่ ธราธิปมองท่าทีที่เด็ดเดี่ยวของเธอแล้วแค่นเสียงอย่างเย็นชา เขาปล่อยมือเธอแล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคที่เย็นเยียบ “ไปจัดการให้เรียบร้อย อย่าหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ฉัน” งามจิตยืนพิงกำแพงอยู่ลำพัง ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวและความอัปยศ ใบนัดในมือชุ่มไปด้วยเหงื่อจนเปียกชื้น