บทที่ 1

ฉันคือสถาปนิกผู้สร้างป้อมปราการดิจิทัลให้กับดอนผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในนิวยอร์ก ในสายตาของคนทั้งโลก ฉันคือราชินีผู้เงียบสงบและสง่างามของเบรนแดน วิกกินส์ แต่แล้วโทรศัพท์สำรองของฉันก็สั่นเตือนอยู่ใต้โต๊ะอาหาร มันเป็นรูปถ่ายจากชู้รักของเขา นั่นคือผลตรวจการตั้งครรภ์ที่เป็นบวก “สามีของคุณกำลังฉลองอยู่ตอนนี้” แคปชันเขียนไว้ “คุณก็เป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ประดับบ้าน” ฉันมองข้ามโต๊ะไปยังเบรนแดน เขายิ้มและกุมมือฉันไว้ โกหกฉันซึ่งๆ หน้าโดยไม่กะพริบตา เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตฉันเพราะเขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อสิบปีก่อน เขาบอกเธอว่าฉันเป็นแค่สิ่งของที่ ‘มีประโยชน์ใช้สอย’ ว่าฉันเป็นทรัพย์สินที่เป็นหมันซึ่งเขาเก็บไว้ข้างกายเพื่อให้ดูน่าเคารพนับถือ ในขณะที่เธอคือคนที่จะอุ้มทายาทสืบทอดมรดกของเขา เขาคิดว่าฉันจะยอมทนกับการถูกเหยียดหยามเช่นนี้เพราะฉันไม่มีที่อื่นให้ไป เขาคิดผิด ฉันไม่ได้อยากหย่ากับเขา–ไม่มีใครหย่ากับดอนหรอก และฉันก็ไม่อยากฆ่าเขา นั่นมันง่ายเกินไป ฉันต้องการลบตัวตนของเขาออกไป ฉันถอนเงินสดห้าสิบล้านดอลลาร์จากบัญชีต่างประเทศที่มีเพียงฉันเท่านั้นที่เข้าถึงได้ ฉันทำลายเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดที่ตัวเองสร้างขึ้นมา จากนั้น ฉันจึงติดต่อกับนักเคมีในตลาดมืดเพื่อทำกระบวนการที่เรียกว่า ‘ทาบูลา ราซา’ มันไม่ได้ฆ่าร่างกาย แต่มันลบล้างจิตใจจนหมดจด เป็นการรีเซ็ตจิตวิญญาณใหม่อย่างสมบูรณ์แบบ ในวันเกิดของเขา ขณะที่เขาออกไปฉลองให้กับลูกนอกสมรส ฉันก็ดื่มยานั้นเข้าไป เมื่อในที่สุดเขากลับมาบ้านแล้วพบเพียงความว่างเปล่ากับแหวนแต่งงานที่ถูกหลอมละลาย เขาก็ตระหนักถึงความจริง เขาอาจจะเผาโลกทั้งใบเพื่อตามหาฉัน แต่เขาจะไม่มีวันได้พบภรรยาของเขาอีก เพราะผู้หญิงที่เคยรักเขาคนนั้นไม่มีตัวตนอยู่อีกต่อไปแล้ว ตอนที่ 1 มุมมองของเอลเลอรี หน้าจอโทรศัพท์สำรองสว่างวาบขึ้นภายในช่องกลวงที่เจาะไว้ใจกลางหนังสือ ดิออดิสซีย์ สาดแสงสีฟ้าบาดตาลงบนหน้ากระดาษ มันสว่างวาบด้วยรูปภาพที่ทำลายโลกทั้งใบของฉัน นั่นคือผลตรวจการตั้งครรภ์ที่เป็นบวก ใต้ภาพนั้น มีแคปชันระบุว่า สามีของคุณกำลังฉลองอยู่ตอนนี้ และคุณก็เป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ที่เขาเก็บไว้ข้างกายเพื่อให้ดูน่าเคารพนับถือเท่านั้นแหละ ฉันมองข้ามโต๊ะอาหารไม้มะฮอกกานีตัวยาวไปยังเบรนแดน วิกกินส์ เขาคือดอนผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในนิวยอร์ก และในตอนนี้ เขากำลังหั่นสเต๊กเนื้อแบบแรร์ด้วยความแม่นยำประหนึ่งการผ่าตัด ซึ่งเป็นความแม่นยำเดียวกับที่เขาใช้ในการกวาดล้างองค์กรคู่อริ เขายิ้มให้ฉัน มันเป็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์แต่แฝงไว้ด้วยความตาย–รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เคยทำให้สภากรรมการเชื่อว่าเขาเป็นนักธุรกิจผู้มีอารยะ ไม่ใช่คนขายเนื้อที่ปกครองโลกใต้ดินด้วยกำปั้นเหล็กเปื้อนเลือด “ทุกอย่างเรียบร้อยดี เอลเลอรี” เขาพูด เสียงของเขาเป็นเสียงทุ้มต่ำ เสียงที่เคยทำให้ฉันใจสั่นสะท้าน แต่บัดนี้กลับทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้จนปั่นป่วนในท้อง เขากำลังโกหก ฉันรู้ว่าเขาโกหกเพราะฉันไม่ได้เป็นแค่ภรรยาของเขา ฉันคือคนที่สร้างป้อมปราการดิจิทัลให้กับจักรวรรดิของเขา ฉันรู้ชัดเจนว่าสัญญาณจีพีเอสของเขาอยู่ที่ไหนเมื่อยี่สิบนาทีก่อน มันไม่ได้อยู่ที่สำนักงาน แต่มันส่งสัญญาณมาจากคอนโดหรูในย่านอัปเปอร์อีสต์ไซด์ อสังหาริมทรัพย์ที่ฉันเป็นคนซื้อเองกับมือผ่านบริษัทบังหน้าให้กับลูกสาวของลูกน้องผู้ภักดีที่มีชื่อว่าคิยา ฉันคือสถาปนิกของวิกกินส์ซินดิเคต ฉันออกแบบแผนการฟอกเงินที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตเพื่อเปลี่ยนเงินค่ายาโคเคนให้กลายเป็นทรัพย์สินอสังหาริมทรัพย์ที่ขาวสะอาด ฉันสร้างระบบรักษาความปลอดภัยที่กันเอฟบีไอออกไปและซ่อนศพไว้ได้อย่างแนบเนียน ฉันคือเด็กกำพร้าที่เขาดึงออกมาจากซากรถที่ไฟลุกท่วมเมื่อสิบปีก่อน เด็กสาวอัจฉริยะที่เขาอบรมเลี้ยงดูมาเพื่อให้เป็นภรรยาผู้เงียบสงบและสมบูรณ์แบบของเขา ฉันควรจะได้เป็นราชินีของเขา แต่ในค่ำคืนนี้ เมื่อมองดูน้ำเลือดสีแดงที่ไหลนองอยู่บนจานกระเบื้องเคลือบของเขา ฉันก็ตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่ชีวิตของเขา ฉันเป็นเพียงทรัพย์สินอีกชิ้นหนึ่งที่เขาคอยจัดการ และทรัพย์สินก็สามารถแทนที่ได้ โทรศัพท์ของฉันสั่นสะเทือนแนบกับต้นขาใต้โต๊ะ เป็นแรงสั่นแผ่วเบาผ่านเนื้อผ้าไหมของชุดกระโปรง ข้อความอีกฉบับจากคิยา คราวนี้เป็นวิดีโอ ฉันไม่จำเป็นต้องเปิดดูก็รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน แต่ความต้องการยืนยันความจริงอันเจ็บปวดก็ผลักดันให้ฉันลุกขึ้นยืน ฉันขอตัวปลีกตัวออกมา ขาทั้งสองข้างรู้สึกหนักอึ้งและก้าวเดินไปราวกับเครื่องจักรขณะมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำในป้อมปราการที่ฉันออกแบบไว้สำหรับเราสองคน ฉันล็อกประตูแล้วทรุดตัวลงนั่งบนขอบอ่างอาบน้ำหินอ่อน ฉันกดเล่นวิดีโอ เสียงนั้นเบา แต่เป็นเสียงที่ไม่มีทางจำผิดอย่างแน่นอน “เธอก็แค่มีประโยชน์ใช้สอย” เสียงของเบรนแดนพูด มันฟังดูแหลมและก้องผ่านลำโพง แต่กลับชัดเจนราวกับเสียงปืนที่ดังลั่นในห้องว่างเปล่า “เธอดูแลบัญชีและดูแลบ้าน คิยา แต่เธอคือคนที่ทำให้ฉันอบอุ่น” ฉันจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ฉันเห็นผู้หญิงที่เขาสร้างขึ้นมา สง่างาม เงียบสงบ ภักดีจนถึงขั้นโง่เขลา โอเมอร์ตา–กฎแห่งความเงียบงัน–คือศาสนาเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันเคยรู้จัก ฉันเก็บความลับของเขาฝังไว้ลึกสุดใจ ฉันเคยซักคราบเลือดออกจากเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายอียิปต์ของเขา ฉันเคยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเมื่อเขากลับมาบ้านพร้อมกลิ่นเขม่าดินปืนและน้ำหอมราคาถูก แต่มีลูกงั้นเหรอ? ทายาทนอกสมรสกับผู้หญิงที่ฉันเคยดูแลเหมือนน้องสาวเนี่ยนะ? นั่นไม่ใช่แค่การทรยศต่อคำสาบานในการแต่งงานของเรา แต่มันคือการละเมิดลำดับชั้นการปกครอง มันคือการผิดสัญญา เบรนแดน วิกกินส์ ไม่ได้รักฉัน เขาเป็นเจ้าของฉัน เขาเชื่อว่าตัวเองถือครองกรรมสิทธิ์ในชีวิตฉัน เพียงเพราะเขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ครั้งหนึ่ง เขาปฏิบัติต่อฉันเหมือนอนุสาวรีย์แห่งอำนาจของเขา ที่ทั้งสมบูรณ์แบบ เย็นชา และยืนยง แต่อนุสาวรีย์ก็พังทลายลงได้ ฉันปาดน้ำตาหยดหนึ่งที่รินไหลออกมา ป้ายมันทิ้งไปด้วยนิ้วหัวแม่มือ ฉันไม่สะอื้น ฉันไม่กรีดร้อง ทว่า ฉันกลับรู้สึกถึงความเฉยชาและเยือกเย็นอย่างมีเหตุผลที่เข้าครอบงำ–ทัศนคติที่เย็นยะเยือกแบบเดียวกับที่ฉันใช้เวลาปรับโครงสร้างบัญชีต่างประเทศเพื่อหลบเลี่ยงการถูกรัฐบาลกลางฟ้องร้องดำเนินคดี ฉันล้างมือ ฉันทาลิปสติกซ้ำ เปลี่ยนริมฝีปากให้กลายเป็นรอยกรีดสีแดงชาด ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องอาหารแล้วนั่งลง “ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม ที่รัก?” เบรนแดนถามพลางเอื้อมมือข้ามโต๊ะมากุมมือฉันไว้ การจับกุมของเขาแสดงความเป็นเจ้าของ หนักอึ้งไปด้วยน้ำหนักของแหวนทองบนนิ้วของเขา “ทุกอย่างสมบูรณ์แบบดีค่ะ” ฉันพูด ฉันโกหกได้เก่งกว่าเขา เพราะในขณะที่เขากำลังคิดถึงชู้รักและลูกนอกสมรสที่ยังไม่ลืมตาดูโลก ฉันก็กำลังคำนวณมูลค่าการแปลงสินทรัพย์เป็นเงินสดจากบรรดาบัญชีที่มีเพียงฉันเท่านั้นที่เข้าถึงได้ ฉันจะไม่หย่ากับเขา ไม่มีใครหย่ากับดอนหรอก มีแต่ต้องหนีไปให้พ้นจากเขา และการจะหนีจากผู้ชายที่เป็นเจ้าของทั้งตำรวจ ผู้พิพากษา และเมืองเกือบครึ่งเมือง ฉันจะแค่เดินจากไปเฉยๆ ไม่ได้ ฉันต้องตาย ไม่ใช่ตายทางร่างกาย แต่เอลเลอรี ริช ภรรยาของดอน จะต้องดับสูญและไร้ตัวตน ฉันมองมีดหั่นสเต๊กในมือเขาที่ทอประกายวาววับใต้โคมระย้า ฉันไม่อยากฆ่าเขา ฉันอยากทำอะไรที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น ฉันต้องการลบตัวตนของเขาออกไป