บทที่ 2

มุมมองของเอลเลอรี:

โทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้งในมือของฉันรู้สึกหนักอึ้ง มันสั่นสะเทือนด้วยพลังทำลายล้างที่แฝงอยู่ราวกับระเบิดมือที่พร้อมทำงาน

ฉันนั่งอยู่บนพื้นของห้องแต่งตัวแบบวอล์กอินโคลเซ็ต รายล้อมไปด้วยผ้าไหมและแคชเมียร์มูลค่าห้าหมื่นดอลลาร์ ซึ่งเป็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เบรนแดนคัดสรรมาให้ฉัน

พวกมันไม่ใช่แค่เสื้อผ้า แต่มันคือชุดสำหรับการแสดง

เกราะกำบังสำหรับบทบาทที่ฉันถูกบีบให้ต้องแสดง

ฉันกดหมายเลขที่จำขึ้นใจมานานหลายปี ชุดตัวเลขที่ไม่สมควรมีตัวตนอยู่

เสียงสัญญาณดังขึ้นสองครั้ง

“โกสต์เมกเกอร์” เสียงสังเคราะห์ที่ถูกบิดเบือนตอบกลับมา

“ฉันต้องการทาบูลา ราซา” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

ปลายสายเงียบไปนานและหนักอึ้ง

“เอลเลอรี?” เสียงนั้นถาม การบิดเบือนทางดิจิทัลจางหายไป เผยให้เห็นน้ำเสียงตกตะลึงของอีแวนส์ คัลเดรอน

“อย่าเรียกชื่อฉัน” ฉันกระซิบ คำสั่งนั้นเฉียบขาดแม้จะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

“คุณรู้ใช่ไหมว่ากำลังขออะไร” อีแวนส์พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “มันไม่ใช่แค่ความจำเสื่อม แต่มันคือการล้างข้อมูล การรีเซ็ตระบบใหม่ทั้งหมด คุณจะจำเขาไม่ได้ คุณจะจำตัวเองไม่ได้ คุณจะจำไม่ได้ว่าเขียนโค้ดยังไง ฟอกเงินยังไง หรือทำไมถึงต้องหนี คุณจะกลายเป็นผ้าขาว เหมือนทารกในร่างของหญิงสาวจนกว่าความทรงจำใหม่จะเข้าที่”

“ดี” ฉันตอบ

“มันคือการฆ่าตัวตายของจิตวิญญาณนะ เอลเลอรี” เขาเตือน “คุณกำลังฆ่าผู้หญิงที่เป็นตัวคุณอยู่ในตอนนี้”

“ผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้ว” ฉันตอบ “คุณทำได้ไหม”

“ผมทำได้” เขาพูดอย่างหนักใจ “แต่ค่าใช้จ่าย...”

“ฉันมีคีย์คริปโตสำหรับบัญชีในหมู่เกาะเคย์แมน” ฉันตัดบท “คุณจะได้เงินสองเท่า”

“วันพฤหัสบดี” ในที่สุดเขาก็ตอบ “มาที่แล็บ และไม่ต้องเอาอะไรติดตัวมาเลย”

ฉันวางสายแล้วสอดโทรศัพท์กลับเข้าไปในสันหนังสือที่ถูกควักกลวงไว้

ฉันรวบรวมความเข้มแข็งแล้วเดินออกไปยังห้องนอน

เบรนแดนกำลังหลับอยู่ ท่อนแขนของเขาวางพาดปิดดวงตาไว้อย่างไม่ใส่ใจ

เขาดูสงบสุขเหลือเกิน

ราวกับว่าเขาไม่ได้เพิ่งเผาทำลายโลกทั้งใบของฉันไปจนหมดสิ้น

ฉันปีนขึ้นเตียงไปนอนข้างเขา ระวังไม่ให้แตะต้องโดนตัวเขา

แต่เขาขยับตัว วาดแขนโอบรอบเอวฉันแล้วดึงเข้าไปแนบอก

เขาซุกหน้าลงกับซอกคอของฉัน สูดดมกลิ่นกายของฉัน

“ของฉัน” เขาพึมพำละเมอ

ความคลื่นไส้ระลอกหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาในตัวฉัน

ฉันเคยคิดว่าความหวงแหนของเขาคือการปกป้อง

ฉันเคยคิดว่าการ์ด กำแพง และระบบติดตามบนรถของฉัน มีไว้เพราะเขาต้องการให้ฉันปลอดภัยจากศัตรูของเขา

ตอนนี้ฉันตระหนักถึงความจริงแล้ว

เขาไม่ได้กำลังปกป้องฉันจากโลกภายนอก

เขากำลังปกป้องทรัพย์สินของเขาไม่ให้ถูกขโมยไปต่างหาก

ฉันนอนนิ่งอยู่ในความมืด ฟังจังหวะการหายใจอันสม่ำเสมอของเขา

ฉันพยายามเรียกคืนความรักที่เคยรู้สึกต่อเขาเมื่อวานนี้

ฉันพยายามจดจำภาพที่เขาดึงฉันออกมาจากรถที่กำลังลุกไหม้คันนั้น ใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อนคราบเขม่า แววตาตื่นตระหนกด้วยความหวาดกลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไป

แต่สิ่งที่ฉันมองเห็นกลับมีเพียงข้อความนั้น

สิ่งที่ฉันได้ยินมีเพียงเสียงเขาบอกคิยาว่าฉันใช้งานได้

ใช้งานได้

เหมือนกับอัลกอริทึม

เหมือนกับปืนที่บรรจุกระสุนไว้พร้อมยิง

ฉันหลับตาลงและเริ่มสร้างกำแพงขึ้นมาในใจ

ก่อขึ้นทีละก้อน

ฉันเก็บทุกความทรงจำเกี่ยวกับเขาไว้ข้างหลังกำแพงนั้น

จูบแรกที่เขามอบให้ฉัน

วิธีที่เขากุมมือฉันไว้ในโรงละครโอเปรา

สายตาที่เขามองฉันตอนที่ฉันส่งมอบพิมพ์เขียวของคฤหาสน์ให้เขา

ฉันปิดผนึกพวกมันไว้ทั้งหมด

ฉันไม่จำเป็นต้องให้หมอบอกหรอกว่ากระบวนการนี้จะเจ็บปวด

เพราะตอนนี้ฉันก็ทุกข์ทรมานเจียนตายอยู่แล้ว

แต่ความเจ็บปวดก็เป็นเพียงข้อมูล

และฉันก็รู้วิธีจัดการกับข้อมูลเป็นอย่างดี

เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น ฉันจะเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบเป็นครั้งสุดท้าย

ฉันจะรินกาแฟให้เขา

ฉันจะจัดเนกไทให้เขา

ฉันจะจูบลาเขา

และเขาจะไม่มีวันรู้เลยว่า ผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขานั้น ได้กลายเป็นวิญญาณไปแล้ว