บทที่ 3 ตอนที่ 3 ได้เสีย

“พี่ฟีฟ่าชนะค่ะแต่ก็เละไม่ต่างกันเลยเฮ้อ อ้าว! ยัยน้ำมาพอดีเลยเมาแอ๋กันหมดแล้วเนี่ย” ตอนนี้ฉันทำได้เพียงนอนฟังเสียงเพื่อน ๆ คุยกันเท่านั้น “โทษทีมาช้าไปหน่อย พอดีออกไปส่งพ่อกับแม่พี่ต๋องที่หน้าโรงแรม เอางี้ฉันจะพาอีข้าวขึ้นไปนอนบนห้อง ส่วนแกนั่งดื่มต่อละกันถ้าเมาค่อยตามไปนอนเป็นเพื่อนมัน” “ฉันนอนค้างไม่ได้อ่ะดิ พอดีนัดกับผู้ไว้” “อีดอก! งานแต่งเพื่อนทั้งทีแกยังอุตส่าห์นัดผู้ชายนะยะ เอางี้แกกลับไปเลยก็ได้ ให้พี่ต๋องกับพี่ฟีฟ่าดื่มต่อ” “โอเค ๆ งั้นฝากมันด้วยนะ” “พี่ ๆ คะหนูขอตัวกลับก่อนนะพอดีมีนัดค่ะ” นั่นคือบทสนทนาที่ฉันได้ยินก่อนที่น้ำจะพาขึ้นไปนอนบนห้องที่มันเปิดไว้ให้โดยเฉพาะ

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่นอนอยู่ในห้องแห่งนี้ แม้อากาศจะเย็นสบายแต่กลับรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว นอนกระสับกระส่ายจนต้องทยอยเปลื้องผ้าออกทีละชิ้นจนเหลือเพียงยกทรงและแพนตี้ตัวจิ๋วที่ปกปิดของสงวนไว้ จากนั้นก็ขดตัวนอนใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างสบายตัว ปัง! เสียงคนเปิดประตูเข้าห้องมาทำให้ฉันพยายามลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็ไม่สามารถ เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังคงควบคุมฉันให้นอนนิ่งอยู่อย่างนั้น “น้ามน่านแกช่ายไหม” “...” “หรือว่าเป็นอีโบ๊ท” “...” ไม่มีเสียงตอบกลับแต่ทว่าเสียงฝีเท้ากลับชัดเจน มันดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนรู้สึกได้ว่าที่นอนข้างตัวยุบตัวลง ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงออกไปก่อนจะมีใครบางคนเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง แถมยังซุกใบหน้าคลอเคลียที่ซอกคออีกต่างหาก “กะ...แกทำบ้าอะไรอีโบ๊ท” ที่ฉันมั่นใจว่าเป็นโบ๊ทเพราะโดนเคราสาก ๆ ถูไถตามซอกคอนั่นเอง “...” “น้องจอยของพี่” เมื่อได้ยินเสียงไม่คุ้นหูฉันก็พยายามหมุนตัวมาเผชิญหน้า จากนั้นลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ แม้ภาพจะเลือนรางแต่ก็พอเดาได้ว่าเป็นใคร “ไอ้ฟีฟ่า!! อื้อ...” เมื่อรู้ว่าเป็นเขาฉันจึงอ้าปากจะร้อง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับโน้มใบหน้าเข้ามาประกบจูบอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว โอบกอดร่างฉันไว้แล้วพลิกตัวให้นอนหงาย ขณะที่ริมฝีปากเรายังคงสัมผัสกัน ฉันพยายามรวบรวมแรงที่มีดันตัวเขาออกแต่กลับถูกตรึงแขนไว้บนเตียง แรงหญิงหรือจะสู้แรงชาย ยิ่งอยู่ในอาการเมามายเช่นนี้มีแต่เสียกับเสีย เมื่อแขนสู้แรงไม่ได้ฉันก็เปลี่ยนไปใช้ขาแต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเหมือนเดิม อีกฝ่ายพยายามกำราบฉันด้วยการบดจูบที่หนักหน่วง ตักตวงลมหายใจอย่างไม่หยุดหย่อน กลิ่นแอลกอฮอล์จากเราทั้งคู่คละคลุ้งไปทั่ว มือหนาที่ตรึงข้อมือฉันไว้ค่อย ๆ คลายออกแล้วเลื้อยขึ้นไปประสานนิ้ว “อื้อ...” เมื่อโดนเล้าโลมอย่างหนักหน่วงความรู้สึกของฉันก็แปลกไป จากตอนแรกที่พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ตอนนี้กลับรู้สึกร้อนรุ่มอย่างบอกไม่ถูก ความกระสันเสียวเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูเนื้อ ส่วนล่วงที่เคยแห้งผากเริ่มเปียกชื้นไปด้วยของเหลวเหนียว มันหลั่งไหลออกมาจนแพนตี้ตัวจิ๋วฉ่ำแฉะ ทำไมเขาถึงเก่งเรื่องอย่างว่าขนาดนี้นะ...ให้ตายเถอะ! เนินอกที่ถูกบดเบียดด้วยแผงอกแกร่ง เริ่มแข็งเป็นไตจนอยากจะยกมือขึ้นไปบีบเคล้นหนัก ๆ ให้หายจากอาการนี้ ในช่วงเวลานั้นเขาพยายามส่งปลายลิ้นเข้ามาในโพรงปาก แต่ฉันพยายามเม้มปากไว้แน่น เมื่อมือหนาเริ่มเลื้อยลงมาสัมผัสที่ส่วนล่าง ทำให้รู้สึกเสียวซ่านจนต้องรีบเปิดปากโดยเร็ว “อ๊ะ...อื้อ...” แกต้องพยายามห้ามเขาให้ได้นะขวัญข้าว พยายามหาทางให้เขาหยุด... อ๊ะ! นั่นเขาจะทำอะไร เอาอะไรมาให้ฉันจับงั้นเหรอ ทำไมมันคล้ายกับสากกะเบืออย่างนี้ ทำไมส่วนปลายมันถึงได้แฉะอย่างนี้ มันกระดกได้ มันมีชีวิต หรือว่าจะเป็น.... “พี่รักจอยนะครับคืนนี้มาสนุกกันนะ” เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูจากนั้นพลิกตัวฉันให้นอนคว่ำอย่างง่ายดายราวกับเป็นแค่ตุ๊กตายางตัวหนึ่งเท่านั้นเอง ไอ้บ้า! กูไม่ใช่อีจอยยยยย!!!