บทที่ 2

มุมมองของซาร่าห์: ความเงียบงันเป็นสิ่งที่ดังที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา ตลอดเวลายี่สิบสามปี จิตใจของฉันเป็นพื้นที่ที่แบ่งปันร่วมกัน หมาป่าของฉันคือสัญชาตญาณ คือพละกำลัง คือสหายผู้เคียงข้างเสมอมา บัดนี้ มีเพียงโพรงถ้ำอันว่างเปล่าตรงจุดที่เธอเคยอยู่ ฉันนอนอยู่ในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์อัลฟ่า มาร์คัสกำลังหลับอยู่ข้างๆ ฉัน ลมหายใจของเขาลึกและสม่ำเสมอ ความยโสโอหังของชายคนนี้น่าตกตะลึง เขานอนหลับอย่างสนิทข้างผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะเฉือนทำลายดวงวิญญาณไปหมาดๆ เวลาตีสองตรง ฉันเลื่อนตัวลงจากเตียง ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งและงุ่มง่ามเมื่อปราศจากความสง่างามเหนือธรรมชาติของหมาป่า ทุกข้อต่อปวดร้าว รอยแผลเป็นจากไฟไหม้บนแขนจาก “อุบัติเหตุ” รั้งตึงแนบกับผิวหนัง ฉันย่องไปยังห้องทำงานของเขา แผ่นไม้กระดานส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด และฉันก็ชะงักนิ่ง หัวใจเต้นรัวขึ้นมาจุกที่คอหอย มาร์คัสไม่ขยับเขยื้อน ฉันมาถึงประตูไม้โอ๊กหนาหนักของห้องทำงาน ฉันไม่จำเป็นต้องใช้กุญแจ ฉันรู้ว่าเขาซ่อนกุญแจสำรองไว้ที่ไหน แต่เมื่อเข้าไปข้างใน ฉันตรงดิ่งไปยังตู้เซฟติดผนังด้านหลังภาพวาดของอัลฟ่าผู้ก่อตั้งฝูง แผงปุ่มกดส่องแสงสีฟ้าเรืองรองในความมืด ฉันไม่เสียเวลานึกถึงวันครบรอบหรือวันที่มีความหมายซาบซึ้งใจ มาร์คัสเป็นพวกมองโลกตามความเป็นจริงจนเกินไป ทว่าความหลงตัวเองคือจุดบอดของเขา เขาจะไม่ใช้วันครบรอบของเรา เขาจะใช้วันที่เขาได้รับรอง “ทายาทผู้สืบทอด” ของตน ฉันกดวันเกิดของโอลิเวอร์ วันที่ลูกนอกสมรสคนนั้นลืมตาดูโลก ติ๊ด กริ๊ก บานประตูหนาหนักเหวี่ยงเปิดออก ฉันแทบจะหัวเราะออกมา ช่างเดาง่ายเหลือเกิน มือของฉันสั่นเทาขณะดึงปึกเอกสารออกมา ฉันมีเวลาไม่มากนัก ฉันนั่งลงบนพื้น อาศัยแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเพื่ออ่าน กระดาษแผ่นแรกคือรายงานการตรวจครรภ์จากเมื่อสามปีก่อน ชื่อคนไข้: ราเชล มิลเลอร์ แผ่นที่สองคือผลตรวจดีเอ็นเอความเป็นพ่อ บิดา: มาร์คัส แบล็กวูด ความน่าจะเป็น: 99.99% ฉันยกมือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น สามปีแล้ว เขาสู่ขอฉันแต่งงานเมื่อสองปีก่อน เขานอนกับราเชล ผู้หญิงที่ไม่มีสายเลือดหมาป่า มนุษย์ธรรมดาๆ ที่ป้วนเปี้ยนอยู่ตามแนวเขตแดนของฝูง ในขณะที่เขากำลังตามจีบฉัน ฉันปัดหน้าจอไอแพดที่ไม่ได้ล็อกซึ่งเก็บไว้ในตู้เซฟ รูปถ่ายบนคลาวด์ซิงก์โดยอัตโนมัติ มีรูปเป็นร้อยๆ ใบ เด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาสีเข้มเหมือนมาร์คัสและมีคางแหลมเหมือนราเชล รูปถ่ายของพวกเขาที่สวนสัตว์ ที่ชายหาดส่วนตัว ในอพาร์ตเมนต์ที่ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามีอยู่ จากนั้นฉันก็พบประวัติการแชต ราเชล: เมื่อไหร่คุณจะกำจัดนังแพศยานั่นไปสักที? โอลิเวอร์ต้องการพ่อของเขาอย่างเปิดเผยนะ มาร์คัส: เร็วๆ นี้แหละที่รัก แผนวางเพลิงกำหนดไว้ในวันอังคาร ถ้ามันรอด เงินจะจัดการส่วนที่เหลือเอง มันจะกลายเป็นโอเมก้าที่ไร้ประโยชน์ พวกผู้อาวุโสไม่ยอมให้คนพิการเป็นลูน่าหรอก ราเชล: หวังว่ามันจะไม่สวยอีกต่อไปแล้วนะ ฉันอยากให้มันพังพินาศ มาร์คัส: อะไรก็ได้เพื่อคุณอยู่แล้ว ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียน อยากจะอาเจียนออกมาตรงนั้น บนพรมเปอร์เซียราคาแพง ฉันไม่ได้แค่เก็บเอกสารกลับเข้าที่ ฉันถ่ายรูปทุกอย่างด้วยโทรศัพท์แบบเติมเงินของฉัน เอกสารทุกใบ ข้อความมัดตัวทุกข้อความ จากนั้นฉันก็เข้าอีเมลของเขาบนไอแพด ฉันร่างอีเมลตั้งเวลาส่งไปยังสภาผู้อาวุโสและเบต้าโธมัส–รองหัวหน้าของมาร์คัส ชายผู้เห็นเกียรติยศสำคัญกว่าความภักดี ฉันแนบไฟล์ทุกไฟล์ลงไป ฉันตั้งเวลาส่งไว้ตอน 10:00 น. ของวันพิธีตีตรา ระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลัง ฉันเก็บทุกอย่างกลับเข้าที่เดิมตามสภาพที่พบ ฉันถอยกลับไปที่ห้องน้ำและล็อกประตู ฉันกดเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้ใช้มาหลายปี “ห้องพยาบาลฝูงวินเทอร์เบน” เสียงงัวเงียตอบกลับมา “โอลีฟ” ฉันกระซิบ “นี่ซาร่าห์นะ” ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงสูดหายใจเข้าลึก “ซาร่าห์เหรอ? พระช่วย พวกเราได้ยินเรื่องไฟไหม้แล้ว ได้ยินว่าเธอ... ไม่สบาย” “ฉันไม่ได้ไม่สบาย ฉันแหลกสลายต่างหาก” ฉันพูด เสียงสั่นเทา “มาร์คัสใช้แร่เงินกับฉัน หมาป่าของฉันหายไปแล้ว” “เขาทำอะไรนะ?” เสียงของโอลีฟดังขึ้น สูญเสียความเยือกเย็นอย่างมืออาชีพไปจนหมด “นั่นมันผิดกฎหมาย นั่นมันอาชญากรรมสงครามต่อเทพีแห่งดวงจันทร์เลยนะ!” “ฟังฉันนะ ฉันต้องออกไปจากที่นี่ แต่ฉันต้องทำให้ถูกต้อง ฉันต้องการยานพาหนะมารับ” “ฉันจะส่งหน่วยพรางตัวไป พวกเราจะไปถึงชายแดนทางใต้ในอีกสองวัน” “สองวัน” ฉันเห็นพ้อง “พิธีตีตราจะมีขึ้นในอีกสามวัน มันต้องเกิดขึ้นก่อนหน้านั้น” “พวกเราจะไปรับเธอเอง ซาร่าห์ อดทนไว้นะ” ฉันวางสายแล้วทำลายซิมการ์ด กดชักโครกทิ้งเศษชิ้นส่วนลงไป จากนั้น ฉันล็อกอินเข้าสู่ระบบทะเบียนดิจิทัลของฝูงด้วยโทรศัพท์เครื่องหลักของฉัน ฉันเข้าสู่หน้าแก้ไขสถานะ ชื่อ: ซาร่าห์ เจนกินส์ ตำแหน่งปัจจุบัน: ว่าที่ลูน่า / หมาป่าระดับสูง การดำเนินการ: ขอลดตำแหน่งด้วยความสมัครใจ ตำแหน่งใหม่: โอเมก้า นิ้วของฉันค้างอยู่เหนือปุ่ม 'ส่งคำขอ' ในโลกของเรา ตำแหน่งคือทุกสิ่ง โอเมก้าคือจุดต่ำสุดของชนชั้นล่าง–คนรับใช้ ผู้อ่อนแอ ผู้ที่ต้องกินข้าวเป็นคนสุดท้าย การทำเช่นนี้ เท่ากับฉันปลดเปลื้องการคุ้มครองทางกฎหมายทั้งหมดของตัวเองออกไป แต่โอเมก้าก็สามารถออกจากอาณาเขตของฝูงได้โดยไม่ต้องมีผู้คุ้มกันเต็มรูปแบบหากมีใบอนุญาตทำงาน มันเป็นหนทางเดียวที่ฉันจะไปถึงชายแดนได้โดยไม่ทำให้ใครสงสัย ฉันกดปุ่ม 'ส่งคำขอ' หน้าจอกะพริบเป็นสีเขียว: รอการอนุมัติ ฉันกลับไปที่เตียงแล้วมุดตัวลงใต้ผ้าห่ม เช้าวันรุ่งขึ้น มาร์คัสตื่นขึ้นมาแล้วบิดขี้เกียจ แขนของเขาพาดอยู่บนเอวของฉัน “อรุณสวัสดิ์ คนสวย” เขาพูดพลางจูบแก้มฉัน เขาเอื้อมมือไปที่โต๊ะข้างเตียงและหยิบแฟ้มเอกสารที่เขาคงวางไว้ตอนที่ฉันอยู่ในห้องน้ำเมื่อก่อนหน้านี้ “หมอส่งรายงานฉบับสุดท้ายมาให้แล้ว” เขาพูด สีหน้าสวมหน้ากากแห่งความเศร้าโศก “หมาป่าของเธอ... เธอตายจากภาวะแทรกซ้อนเนื่องจากการสูดดมควันเข้าไป ส่วนแร่เงินนั้นเป็นความพยายามที่จะประคองหัวใจของเธอไว้ แต่มันก็สายเกินไป” เขาโกหกได้อย่างหน้าตาเฉย ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน “อ๋อ” ฉันกระซิบ ก้มหน้าลง “ฉัน... ฉันสัมผัสถึงเธอไม่ได้เลย มาร์คัส” “ฉันรู้ ฉันเสียใจจริงๆ” เขาดึงฉันเข้าไปกอด “แต่เราต้องก้าวต่อไป ฝูงต้องการโครงสร้างผู้นำที่เข้มแข็ง ในเมื่อเธอไม่สามารถให้กำเนิดลูกหมาป่าได้อีกแล้ว...” เขาเว้นจังหวะเสียงลง รอให้ฉันพูดเติมเต็มช่องว่างนั้น ฉันสูดหายใจเข้าลึกและสบตาเขาตรงๆ “เราควรรับเลี้ยงเด็กนะ” ฉันพูด น้ำเสียงมั่นคง “มีเด็กกำพร้าตั้งมากมาย บางทีเราอาจจะหาเด็กที่ต้องการบ้านสักคนได้” ดวงตาของมาร์คัสเป็นประกายขึ้นมา มันคือปฏิกิริยาของนักล่าที่เพิ่งเห็นกับดักงับเข้าใส่เหยื่ออย่างจัง “นั่นเป็นความคิดที่วิเศษมาก ซาร่าห์ เธอเป็นผู้หญิงที่เข้าใจอะไรๆ ได้ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาจริงๆ” เขาคิดว่าฉันแหลกสลาย เขาคิดว่าฉันยอมจำนน เขาไม่รู้เลยว่าฉันกำลังลับมีดอยู่