บทที่ 2

ความเงียบที่กดดันหนักหน่วงแผ่ปกคลุมไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ธิติยังคงจ้องมองนภัสสรด้วยสายตาคมกริบ ราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงความคิดของเธอ เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที ความเงียบนั้นยาวนานจนนภัสสรรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เธอเริ่มรู้สึกว่าความคิดเมื่อครู่ของตัวเองมันบ้าบิ่นและน่าขันสิ้นดี ในที่สุด ธิติก็ละสายตาจากเธอ เขาหันไปพูดอะไรบางอย่างกับสมบัติ ชายสูงวัยในชุดสูทเรียบกริบที่ยืนอยู่ด้านหลังรถเข็นด้วยเสียงที่เบาจนเธอไม่ได้ยิน สมบัติพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็กลับมาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ แล้วยื่นมันให้กับเจ้านายของเขา ธิติกวาดสายตาอ่านข้อมูลบนหน้าจออย่างรวดเร็ว มันคือข่าวด่วนออนไลน์ที่เพิ่งถูกปล่อยออกมา...ข่าวการยกเลิกงานแต่งงานระหว่างเปรมศักดิ์ เจริญสุขวงศ์ และนภัสสร คงสุข ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ผู้หญิงตรงหน้าก็คือคนที่ "ถูกทิ้ง" เหมือนกับเขา มุมปากของธิติยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก เขาเงยหน้าขึ้นสบตานภัสสรอีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังว่า "ตกลง ผมจะแต่งงานกับคุณ" คำตอบนั้นทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงอีกครั้ง แม้แต่นภัสสรเองก็ยังยืนนิ่งอึ้งไป เธอไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ ธิติไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัว เขาพยักหน้าให้สมบัติเข็นรถเข้ามาใกล้ แล้วพูดกับนภัสสรว่า "ไปสำนักงานเขต เดี๋ยวนี้" นภัสสรยังคงสวมชุดเจ้าสาวที่รุ่มร่าม เธอถูกคนของธิติเชิญกึ่งบังคับให้ขึ้นไปบนรถตู้สีดำคันหรูที่ดัดแปลงภายในเป็นพิเศษ ภายในรถกว้างขวางพอที่รถเข็นไฟฟ้าจะเคลื่อนที่ได้อย่างสะดวก นภัสสรนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา ความรู้สึกประหม่าและสับสนถาโถมเข้ามาในใจเป็นครั้งแรกที่เธอได้พิจารณาเขาอย่างจริงจังในระยะใกล้ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมคาย แต่แววตากลับเย็นชาจนน่ากลัว แม้จะนั่งอยู่บนรถเข็น แต่รัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับกดดันจนเธอแทบหายใจไม่ออก ตลอดเส้นทาง ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ บรรยากาศในรถเงียบเชียบจนน่าอึดอัด เมื่อถึงสำนักงานเขต สมบัติได้จัดการทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว พวกเขาได้ใช้ช่องทางพิเศษ ไม่ต้องรอคิวเหมือนคนทั่วไป ตอนที่กรอกเอกสาร นภัสสรก็ได้เห็นชื่อเต็มของเขาเป็นครั้งแรก ธิติ จรัญสนิทวงศ์ หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ...จรัญสนิทวงศ์ นามสกุลที่ไม่มีใครในประเทศไทยไม่รู้จัก ตระกูลอภิมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยและทรงอิทธิพลเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ เธอมองหน้าธิติด้วยความตกตะลึง หรือว่าเขาคือ...คุณชายสามแห่งบ้านจรัญสนิทวงศ์ที่ลือกันว่าสุขภาพไม่แข็งแรงและพิการขาทั้งสองข้าง ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าสาวของเขาถึงหนีไป เจ้าหน้าที่กล่าวนำให้ทั้งสองพูดคำสาบาน นภัสสรพูดตามอย่างเลื่อนลอย สมองของเธอยังคงสับสนวุ่นวาย วินาทีที่เธอได้รับทะเบียนสมรสมาไว้ในมือ มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังฝันไป จากเจ้าสาวที่ถูกทอดทิ้งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้เธอกลายเป็นสะใภ้ของตระกูลจรัญสนิทวงศ์แล้ว เมื่อกลับขึ้นมาบนรถ ธิติยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้เธอ มันคือ "สัญญาก่อนสมรส" ข้อตกลงในสัญญานั้นเข้มงวดและเย็นชา: ตลอดระยะเวลาการสมรส ทั้งสองฝ่ายห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน ห้ามเปิดเผยสถานะสามีภรรยาต่อสาธารณชนหากไม่ได้รับอนุญาต และที่สำคัญที่สุด...จะไม่มีความสัมพันธ์ทางกายฉันสามีภรรยา หัวใจของสัญญาฉบับนี้คือ นี่คือการแต่งงานที่เป็นเพียง "ข้อตกลงทางธุรกิจ" ที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ นภัสสรอ่านข้อความในสัญญาแล้วกลับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก การแต่งงานแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยกว่าการต้องเป็นภรรยาของชายพิการจริง ๆ เสียอีก เธอต้องการที่หลบภัยจากพายุลูกเก่า ส่วนเขา...ก็คงต้องการภรรยาสักคนเพื่อปิดปากพวกชอบสอดรู้สอดเห็น เธอหยิบปากกาขึ้นมา แล้วจรดลายเซ็นลงบนช่องว่างท้ายเอกสาร ธิติมองเธอนิ่ง ๆ ขณะที่เธอเซ็นชื่อ แววตาของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก เหมือนกับว่าเพิ่งทำภารกิจอย่างหนึ่งเสร็จสิ้นไปเท่านั้น เขาบอกให้คนขับรถไปส่งเธอกลับ "บ้าน" แต่ไม่ใช่บ้านของพ่อแม่เลี้ยง แต่เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวของเขา นภัสสรตระหนักได้ในทันทีว่า นับตั้งแต่วินาทีที่เธอเซ็นชื่อลงไป ชีวิตของเธอก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว เธอมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในใจของเธอมีความหวังที่จะได้หลุดพ้นจากอดีตเป็นครั้งแรก แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกเคว้งคว้างกับอนาคตที่ไม่อาจคาดเดาได้เลย