บทที่ 3

รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าสู่ประตูคฤหาสน์สไตล์ไทยโมเดิร์นหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนสวยที่ตกแต่งอย่างร่มรื่น บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง นภัสสรก้าวลงจากรถในชุดเจ้าสาวที่เริ่มจะยับยู่ยี่ เธอมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความรู้สึกแปลกแยก ราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธอ สมบัติ ผู้เป็นหัวหน้าพ่อบ้าน แนะนำให้เธอรู้จักกับบรรดาแม่บ้านและคนรับใช้ในบ้าน ทุกคนปฏิบัติต่อเธอด้วยความเคารพแต่ก็แฝงไว้ด้วยความห่างเหิน พวกเขาเรียกเธอว่า "คุณนภัสสร" ส่วนธิติถูกพาตัวกลับเข้าไปในห้องทำงานของเขาทันทีที่ถึงบ้าน เขาไม่ได้หันมามองเธออีกเลยแม้แต่หางตา แม่บ้านคนหนึ่งพานภัสสรไปยังห้องของเธอ...มันเป็นห้องนอนสำหรับแขกที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ไม่ใช่ห้องนอนใหญ่ นี่คงเป็นการยืนยันเงื่อนไขในสัญญาที่ว่า "ไม่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา" นภัสสรรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยในใจ แต่ก็ยอมรับมันได้มากกว่า เธอถอดชุดเจ้าสาวที่น่าอึดอัดออกไปอาบน้ำ ความรู้สึกเหนื่อยล้าและเจ็บปวดจากเรื่องราวเมื่อตอนกลางวันค่อย ๆ จางหายไปกับสายน้ำ ให้ความรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ มื้อค่ำวันแรกในฐานะภรรยาของธิติ จรัญสนิทวงศ์ ผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เธอกับเขานั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะอาหารตัวยาว โดยไม่มีบทสนทนาใด ๆ เกิดขึ้น ความเงียบนี้ทำให้นภัสสรเริ่มเข้าใจว่าทำไมรมิตา อดีตคู่หมั้นของเขาถึงเลือกที่จะหนีไป การใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบและชายผู้พิการคงเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดเกินกว่าที่ผู้หญิงรักความหรูหราฟู่ฟ่าคนนั้นจะทนได้ เธอมองภาพที่แม่บ้านคอยดูแลตักอาหารให้ธิติแล้ว ความรู้สึกสงสารก็ก่อตัวขึ้นในใจอย่างช่วยไม่ได้ นภัสสรรวบรวมความกล้า เอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้นเป็นครั้งแรก "ฉัน...ฉันจะพยายามเป็นภรรยาที่ดีค่ะ อย่างน้อยก็ในสายตาคนนอก" ธิติเพียงแค่เหลือบตามองเธอเล็กน้อย แล้วส่งเสียง "อืม" ในลำคอเป็นคำตอบ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารต่อไป หลังมื้อค่ำ ธิติให้สมบัติเข็นรถพาเขาไปยังห้องพระส่วนตัวที่อยู่หลังบ้าน นภัสสรมองตามไปด้วยความอยากรู้ แต่สมบัติก็หันมาขวางเธอไว้เสียก่อน เขาบอกอย่างสุภาพว่าคุณชายสามต้องการเวลาส่วนตัว เธอจึงได้แต่กลับเข้าห้องนอนไป ในใจเต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับชายผู้เป็นสามีในนามของเธอ ... ภายในห้องพระที่เงียบสงบ กลิ่นกำยานหอมอ่อน ๆ ลอยอวลไปทั่ว สมบัติปิดประตูลงอย่างแผ่วเบาแล้วยืนรออยู่ด้านนอก ตามข้อตกลงที่เข้มงวดระหว่างทั้งสอง ทุกครั้งที่ธิติต้องการจะลุกขึ้นยืน สมบัติจะต้องล็อกประตูและเฝ้าอยู่ด้านนอกเสมอ เมื่ออยู่ตามลำพัง ใบหน้าที่เรียบเฉยเย็นชาของธิติก็ค่อย ๆ คลายลง เผยให้เห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ เขานั่งสงบนิ่งอยู่หน้าองค์พระปฏิมาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ทำในสิ่งที่น่าตกใจที่สุด ธิติใช้แขนทั้งสองข้างยันตัวเองกับที่วางแขนของรถเข็น...แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง ขาทั้งสองข้างของเขายาวและดูแข็งแรง ไม่มีร่องรอยของคนพิการแม้แต่น้อย เขาเดินไปรอบ ๆ ห้องพระ เพื่อยืดเส้นยืดสาย แววตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับคมกล้าและแฝงไว้ด้วยอันตราย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกไปยังเบอร์ของคำรณ มือขวาคนสนิท "ไปสืบประวัติผู้หญิงที่ชื่อนภัสสร คงสุข มาให้ฉัน" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เอามาให้หมดทุกอย่างตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน" เขาพูดต่อ "แล้วก็จับตาดูเปรมศักดิ์กับวิไลวรรณไว้ให้ดี ดูซิว่าพวกมันกำลังวางแผนจะทำอะไรกันอยู่" หลังจากวางสาย เขาก็กลับไปนั่งบนรถเข็นอีกครั้ง ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาเหมือนเดิม ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ... ในห้องนอน นภัสสรนอนพลิกตัวไปมา เธอคิดถึงอนาคตที่ยังมองไม่เห็นปลายทางของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เธอตัดสินใจแล้วว่าจะใช้โอกาสนี้ในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ และทิ้งอดีตที่เจ็บปวดไว้ข้างหลัง เธอนึกถึงไวโอลินของเธอ...สิ่งเดียวที่เป็นที่พึ่งทางใจให้กับเธอมาตลอด นภัสสรตัดสินใจแน่วแน่ พรุ่งนี้เธอจะกลับไปที่วงออเคสตรา เธอจะไม่มีวันทิ้งความฝันของตัวเองเด็ดขาด ด้วยความมุ่งมั่นในใจและความสงสารที่มีต่อสามีในนาม นภัสสรก็ค่อย ๆ ผล็อยหลับไป โดยไม่รู้เลยว่าชายที่เธอนอนร่วมชายคาด้วยนั้น กำลังซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่เอาไว้