บทที่ 2

ลดาวัลย์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องทำงานของประธานกรรมการบริหาร โดยไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานที่เดินผ่านไปมา ใบหน้าของเธอเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก วีรศักดิ์ เลขานุการของรัฐศาสตร์ ก้าวเข้ามาขวางเธอไว้อย่างสุภาพแต่แฝงไปด้วยความห่างเหิน “คุณผู้หญิงครับ ท่านประธานกำลังประชุมอยู่ กรุณารอสักครู่นะครับ” ลดาวัลย์ไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่พิงกำแพงยืนนิ่ง ๆ มือที่กำใบหย่าไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความเจ็บปวดทางกายช่วยให้เธอมีสติมากขึ้น เธอพยายามนึกย้อนถึงรายละเอียดในงานเลี้ยงเมื่อคืน เป็นพิชามญชุ์ที่เข้ามาทักทายและคะยั้นคะยอให้เธอดื่มไวน์แก้วนั้น... ไวน์แก้วนั้นต้องมีปัญหาแน่ ๆ เธอสงสัยว่าพิชามญชุ์คือตัวการ แต่ยังไม่แน่ใจว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร ประตูห้องทำงานเปิดออก รัฐศาสตร์เดินออกมาพร้อมกับกลุ่มผู้บริหารระดับสูง เขากำลังคลายเนคไทของตัวเองเล็กน้อย ซึ่งเป็นท่าทางที่เขาทำเป็นประจำเมื่อรู้สึกหงุดหงิด เมื่อเขาเห็นลดาวัลย์ แววตาของเขาวูบไหวไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม เขาหันไปพูดกับเหล่าผู้บริหารว่า "การประชุมวันนี้สิ้นสุดเพียงเท่านี้" ผู้บริหารต่างยกมือไหว้ทักทายลดาวัลย์ เธอทำได้เพียงพยักหน้าตอบอย่างแข็งทื่อ เมื่อในห้องทำงานเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน รัฐศาสตร์ก็กลับไปนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขา จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา "คุณมาทำอะไรที่นี่ เงินที่ผมให้ยังไม่พออีกเหรอ" ลดาวัลย์ไม่ตอบ เธอเดินตรงไปที่โต๊ะทำงานของเขา แล้ววางใบหย่าที่เขียนด้วยลายมือลงตรงหน้าเขาเสียงดัง “ปัง!” “เซ็นค่ะ” เธอพูดออกมาสองคำ เสียงแหบพร่าแต่หนักแน่น สายตาของรัฐศาสตร์จับจ้องอยู่ที่คำว่า "ใบหย่า" ม่านตาของเขาหดเล็กลงทันที บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่าอึดอัด เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ สายตาคมกริบราวกับมีดมองผ่านไปยังรอยช้ำบนคอของเธอ ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อย ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขาหัวเราะเยาะออกมา "หย่างั้นเหรอ ลดาวัลย์ คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าการแต่งงานของเราเป็นแค่ข้อตกลงทางธุรกิจระหว่างสองครอบครัว คุณไม่มีสิทธิ์ขอหย่า” ลดาวัลย์สบตาเขานิ่ง ในดวงตาของเธอสงบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม "ฉันจะไปแต่ตัว" ความสงบนิ่งของเธอกลับยิ่งทำให้รัฐศาสตร์โกรธ เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที ร่างสูงใหญ่แผ่แรงกดดันเข้าใส่เธอ เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ บีบคางของเธออย่างแรง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา “คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะขู่ผมได้เหรอ ถ้าไม่มีผม คุณกับน้องชายขี้โรคของคุณจะอยู่ได้ไม่ถึงวัน!” เมื่อได้ยินคำว่าน้องชาย ร่างกายของลดาวัลย์ก็สั่นสะท้านไปชั่วครู่ แต่แววตาของเธอยังคงไม่ยอมแพ้ “นั่นมันเรื่องของฉัน” ทั้งสองจ้องตากันอยู่นาน ในที่สุดรัฐศาสตร์ก็ปล่อยมือจากคางของเธอ ในแววตาของเขามีความเกรี้ยวกราดที่ไม่มีใครเข้าใจ และความรู้สึกผิดที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ เขาหยิบปากกาบนโต๊ะขึ้นมา ตวัดเซ็นชื่อของตัวเองลงบนใบหย่าอย่างรวดเร็ว ลายเส้นเฉียบคมราวกับเจ้าของ “ไปให้พ้น อย่าให้ผมเห็นหน้าคุณอีก” เขาโยนใบหย่าที่เซ็นแล้วคืนให้เธอ ลดาวัลย์ก้มลงเก็บมันขึ้นมา มองดูลายเซ็นบนนั้น ในใจไม่ได้รู้สึกโล่งใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าและชาชิน เธอหันหลังเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างช้า ๆ แผ่นหลังตั้งตรงอย่างทระนง ทันทีที่ประตูห้องปิดลง รัฐศาสตร์ก็ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น เขาหยิบโทรศัพท์ภายในขึ้นมา กดโทรออกด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว "วีรศักดิ์ เข้ามา" วีรศักดิ์รีบเปิดประตูเข้ามา มองดูสีหน้าของเจ้านายอย่างระมัดระวัง รัฐศาสตร์สั่งเสียงเข้ม “ไปสืบมา! เมื่อคืนคุณผู้หญิงไปที่ไหน เจอใคร เกิดอะไรขึ้นบ้าง เอาทุกรายละเอียด รวมถึงกล้องวงจรปิดทั้งหมดของโรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล ผมต้องการทั้งหมด!” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสริม “โดยเฉพาะ... ทุกอย่างที่เกี่ยวกับพิชามญชุ์” วีรศักดิ์ใจหายวาบ รีบพยักหน้ารับคำ “ครับ ท่านประธาน” อีกด้านหนึ่ง ลดาวัลย์เดินออกจากตึกกิตติธรากุล กรุ๊ป เธอกำใบหย่าในมือแน่น ยืนอยู่ริมถนนอย่างเหม่อลอย โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น เป็นเบอร์ของอำพร แม่ของเธอ ทันทีที่รับสาย เสียงร้องไห้ฟูมฟายก็ดังขึ้นมาทันที