บทที่ 3

ในโทรศัพท์ อำพรร้องไห้พลางขอร้องให้ลดาวัลย์ไปพบ ลดาวัลย์ตอบตกลงอย่างเหนื่อยล้า นัดเจอกันที่ร้านกาแฟเงียบ ๆ แห่งหนึ่ง ทันทีที่อำพรเห็นหน้าลูกสาว เธอก็รีบคว้ามือของลดาวัลย์ไว้ น้ำตานองหน้า “ลูกรัก ลูกจะหย่าไม่ได้นะ! ลูกลืมไปแล้วเหรอว่าบ้านเรายังต้องการความช่วยเหลือจากตระกูลกิตติธรากุลอยู่” ลดาวัลย์ดึงมือออกอย่างเย็นชา “แม่คะ หนูทนมามากพอแล้ว” เมื่อเห็นว่าลูกสาวมีท่าทีแข็งกร้าว อำพรก็เริ่มคร่ำครวญ “ถ้าลูกหย่าแล้ว ค่ารักษาน้องชายจะทำยังไง แล้วบ้านเราล่ะ” คำพูดของแม่เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจของลดาวัลย์ แต่สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย “หนูจะหาทางเองค่ะ” อำพรเปลี่ยนเรื่องทันที เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบ “เป็นเพราะ... พิชามญชุ์ใช่ไหม แม่ได้ยินมาว่าช่วงนี้เขาชอบพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับลูกลับหลัง” อำพรบอกว่าเธอรู้ว่าลูกสาวใช้ชีวิตในบ้านสามีอย่างไม่มีความสุข และยังบอกเป็นนัยว่าพิชามญชุ์อิจฉาลดาวัลย์มาตลอด ลดาวัลย์มองหน้าแม่ เธอรู้ว่าแม่เพียงต้องการให้เธออดทนต่อไป ไม่ได้เป็นห่วงความรู้สึกของเธอจริง ๆ ในใจของเธอยิ่งเย็นชายิ่งกว่าเดิม เธอยืนยันอย่างหนักแน่นว่าการหย่าเป็นที่สิ้นสุดแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งให้แม่ของเธอนั่งร้องไห้อยู่ตามลำพัง อีกด้านหนึ่ง ที่ห้องทำงานของรัฐศาสตร์ วีรศักดิ์เดินถือเอกสารเข้ามา "ท่านประธานครับ คุณผู้หญิงกลับไปที่พักแล้ว แต่คุณแม่ของเธอไปพบเธอครับ" รัฐศาสตร์มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย “เธอยังไม่ติดต่อมาเพื่อขอยกเลิกใบหย่าใช่ไหม” วีรศักดิ์ตอบ “ยังครับ แล้วก็... คุณพิชามญชุ์มาครับ” ยังไม่ทันขาดคำ พิชามญชุ์ก็ผลักประตูเข้ามา ควงแขนรัฐศาสตร์อย่างสนิทสนม “พี่รัฐคะ คืนนี้ไปงานปาร์ตี้เป็นเพื่อนพิชหน่อยได้ไหมคะ” รัฐศาสตร์ดึงแขนออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “พี่ไม่ว่าง” พิชามญชุ์เบ้ปาก ซึ่งเป็นท่าทางที่เธอทำเป็นประจำ “อีกแล้วเหรอคะ เพราะพี่ลดาอีกแล้วใช่ไหม พิชได้ยินมาว่าวันนี้เธอมาโวยวายที่บริษัทจะขอหย่า เธอเป็นแค่ผู้หญิงเห็นแก่เงิน ในที่สุดพี่ก็ตาสว่างซะที!” เธอพูดใส่ไฟต่อไปไม่หยุด บอกว่าลดาวัลย์ทำตัวไม่ดี ไม่คู่ควรกับเขา แววตาของรัฐศาสตร์เย็นชาลงเรื่อย ๆ เขาหมุนแหวนแต่งงานบนนิ้วของตัวเองเล่น ซึ่งเป็นนิสัยที่เขาทำเมื่อรู้สึกไม่พอใจ ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมา “ใครอนุญาตให้เธอพูดถึงเขาแบบนั้น” พิชามญชุ์ชะงักไป เธอไม่คิดว่าพี่ชายจะตอบสนองแบบนี้ รัฐศาสตร์พูดต่อ “เรื่องของพี่ ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาพูดจาพล่อย ๆ ได้ ออกไป” พิชามญชุ์น้ำตาคลอด้วยความน้อยใจ เธอวิ่งกระทืบเท้าออกจากห้องไป รัฐศาสตร์ยกมือขึ้นนวดขมับ ในใจรู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง เขาคิดว่าลดาวัลย์จะรีบกลับมาขอร้องเขาเพราะแรงกดดันจากทางบ้าน แต่เธอกลับไม่ทำ ความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้นี้ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก วีรศักดิ์ยื่นเอกสารอีกฉบับให้เขาอย่างรู้จังหวะ “ท่านประธานครับ นี่คือใบหย่าฉบับทางการครับ ท่านต้องเซ็นชื่อตรงนี้ แล้วผมจะนำไปให้คุณผู้หญิงลดาวัลย์ยืนยันอีกครั้งครับ” รัฐศาสตร์จ้องมองเอกสารนั้นนิ่งเงียบอยู่นาน เขาหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อของตัวเองอีกครั้ง แล้วพูดกับวีรศักดิ์ว่า “คุณเอาไปให้เธอด้วยตัวเอง ผมอยากจะเห็นเหมือนกันว่าเธอจะปากแข็งไปได้อีกนานแค่ไหน” วีรศักดิ์นำเอกสารไปยังที่พักของลดาวัลย์ ซึ่งเป็นอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ แห่งหนึ่ง ลดาวัลย์เปิดประตูออกมา เมื่อเห็นวีรศักดิ์และเอกสารใบหย่าฉบับทางการ แววตาของเธอก็หมองลงเล็กน้อย เธอรับเอกสารมาอย่างสงบ เตรียมจะเซ็นชื่อ แต่ในขณะที่ปลายปากกากำลังจะจรดลงบนกระดาษ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงชื่อว่า "บ้านใหญ่" เสียงที่แก่ชราแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากปลายสาย “ลดาวัลย์ นี่ปู่เองนะ แม่ของแกอยู่ที่บ้านใหญ่ตอนนี้ เขาเป็นลมล้มพับไปแล้ว แกมาที่นี่เดี๋ยวนี้!”