บทที่ 3

มุมมองของเอเลนา วิติเอลโล เสียงดนตรีหนักหน่วงดังก้องผ่านพื้นไม้ของเลานจ์วีไอพี มันคือคลับส่วนตัวที่ควรจะเป็นพื้นที่เป็นกลางสำหรับบรรดาตระกูลมาเฟีย แต่คืนนี้ตระกูลโมเร็ตติได้เช่าเหมาทั้งชั้นบนสุด ฉันนั่งข้างดันเตบนโซฟากำมะหยี่บด แขนของเขาพาดอยู่บนพนักพิงด้านหลังฉัน–ไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลย แต่เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของพื้นที่อย่างดุดัน มันคือการแสดงอาณาเขต นี่ของฉัน ห้ามแตะ ห้องนั้นอบอวลไปด้วยควันและเสียงกระทบกันใสกังวานของแก้วคริสตัลราคาแพง บรรดาคาโปกำลังหัวเราะ ขณะที่พวกทหารยืนนิ่งราวกับรูปปั้นอยู่ข้างประตู มันคืองานฉลองวันครบรอบการเป็นพันธมิตร “เอาละ เอาออกมาได้แล้ว!” ใครบางคนตะโกนแข่งกับเสียงอึกทึก กล่องไม้หนักๆ ถูกยกขึ้นมาวางบนโต๊ะตัวกลาง แคปซูลกาลเวลา ห้าปีก่อน ระหว่างงานเลี้ยงพักรบ คนรุ่นใหม่ของบรรดาตระกูลได้เขียนจดหมายถึงตัวเองในอนาคต มันเป็นธรรมเนียมงี่เง่า สิ่งที่โซเฟียยืนกรานจะทำในตอนที่เธอยังเป็นศูนย์กลางโลกของดันเต ฉันรู้สึกถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ผุดพรายขึ้นมาตามต้นคอ ฉันลืมเรื่องนี้ไปแล้ว “มาดูกันว่าใครทำนายอนาคตไว้บ้าง!” มาร์โก หนึ่งในทหารของดันเตหัวเราะขณะแกะตราประทับ เขาหยิบกระดาษพับแผ่นหนึ่งออกมา “โซเฟีย... อยากเป็นดาราภาพยนตร์” เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วห้อง โซเฟียยังมาไม่ถึง เธอมักจะมาสายเสมอ มาร์โกเอื้อมมือเข้าไปหยิบออกมาอีกแผ่น เขาคลี่มันออก แล้วเขาก็ชะงักแข็งไป เขาหยุดนิ่ง เขามองมาที่ฉัน แล้วมองไปที่ดันเต รอยยิ้มเมามายเลือนหายไปจากใบหน้าของเขา “อ่านสิ” ดันเตสั่ง พลางจิบวิสกี้ของเขาช้าๆ มาร์โกกระแอม ขยับตัวอย่างอึดอัด “มัน... มันมาจากเอเลนาครับ” ดันเตชำเลืองมองฉัน ฉันจ้องตรงไปข้างหน้า เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนเป็นรอยเสี้ยวพระจันทร์ “อ่าน” ดันเตพูดย้ำ เสียงของเขาทุ้มต่ำลง ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง มาร์โกคลี่กระดาษออกจนสุด เสียงของเขาลังเล “ฉันไม่รู้ว่าเขาจะเคยมองเห็นฉันไหม ฉันเป็นเพียงเงาที่มุมห้อง แต่วันนี้ เขามองมาที่ฉัน เขาช่วยฉันจากการจลาจลในอีสต์เอนด์ เขาไม่รู้จักชื่อฉัน แต่ฉันรู้จักชื่อเขา ฉันรักเขา ฉันรักดันเต โมเร็ตติ ฉันสวดภาวนาว่าสักวันหนึ่ง ฉันจะได้เป็นคนที่ล้างเลือดออกจากมือของเขา แม้ว่าเขาจะไม่เคยรักฉันตอบเลยก็ตาม” ความเงียบในห้องนั้นเงียบกริบอย่างสมบูรณ์ มันหนักหน่วงยิ่งกว่าเสียงเบส ดังยิ่งกว่าเสียงตะโกนเมื่อครู่ก่อนเสียอีก ฉันรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าจนเปลือยเปล่า ห้าปีก่อน ฉันเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่มีสมุดบันทึก ตอนนี้ ถ้อยคำเหล่านั้นลอยคว้างอยู่ในอากาศราวกับคำสารภาพบาป ดันเตค่อยๆ วางแก้วของเขาลง เขาหันศีรษะมามองฉัน สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก แต่ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ตกตะลึง มันเป็นครั้งแรกที่ฉันเคยเห็นเขาดูสะเทือนใจอย่างแท้จริง ราวกับถูกต่อยเข้าที่ท้อง เขาอ้าปากจะพูด “เอเลนา...” โทรศัพท์ของฉันไม่ได้ดัง โทรศัพท์ของเขาต่างหากที่ดัง มันทำลายช่วงเวลานั้นแตกกระจายเหมือนกระจก ดันเตสะดุ้ง เขามองดูหน้าจอ เขาไม่ได้กดรับสายทันที เขามองมาที่ฉันอีกครั้ง ค้นหาใบหน้าของฉัน ตามหาเด็กสาวผู้เขียนจดหมายฉบับนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้ง “บอสครับ” มาร์โกกระซิบ ความตึงเครียดสัมผัสได้ชัดเจน “อาจจะเป็นเรื่องด่วน” ดันเตกดรับสาย เขาเปิดลำโพง “ดันเต! ช่วยฉันด้วย! ได้โปรด!” เสียงหวีดร้องของโซเฟียดังทะลุห้องที่เงียบสงัด “พวกมันมีปืน! ฉันอยู่ที่ย่านโกดังสินค้า! พวกมันจะฆ่าฉัน!” ความตกตะลึงหายวับไปจากใบหน้าของดันเต มันถูกแทนที่ทันทีด้วยหน้ากากของมัจจุราช สัตว์ร้ายตื่นขึ้นแล้ว เขาลุกขึ้นยืนเร็วมากจนโต๊ะสั่น “มาร์โก ไปตามทีมมา เดี๋ยวนี้” “ดันเต” ฉันพูด เสียงของฉันแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ เขาไม่ได้ยินฉัน เขาเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ตรวจดูแมกกาซีนในปืนพกของเขา การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วจนพร่ามัวและเปี่ยมไปด้วยอันตรายถึงตาย “อยู่ที่นี่” เขาตวาดใส่ฉันข้ามไหล่ “ห้ามขยับไปไหน” เขาวิ่งออกไปนอกประตู บรรดาทหารของเขากรูตามหลังเขาไป ทันใดนั้นห้องก็ว่างเปล่า เหลือเพียงบริกรที่สับสนไม่กี่คน ฉันเดินไปที่ระเบียง ฝนหยุดตกแล้ว ฉันมองลงไปที่ถนน ฉันเห็นดันเตพุ่งพรวดออกจากทางเข้าคลับ ฉันเห็นเขาเอาด้ามปืนฟาดการ์ดเฝ้าประตูที่หลบทางช้าเกินไป เขากระโดดขึ้นรถ ยางล้อเสียดสีจนเกิดควันขณะที่เขาเร่งเครื่องออกไปอย่างรวดเร็ว ฉันมองดูเขาจากไป เขาได้ยินถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณฉัน ความจริงอันดิบเถื่อนและเจ็บปวดเจียนตายของความรักที่ฉันมีต่อเขา และในวินาทีที่ผู้หญิงอีกคนร้องขอความช่วยเหลือ เขาก็ทิ้งฉันไว้ในความเงียบงัน เขาไม่ได้รีบร้อนออกไปเพื่อช่วยครอบครัว เขารีบร้อนออกไปเพราะเขาคงหายใจไม่ออกหากเธอไม่ได้หายใจ ฉันหยิบจดหมายจากโต๊ะ ฉันฉีกมันออกเป็นสองท่อน แล้วฉีกครึ่งอีกครั้ง ฉันทิ้งเศษกระดาษเหล่านั้นลงในที่เขี่ยบุหรี่แล้วจุดไฟเผาพวกมัน “ลาก่อน ดันเต” ฉันกระซิบ