บทที่ 2

มุมมองของจานา:

เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลไม่ได้นำอาหารเช้ามาให้ฉัน พวกเขานำโต๊ะเขียนแบบมาให้

ฉันอ่อนแรง ผิวของฉันซีดเหมือนกระดาษเก่า และมีรอยคล้ำใต้ตา แต่แอ็กเซลกลับมาแล้ว

“ไคลีห์ตื่นแล้ว” เขาพูด เขายืนอยู่ข้างประตู ปฏิเสธที่จะเข้ามาใกล้ ราวกับว่าความไร้ประโยชน์ของฉันเป็นโรคติดต่อ “แต่เธออ่อนแอเกินกว่าจะจับดินสอได้ กำหนดส่งกำแพงป้องกันทางเหนือคือพรุ่งนี้ เธอต้องเขียนแบบให้เสร็จ”

เขาวางม้วนกระดาษหนาๆ ลงบนโต๊ะ

“คุณอยากให้ฉันวาดเหรอ?” ฉันถาม เสียงเบามาก

“ฉันต้องการให้เธอเป็นมือของเธอ” แอ็กเซลแก้ไข “เธอจะบอกเธอว่าต้องทำอะไรผ่านการเชื่อมต่อทางจิต เธอจะต้องวาดตามที่เธอพูดทุกอย่าง”

ฉันมองไปที่กระดาษเปล่า สถาปัตยกรรมเป็นสิ่งเดียวที่ฉันเหลืออยู่ มันเป็นสิ่งเดียวที่ไคลีห์ไม่สามารถแกล้งทำได้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำแพงรับน้ำหนักกับเสาประดับต่างกันอย่างไร

“เริ่มจากประตูหลักก่อน” เสียงของไคลีห์ดังแว่วเข้ามาในหัวฉัน มันคือการเชื่อมต่อทางจิต การเชื่อมต่อทางโทรจิตที่สมาชิกฝูงทุกคนใช้ร่วมกัน เสียงในใจของเธอนั้นหวานเลี่ยนจนน่าคลื่นไส้ “และอย่าทำให้มันดูเหมือนขยะของเธอ จานา ทำให้มันดูเหมือนของฉัน”

ฉันหยิบดินสอถ่านขึ้นมา มือฉันสั่น แต่ทันทีที่ปลายดินสอแตะกระดาษ สัญชาตญาณก็เข้าครอบงำ ฉันเริ่มร่างภาพ

ฉันวาดซุ้มประตูเสริมความแข็งแรงที่จะต้านทานการโจมตีของพวกโร้ก ฉันวาดอุโมงค์ลับสำหรับการอพยพฉุกเฉิน ฉันเทจิตวิญญาณของฉันลงไปในเส้นกราไฟต์

หลายชั่วโมงผ่านไป แอ็กเซลมองมาที่ฉัน เพียงชั่วครู่ ฉันเห็นประกายแห่งความชื่นชมในดวงตาของเขาขณะที่เขามองดูโครงสร้างที่ซับซ้อนปรากฏขึ้นบนกระดาษ

“มันยอดเยี่ยมมาก” เขาพึมพำพลางก้าวเข้ามาใกล้ “วิสัยทัศน์ของไคลีห์นั้น...เหลือเชื่อจริงๆ”

หัวใจฉันแตกสลาย

“นี่คือผลงานการออกแบบของฉันเอง แอ็กเซล” ฉันพูดเบาๆ ฉันอดไม่ได้ “ดูสไตล์การลงสีสิ ดูตำแหน่งของรูน ฉันวาดรูปนี้มาตั้งแต่ฉันอายุสิบสองแล้ว”

ใบหน้าของแอ็กเซลมืดลง “อย่าพยายามแย่งความอัจฉริยะของน้องสาวเธอไป เธอเป็นแค่เครื่องมือที่เธอใช้เท่านั้น”

แม่ของฉัน จอยซ์ เดินเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อนพร้อมกับชามซุป เธอเดินผ่านฉันไปและวางมันลงบนโต๊ะข้างๆ ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นของแอ็กเซล

“เสร็จแล้วหรือยัง” เธอถาม “เหล่าผู้อาวุโสกำลังรออยู่ พวกเขาอยากเห็นผลงานของลูน่าในอนาคตที่จะช่วยปกป้องความปลอดภัยของฝูงหมาป่า”

“เกือบแล้ว” แอ็กเซลกล่าว เขาหยิบภาพวาดขึ้นมา “มันสมบูรณ์แบบ ฝูงหมาป่าจะปลอดภัยไปชั่วรุ่น”

เขามองภาพวาดด้วยความรักและความภาคภูมิใจ แต่ความรักนั้นกลับมุ่งไปที่ผี ความโกหก

'เก่งมาก น้องสาว' เสียงของไคลีย์ดังก้องอยู่ในหัวฉัน 'ทีนี้ ทำลายหลักฐานซะ'

ฉันตัวแข็งทื่อ

'ทำเลย' เธอสั่งในใจ 'ไปที่ห้องใต้หลังคา เผาสมุดวาดภาพทั้งหมด เผารางวัลเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอได้รับทางออนไลน์โดยใช้ชื่อปลอม ถ้าแอ็กเซลรู้ว่าเธอวาดรูปได้จริงๆ เขาอาจจะสงสัย เราปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นก่อนผ่าตัดไม่ได้หรอก จริงไหม?'

ฉันมองไปที่แอ็กเซล เขากำลังม้วนแบบแปลนอยู่ และคุยกับแม่ของฉันเกี่ยวกับพิธีแต่งงาน

ฉันลุกขึ้นยืน ขาฉันอ่อนแรง ฉันเดินออกจากห้องไป และไม่มีใครหยุดฉัน

ฉันเดินขึ้นบันไดไปยังห้องใต้หลังคาของบ้านแพ็คเฮาส์ ที่ที่พวกเขาให้ฉันนอน มันเป็นที่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและคับแคบ สมุดวาดภาพกองอยู่ตามผนัง—ผลงานในชีวิตของฉัน ความฝันของฉันที่จะสร้างบ้านที่ฉันได้รับความรัก

ฉันคว้าถังขยะโลหะมาใบหนึ่ง ฉันโยนหนังสือเข้าไป มือฉันสั่นจนแทบจุดไม้ขีดไฟไม่ขึ้น

เปลวไฟลามไปที่ขอบกระดาษ มันเป็นภาพวาดของแอ็กเซลที่ฉันวาดไว้เมื่อสามปีก่อน กำลังนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ ไฟแผดเผากระดาษจนงอ ทำให้ใบหน้าของเขาไหม้เกรียมกลายเป็นเถ้าถ่าน

ฉันไอออกมา มันเริ่มจากอาการคันคอ แล้วก็ระเบิดออกมาเป็นอาการไออย่างรุนแรง ฉันก้มตัวลงกุมหน้าอก เมื่อฉันดึงมือออกจากปาก ฝ่ามือของฉันก็เต็มไปด้วยเลือดสีดำข้น

มันเป็นสัญญาณของหมาป่าที่กำลังจะตาย ร่างกายของฉันกำลังหยุดทำงาน

ทันใดนั้น ประตูห้องใต้หลังคาก็เปิดออก แอ็กเซลยืนอยู่ตรงนั้น พ่อแม่ของฉันอยู่ด้านหลังเขา เขาถือแบบแปลนที่ฉันเพิ่งวาด

"แกทำอะไรลงไป?" เขาคำราม

ฉันเช็ดเลือดบนกางเกงยีนส์เพื่อซ่อนมันไว้ "อะไรนะ?"

"การคำนวณบนผนังด้านตะวันตก!" เขาโยนกระดาษลงที่เท้าฉัน “พวกเขาคิดผิด ถ้าเราสร้างกำแพงนี้ กำแพงจะพังลงมาทับนักรบของเราเอง!”

“เป็นไปไม่ได้” ฉันอุทาน “ฉันตรวจสอบแล้วสองรอบ”

“ไคลีห์บอกว่าคุณเปลี่ยนตัวเลขของเธอ” พ่อของฉันพูดอย่างเดือดดาล “เธอบอกว่าเธอรู้สึกได้ว่าคุณเปลี่ยนแปลงแบบผ่านทางพลังจิต คุณพยายามทำลายเธอ!”

“ไม่!” ฉันร้องไห้ “เธอไม่รู้คณิตศาสตร์! เธอต้องอ่านอักษรรูนผิดตอนที่ตรวจสอบแน่ๆ!”

“เงียบ!” แอ็กเซลใช้เสียงอัลฟ่าอีกครั้ง

ฉันทรุดลงกับพื้น แรงกระแทกส่งคลื่นความเจ็บปวดไปทั่วไตที่กำลังอ่อนแอของฉัน

“เธออิจฉา” แอ็กเซลพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง “เธอใจแคบและโหดร้าย เธอจะทำให้ทั้งฝูงตกอยู่ในอันตรายเพียงเพื่อแก้แค้นน้องสาวของเธอ”

เขามองไปที่ถังขยะที่กำลังลุกไหม้ มองไปที่เถ้าถ่านของงานของฉัน

“เผาหลักฐานความไร้ความสามารถของเธองั้นเหรอ?” เขาเยาะเย้ย

เขาไม่เห็นศิลปะ เขาไม่เห็นความรัก เขาเห็นแต่สิ่งที่เขาอยากเห็นเท่านั้น

“พาเธอออกไปให้พ้นสายตาฉัน” แอ็กเซลสั่งทหารยามที่ปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเขา “พาเธอไปห้องเตรียมผ่าตัด การผ่าตัดจะเริ่มในอีกสองชั่วโมง”

ทหารยามสองคนคว้าแขนฉัน พวกเขาลากฉันลงบันได ฉันไม่ได้ต่อสู้ หมาป่าในตัวฉันเงียบสนิท มันยอมแพ้แล้ว

'