บทที่ 3

มุมมองของจานา:

พวกเขาไม่ได้พาฉันไปห้องผู้ป่วยปกติ พวกเขาพาฉันไปที่ห้องประชุมของกลุ่มหมาป่า

มันเป็นห้องขนาดใหญ่ที่มีเพดานสูงและมีธงของกลุ่มหมาป่าซิลเวอร์มูนแขวนอยู่บนผนัง แต่ตอนนี้มันถูกจัดเหมือนสตูดิโอ กล้องตั้งอยู่บนขาตั้งกล้อง แสงไฟสว่างจ้าทำให้ฉันตาพร่า

ไคลีห์นั่งอยู่บนรถเข็นกลางห้อง เธอสวมชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนที่ทำให้เธอดูบอบบางและเหมือนนางฟ้า ใบหน้าของเธอถูกแต่งหน้าอย่างสมบูรณ์แบบให้ดูซีดแต่สวยงาม

"วางเธอไว้ตรงนั้น" ไคลีห์พูดพลางชี้ไปที่พื้นข้างรถเข็นของเธอ

ยามโยนฉันลง ฉันกระแทกพื้นไม้ขัดเงาอย่างแรง สะโพกของฉันกระแทกพื้น และฉันกัดลิ้นตัวเองเพื่อไม่ให้กรีดร้อง

"นี่อะไรกัน" ฉันถามพลางมองไปรอบๆ

"คำสารภาพ" ไคลีห์กล่าว เธอยิ้ม แต่ดวงตาของเธอนั้นเย็นชา “ฝูงหมาป่าต้องรู้ความจริงเกี่ยวกับการก่อวินาศกรรม เราจะเริ่มถ่ายทอดสดในอีกหนึ่งนาที”

แอ็กเซลยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของไคลีห์ มือของเขาวางอยู่บนไหล่ของเธออย่างปกป้อง เขาดูเหมือนรูปปั้นแห่งการพิพากษา

“เธอต้องยอมรับความผิดของเธอ” แอ็กเซลกล่าว “เธอต้องบอกฝูงหมาป่าว่าเธอพยายามทำลายกำแพงป้องกันเพราะเธออิจฉาลูน่าในอนาคต”

“ฉันจะไม่โกหก” ฉันพูด เสียงสั่นเครือ

แอ็กเซลโน้มตัวลงมา ริมฝีปากของเขาแตะที่หูของฉัน แต่ไม่มีความสนิทสนมใดๆ “ถ้าเธอไม่ทำ ฉันจะประกาศให้เธอเป็นหมาป่าจรจัดเดี๋ยวนี้ ฉันจะเนรเทศเธอ เธอจะตายอย่างโดดเดี่ยวในป่า ถูกล่าโดยแวมไพร์และหมาป่าจรจัด เธอต้องการจุดจบแบบนั้นหรือ? หรือเธอต้องการช่วยน้องสาวของเธอและอย่างน้อยก็ตายไปพร้อมกับชื่อเสียง?”

มันเป็นการต่อรองที่โหดร้าย การตายในฐานะหมาป่าจรจัดหมายความว่าวิญญาณของฉันจะสูญหายไปตลอดกาล ไม่เชื่อมโยงกับดินแดนของฝูงหมาป่าอีกต่อไป การตายในฐานะสมาชิกฝูงหมายความว่าฉันจะได้พบความสงบสุขกับเทพีแห่งดวงจันทร์

"อีกหนึ่งนาที!" ชายคนหนึ่งที่ดูแลระบบคอมพิวเตอร์ตะโกน

"คุกเข่า" แอ็กเซลสั่ง เสียงของหัวหน้าฝูงดังกระหึ่มใส่ฉันอีกครั้ง

ฉันรีบคุกเข่าลง ฉันรู้สึกตัวเล็ก ฉันรู้สึกสกปรก

"เริ่ม!"

ใบหน้าของไคลีห์เปลี่ยนไปทันที เธอมองตรงมาที่กล้องด้วยน้ำตาคลอเบ้า

"สมาชิกฝูงที่รัก" เธอกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ "ฉันมาหาพวกเธอด้วยความหนักใจ วันนี้เราพบข้อบกพร่องในแบบแปลนกำแพงใหม่ ข้อบกพร่องที่อาจฆ่าพวกเราได้"

เธอมองลงมาที่ฉัน กล้องซูมเข้ามาที่ใบหน้าของฉัน ฉันรู้ว่าฉันดูเหมือนสัตว์ประหลาด ผมยุ่งเหยิง เสื้อผ้าสกปรก ดวงตาเศร้าหมอง

"น้องสาวของฉัน จานา" ไคลีห์กล่าวต่อ "มีบางอย่างจะพูด"

แอ็กเซลใช้รองเท้าบู๊ตสะกิดฉัน เป็นการข่มขู่โดยปริยาย

ฉันมองเข้าไปในเลนส์สีดำของกล้อง ฉันเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง ฉันเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว

“ฉัน...” เสียงฉันสั่นเครือ “ฉันยอมรับ”

“ดังกว่านี้” แอ็กเซลคำราม

“ฉันยอมรับ!” ฉันตะโกน น้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา “ฉันเปลี่ยนตัวเลข ฉันอยากทำลายแผนการ ฉันอิจฉา ฉัน... ฉันเป็นคนปลอม”

ฉันเห็นข้อความแสดงความคิดเห็นเลื่อนไปมาบนหน้าจอที่ตั้งอยู่ด้านข้าง

'คนทรยศ!'

'เธอสมควรถูกประหาร!'

'ทำไมหัวหน้าฝูงถึงยังเก็บเธอไว้?'

'ไร้ประโยชน์'

ทุกคำพูดเหมือนมีดแทงใจ

“ขอบคุณสำหรับความซื่อสัตย์ของเธอ น้องสาว” ไคลีย์กล่าว เธอเอื้อมมือมาลูบหัวฉันเหมือนลูบหัวสุนัข “ฉันให้อภัยเธอ ฝูงก็ให้อภัยเธอ และตอนนี้ เธอจะทำสิ่งที่ถูกต้องและช่วยฉันเยียวยาบาดแผลได้ไหม?”

“ใช่” ฉันกระซิบ

ทันใดนั้น ไคลีย์ก็หายใจเฮือกใหญ่ มือของเธอยกขึ้นไปที่หน้าอก หลังของเธอแอ่นขึ้นจากรถเข็น

“แอ็กเซล!” เธอตะโกน เลือดพุ่งออกมาจากปากของเธอเปื้อนพื้นขัดมัน “มันไหม้! แกนกลางของฉัน... มันกำลังแตก!”

เครื่องตรวจวัดที่ต่อกับเครื่องพกพาของเธอเริ่มส่งเสียงหวีดหวิว ผิวของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาที่น่ากลัวในทันที

“ตัดสัญญาณ!” แอ็กเซลคำราม พยุงเธอไว้ขณะที่เธอล้มลงไปข้างหน้า

“อาการของเธอกำลังแย่ลง!” แพทย์ตะโกนพลางวิ่งเข้ามา “ระดับพลังงานของเธอเป็นศูนย์ ถ้าเราไม่ผ่าตัดตอนนี้ เธอจะตายภายในสิบนาที!”

ไคลีย์มองมาที่ฉัน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก “เอาไป” เธอพูดเสียงอ้อแอ้ ชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่สั่นเทา “เอาไตของเธอไปเดี๋ยวนี้!”

แอ็กเซลหันไปหาเหล่าทหารยาม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“พาจานาไปห้องผ่าตัด!” เขาตะโกน “ไม่ต้องเตรียมการ ไม่ต้องสแกน แค่ผ่าเธอแล้วเอาอวัยวะนั้นมา!”

ฉันหลับตาลง ลึกๆ ข้างใน ฉันรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง มันไม่ใช่ทางกายภาพ มันเป็นทางจิตวิญญาณ

หมาป่าในตัวฉัน หมาป่าสีขาวที่ถูกกดข่มมานานแสนนาน ปล่อยเสียงหอนยาวๆ ที่โศกเศร้าออกมา มันเป็นเสียงแห่งความสิ้นหวังอย่างที่สุด

แล้วก็ ความเงียบงัน

เธอหายไป หมาป่าของฉันถอยกลับไปสู่ความมืดมิดที่สุดในจิตวิญญาณของฉัน เธอตัดขาดการเชื่อมต่อกับโลกภายนอกเพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด

ตอนนี้ฉันไร้หมาป่าอย่างแท้จริงแล้ว

“เอาเธอไป!” แอ็กเซลตะโกนอีกครั้ง

เหล่าทหารยามลากฉันขึ้น ฉันเหมือนตุ๊กตาผ้า ฉันไม่ได้มองแอ็กเซล ฉันไม่ได้มองหน้าพ่อแม่เลย ฉันเอาแต่จ้องมองพื้น นับก้าวเดินไปสู่การประหารชีวิต

'