บทที่ 3

คืนนั้น โคลอี เอลลิสนอนในห้องของเบรนแดน เมย์นาร์ด

เจดรู้ดีว่าทั้งสองคนเป็นคนรักกัน และรู้ว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกัน แต่เสียงแผ่วเบาชวนอึดอัดที่ดังแว่วมาตามความเงียบสงัดกลางดึกกลับทำให้เธอข่มตาไม่ลง

เธอจุดบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน เฝ้ามองควันสีเทาลอยวนรอบเรียวนิ้วก่อนจะสูดมันเข้าไปลึกๆ รสชาติขมปร่าและแสบคอ ไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกในใจของเธอเลยแม้แต่น้อย

เช้าวันรุ่งขึ้น เจดเดินลงมาชั้นล่างด้วยดวงตาที่บวมช้ำ

“เจด!” โคลอีร้องเรียกพลางดึงเธอให้นั่งลงบนโซฟา บนลำคอของโคลอีมีรอยแดงจางๆ ปรากฏอยู่ “ใกล้จะถึงวันเกิดพี่ชายเธอแล้ว ฉันอยากจัดงานเลี้ยงให้เขา เธอพอจะรู้ไหมว่าเขาชอบสไตล์ไหน”

คำถามของโคลอีดึงเจดกลับสู่ห้วงความทรงจำ เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทสนทนาระหว่างเธอกับเบรนแดนในวันที่เดินเล่นริมหาดด้วยกัน

ตอนนั้น เธอบอกเขาว่าเธอชอบประกายระยิบระยับของท้องทะเล ชอบเสียงคลื่นกระทบฝั่ง และชอบจับมือเขาเดินบนผืนทรายยามพระอาทิตย์ขึ้น ในวันนั้น เบรนแดนกุมมือเธอไว้และพาเดินเคียงข้างกันเนิ่นนาน

“เด็กดี เธอชอบทะเลนี่” เขาเคยพูดว่า “งั้นนับจากนี้ งานวันเกิดของพวกเราจะจัดขึ้นที่ริมทะเล อะไรที่เธอชอบ ฉันก็ชอบทั้งนั้น”

ในอดีต โลกทั้งใบของเขาหมุนรอบตัวเธอ แต่ตอนนี้ เขากลับคอยหลบหน้า และลืมทุกสิ่งที่เธอชอบไปจนหมดสิ้น

ความขมขื่นแผ่ซ่านไปทั่วอก เธอต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ “ฉัน...”

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เบรนแดนก็เดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน “เรื่องของฉัน เธอควรมาถามฉันเอง”

โคลอีกอดแขนเขาแน่นพลางทำเสียงออดอ้อน “ฉันแค่คิดว่าเจดเป็นผู้หญิงน่าจะเข้าใจผู้ชายได้ละเอียดกว่านี่คะ ดูเหมือนว่าขนาดน้องสาวแท้ๆ ก็ยังไม่ค่อยรู้ใจคุณเลยนะ”

เจดฝืนยิ้มบางๆ “ใช่ค่ะ ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ”

“พวกคุณคุยกันเถอะ ฉันต้องไปแล้ว” เธอพูดพร้อมกับสะกดกลั้นความเจ็บช้ำไว้ข้างใน เธอหันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่สายตาของเบรนแดนกลับหม่นแสงลงทันควัน

“เช้าขนาดนี้ เธอมีธุระอะไรต้องไปทำแต่หัววัน”

น้ำเสียงเย็นชาของเขาทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขายังสนใจด้วยหรือว่าเธอจะทำอะไร

เจดตอบตามความจริง “วันนี้ฉันมีนัดไปทำวีซ่าค่ะ”

สิ้นเสียงของเธอ โคลอีก็ทำสีหน้าประหลาดใจ “จะไปเที่ยวเหรอจ๊ะ ไปกับเพื่อนหรือว่าไปกับแฟนล่ะ”

เบรนแดนขมวดคิ้วจ้องมองเจด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตำหนิ “เจด โรซาริโอ เธอเพิ่งจบมัธยมปลาย อย่าริอ่านไปข้องแวะกับคนไม่ดีก่อนเข้ามหาวิทยาลัยเด็ดขาด”

คำตักเตือนอันไร้เยื่อใยกระแทกเข้ากลางใจจนเธอไม่เหลือเรี่ยวแรงจะอธิบายสิ่งใด

ท่ามกลางความเงียบงัน โคลอีรีบพูดไกล่เกลี่ย “เด็กสาวมีแฟนมันก็เรื่องปกตินะคะเบรนแดน อย่าดุเธอนักเลย”

จากนั้นเธอก็หันมาหาเจดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและปลอบประโลม “ถ้าชอบใครก็รักให้เต็มที่เถอะจ้ะ วัยสิบแปดปีมีแค่ครั้งเดียวในชีวิตนะ อย่าไปฟังพี่ชายเธอมากเลย”

โคลอีจูงมือเบรนแดนแล้วพากันเดินออกไป เจดยืนมองแผ่นหลังของทั้งคู่พลางค่อยๆ กำหมัดแน่น

วัยสิบแปดของเธอมีแค่ครั้งเดียวจริงๆ และเธอก็มอบมันทั้งหมดให้เบรนแดนไปแล้ว

เหลือเวลาอีกสิบสี่วันเท่านั้น หลังจากนั้นเธอก็จะจากไป เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ช่วงวัยเยาว์ของตนต้องถูกฝังจมอยู่ในปลักโคลนที่ไร้ซึ่งคนเหลียวแลแห่งนี้อีกต่อไป

เจดก้าวเดินออกจากบ้าน ด้านนอกมีหมอกหนาและฝนปรอยโปรยปราย แม้จะเป็นฤดูร้อน แต่ละอองฝนกลับทำให้เธอรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

ในอดีต ทุกครั้งที่ฝนตก เบรนแดนจะเป็นคนขับรถมารับส่งเธอเสมอ “เด็กน้อยของฉันจะเปียกฝนไม่ได้หรอกนะ” เขาเคยบอกไว้ “อ้อมกอดของฉันคือที่หลบภัยของเธอ”

แต่ในตอนนี้ เธอต้องหัดเดินคนเดียวให้ชิน

เธอหลุบสายตาลงแล้วกางร่มเดินฝ่าสายฝนออกไป

หลังจากทำเรื่องวีซ่าเสร็จสิ้น เธอกำลังจะเรียกแท็กซี่ ทว่าหน้าจอมือถือกลับมีการแจ้งเตือนขึ้นมา มันคือการแจ้งเตือนพิเศษจากโซเชียลมีเดียของเบรนแดน นิ้วมือของเธอกดเปิดดูโดยอัตโนมัติ

เบรนแดนผู้ซึ่งมักจะโพสต์อะไรสักอย่างเพียงครึ่งปีต่อครั้ง บัดนี้ได้อัปเดตสเตตัสใหม่

[วันฝนตกนี่แหละ เหมาะที่สุดสำหรับการเปิดตัว]

ภาพที่แนบมาคือภาพเขาสวมชุดทักซิโด้สุดประณีต กำลังโอบกอดโคลอี เอลลิส ในชุดแต่งงานทรงหางปลา เขาส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับกล้อง

ข้อความสั้นๆ เรียบง่ายพร้อมภาพแต่งงานทำให้เจดตกตะลึง ดวงตาที่แดงก่ำอยู่แล้วร้อนผ่าวขึ้นมา ช่องแสดงความคิดเห็นเต็มไปด้วยคำอวยพร ทุกคนต่างบอกว่าพวกเขาเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก เป็นคู่แท้ที่ฟ้าประทานมา

เจดจ้องมองหน้าจอด้วยความรู้สึกว่างเปล่า อาการปวดหนึบในอกที่เคยเกิดขึ้นเป็นประจำกลับไม่หลงเหลืออยู่อีกต่อไป

เธอพิมพ์ข้อความแสดงความคิดเห็นอย่างสงบนิ่ง

[ขอให้พวกคุณรักกันตราบชั่วนิรันดร์]