บทที่ 2

เล็บอะคริลิคยาวของโซเฟียกระทบกับโต๊ะกระจกเป็นจังหวะ คลิก คลิก คลิก มันเป็นจังหวะกระแทกกระทั้นที่ตั้งใจจะทำให้รำคาญ

“คุณต้องการอะไรไหมคะ” โซเฟียถามขึ้นมาอย่างกระทันหัน “ชา? กาแฟ? วอดก้า?”

“ไม่ ขอบคุณ” ฉันตอบ

“โอ้ ไม่เป็นไรหรอก” เธอถอนหายใจพลางลุกขึ้นยืน เธอเดินไปที่ครัวเล็กๆ มุมหนึ่งของห้องรอรับแขกด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี เธอรินชาใส่ถ้วยแล้วนำมาวางบนโต๊ะเตี้ยๆ ตรงหน้าฉันด้วยเสียงกระทบกันเบาๆ

“ดันเต้ไม่ชอบให้คนรอ” เธอกล่าวพลางนั่งลงบนที่วางแขนของเก้าอี้ตรงข้ามฉัน “แต่เขาอยู่ในห้องบัญชาการสงคราม กำลังจัดการกับ... คุณก็รู้ เรื่องหนักๆ น่ะ เขาเกลียดการถูกขัดจังหวะเวลาที่เขากำลังดูแผนที่”

เธอยิ้ม ราวกับไม่เข้าใจอะไรเลยเกี่ยวกับเลือดที่หลั่งไหลเพื่อแผนที่เหล่านั้น รู้เพียงแต่ว่าการอยู่ใกล้ๆ มันดูสำคัญ

มันเป็นรอยยิ้มแบบพิเศษ มันส่งไปถึงดวงตาของเธอ ทำให้มุมตาหย่นเล็กน้อย มันดูไร้เดียงสา มันเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ฉันเคยให้ดานเต้เมื่อสิบปีก่อน ก่อนที่ฉันจะทำร้ายหัวใจเขาเพื่อช่วยชีวิตเขา

นั่นเป็นตอนที่ฉันรู้ว่าทำไมเขาถึงเก็บเธอไว้ มันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์ มันไม่ใช่แม้แต่การทำให้ฉันอับอาย แต่เป็นเพราะเธอเป็นเหมือนเงาของเด็กสาวที่ฉันเคยเป็น เขาพยายามสร้างอดีตขึ้นมาใหม่ด้วยสิ่งทดแทนที่ถูกกว่า

“เขาดูแลฉันดีมาก” โซเฟียพูดต่อ เสียงของเธอเบาลงเป็นเสียงกระซิบอย่างรู้ความลับ “เขาซื้อวิลล่าให้ฉันที่ทัสคานี เขาบอกว่าเขาอยากพาฉันไปที่นั่นในฤดูร้อนหน้า” ฤดูร้อนหน้า ฉันจะไม่อยู่ที่นี่ในฤดูร้อนหน้า ฉันคงเป็นแค่เถ้าถ่านในโกศเซรามิก

“ฟังดูดีจัง” ฉันพูด

เธอขมวดคิ้ว แสดงความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดกับความเฉยเมยของฉัน "เขารักฉันนะ รู้ไหม" เธอย้ำ เสียงของเธอแข็งกร้าวขึ้นในครั้งนี้ ฉันมองไปที่มือของเธอ มันเรียบเนียน ปราศจากความกังวลหรือกาลเวลา "โซเฟีย" ฉันพูดเบาๆ เธอขยิบตาด้วยความตกใจที่ฉันเรียกชื่อเธอ "ทำไมเธอถึงยอมรับแบบนี้ล่ะ" ฉันถาม

"ยอมรับอะไร" เธอเยาะเย้ย "การเป็นราชินีแห่งชิคาโกเหรอ"

"การเป็นเมียน้อย" ฉันแก้ไขอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใจร้าย ฉันแค่เหนื่อย กระดูกของฉันรู้สึกเหมือนกำลังเสียดสีกันทุกครั้งที่หายใจ

"ถ้าเธอคิดว่าเธอได้หัวใจเขาแล้ว" ฉันพูดพลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "งั้นก็ไปโน้มน้าวให้เขาเซ็นเอกสารหย่าสิ"

ฉันเซ็นเอกสารไปแล้วเมื่อปีที่แล้ว มันอยู่ในตู้เซฟของเขา ฝุ่นเกาะเต็มไปหมด เขาปฏิเสธที่จะเซ็นมัน

เขาบอกฉันว่าฉันไม่มีสิทธิ์เดินจากไปจนกว่าเขาจะเล่นกับอาหารเสร็จ

โซเฟียลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน

"เธอคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นมากเหรอ" เธอพูดเสียงแหลม "เธอมันก็แค่เจ้าหญิงตกอับ เอเลน่า เธอเป็นหมัน เธอเย็นชา เธอไม่มีอะไรเลย"

"เธอทิ้งเขาไปตอนที่เขาไม่มีอะไรเลยไม่ใช่เหรอ"

ตอนนี้เธอกำลังตะโกน เสียงแหลมสูง

"ดูเธอสิ! เธอเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว เธอดูเหมือนยายแก่ ไม่แปลกใจเลยที่เขาไม่เคยแตะต้องเธอ ไม่แปลกใจเลยที่เขามานอนในเตียงฉันทุกคืน"

ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นผ่านหน้าอกฉัน ไม่ใช่เพราะคำดูถูกของเธอ แต่เป็นเพราะความทรงจำเลือนรางของการสัมผัสของดันเต้ มันผ่านมาสามปีแล้วตั้งแต่เขาสัมผัสฉันด้วยอะไรก็ตามที่ไม่ใช่ความโกรธ

"เธอพูดถูก" ฉันพูด โซเฟียหยุดพูดกลางคัน ปากของเธออ้าค้าง

"ฉันกำลังเหี่ยวเฉา" ฉันยอมรับเบาๆ "งั้นก็รับคำแนะนำไปสิ ทำให้เขาหย่ากับฉันซะ"

มือของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธ

เธอไม่คุ้นเคยกับการที่เป้าหมายไม่ต่อสู้กลับ เธอต้องการเสียงกรีดร้อง เธอต้องการการทะเลาะวิวาทแบบแมวๆ แต่ฉันเคยสัญญากับตัวเองไว้นานแล้วว่าจะไม่โกรธแทนดันเต้ จะไม่เสียใจแทนเขา และแน่นอน ฉันจะไม่แย่งเขากับผู้หญิงคนอื่น