บทที่ 3

โซเฟียไม่ได้ปาชาใส่ฉัน

เธอฉลาดเกินกว่าจะทำอย่างนั้น แทนที่จะทำอย่างนั้น เธอขว้างถ้วยชาลงพื้นตรงกลางระหว่างเรา ถ้วยกระเบื้องกระทบกับพื้นหินอ่อนด้วยเสียงดังสนั่นราวกับกระดูกหัก และแตกกระจายออกเป็นเศษเสี้ยวแหลมคม จากนั้น ด้วยท่าทางที่คล่องแคล่ว เธอทิ้งตัวลงกับพื้น คลานด้วยมือและเข่าท่ามกลางเศษซาก "อ๊า!" เธอร้อง เธอกุมมือตัวเอง บีบแผลเล็กๆ บนฝ่ามือจนเลือดหยดหนึ่งไหลออกมาอย่างน่าตกใจ

ประตูไม้โอ๊คหนักๆ ของห้องประชุมเปิดออกอย่างแรง

ดันเต้ คาวาลลาโร ก้าวออกมา ชายร่างยักษ์ สวมชุดสูทสีดำสั่งตัดพิเศษที่น่าจะมีราคามากกว่ารายได้ของครอบครัวส่วนใหญ่ในรอบสิบปี ผมสีดำของเขาถูกหวีเรียบไปด้านหลัง ดูเคร่งขรึมและเฉียบคม เผยให้เห็นใบหน้าที่แกะสลักจากหินแกรนิต

ม่านตาของเขาดำสนิทราวกับเศษหินออบซิเดียนที่ดูดซับแสงทั้งหมดและไม่สะท้อนอะไรเลย

เขามองสำรวจฉากตรงหน้าในพริบตาเดียว ถ้วยที่แตก ฉันนั่งอยู่บนโซฟานิ่งสนิท และโซเฟียที่ถูกจัดฉากให้ดูเหมือนกำลังทุกข์ทรมานอยู่บนพื้น "ดันเต้!" เธอคร่ำครวญ

ดันเต้ไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉัน เขาก้าวข้ามห้องด้วยสองก้าวใหญ่ๆ รีบตรงไปหาโซเฟีย ชายคนนี้ที่พวกเขาเรียกว่ายมทูต ตอนนี้กลับเคลื่อนไหวด้วยความอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ

"ให้ฉันดูหน่อย" เขาพึมพำ

เขาจับมือเธอ มันเป็นแค่รอยขีดข่วน เหมือนแผลจากกระดาษ แต่เขากลับทำเหมือนเป็นแผลจากกระสุนปืน

"ใครทำแบบนี้?" เขาคำราม

เขามองไปที่เอ็นโซ เอ็นโซอ้าปาก ใบหน้าซีดเผือด

"ฉันทำ" ฉันพูดอย่างเย็นชา

ดันเต้หันศีรษะมามองฉันช้าๆ เขาไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขากลับจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชาและประเมินค่าราวกับมองเศษสิ่งสกปรกที่ติดอยู่บนพื้นรองเท้า ไม่มีความโกรธแค้นอยู่ในนั้น มีเพียงความรังเกียจอย่างหนักหน่วงและอึดอัด "เธอปาแก้วใส่เธอเหรอ?" เขาถาม เสียงของเขาเบามากจนแทบจะเป็นเพียงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ "ใช่" ฉันตอบ

ทำไมต้องปกป้องตัวเอง? ฉันไม่สนใจ

โซเฟียซบหน้าลงบนอกของดันเต้ "เธอเรียกฉันว่าโสเภณี ดันเต้! เธอว่าฉันเป็นขยะ!" ดันเต้ลุกขึ้นยืน ดึงโซเฟียไปด้วย เขากอดเอวเธอไว้แน่นด้วยความห่วงใยและหวงแหน "อย่าร้องไห้นะที่รัก" เขาจูบซับน้ำตาของเธอ

ฉันคิดว่า บางทีเธออาจจะแตกต่างจากดันเต้จริงๆ สามเดือนแล้วเขายังไม่หาใครมาแทนที่เธอ—เมียน้อยที่เขาคบมานานที่สุด ฉันก้มหน้าลง ไม่ได้มองความใกล้ชิดของพวกเขา

“ฉันมาที่นี่เพื่อเอาเงินค่าใช้จ่ายของฉัน ดันเต้” ฉันพูด

เขาหัวเราะ

“แน่นอน” เขาพูด “ความโลภไง เธอได้กลิ่นเงินเหมือนฉลามได้กลิ่นเลือด” นักล่าเงินทอง นั่นคือสิ่งที่เขาตั้งใจจะพูด

“ฉันต้องการห้าหมื่น” ฉันพูด ห้าหมื่นดอลลาร์ นั่นจะซื้อยาแก้ปวดมอร์ฟีนได้มากพอที่จะช่วยให้ฉันผ่านพ้นช่วงเวลาสุดท้ายไปได้ ปล่อยให้ฉันค่อยๆ สลายหายไป ดันเต้ยิ้มเยาะ

“ห้าหมื่น?” เขาพูดซ้ำ “เพื่ออะไร? เสื้อโค้ทตัวใหม่เพื่อปกปิดกระดูกพวกนั้นงั้นเหรอ?”

“ค่าใช้จ่าย” ฉันพูด เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตและหยิบสมุดเช็คออกมา เขาเขียนอะไรบางอย่างลงบนเช็ค แล้วฉีกมันออกมา แต่เขาไม่ได้ยื่นให้ฉัน เขายื่นให้โซเฟียแทน

“นี่ ที่รัก” เขาพูดกับเธอ “ไปซื้ออะไรดีๆ ให้ตัวเองเพื่อชดเชยความลำบากนี้” มันเป็นเช็คจำนวนสองแสนดอลลาร์ โซเฟียรับเงินไป น้ำตาของเธอแห้งเหือดไปในทันที เธอมองมาที่ฉันแล้วยิ้มเยาะ

ดันเต้หันกลับมาหาฉัน

"เธอต้องการเงินเหรอ เอเลน่า?" เขาถาม

"ใช่" ฉันกระซิบ

"งั้นก็ขอโทษเธอซะ" เขาพูดพลางชี้ไปที่เมียน้อยของเขา "ก้มหัวสูงส่งของเธอลงแล้วขอโทษซะ แล้วบางทีฉันอาจจะให้เงินเธอพอสำหรับค่าแท็กซี่กลับบ้าน"

ฉันมองเขา

ฉันมองชายที่ฉันช่วยชีวิตไว้ ชายที่ฉันทำลายจิตวิญญาณของตัวเองเพื่อปกป้อง

เขากำลังขายศักดิ์ศรีของฉันเพื่อเงิน และเขาก็กำลังสนุกกับมัน

ความเจ็บปวดที่แหลมคมและเหมือนไฟฟ้าแล่นผ่านร่างกายของฉัน ฉันไม่มีเวลาให้กับความภาคภูมิใจ แต่ฉันก็ยังมีขีดจำกัด ฉันสบตากับดันเต้

"งั้นก็แล้วแต่ ดันเต้" ฉันพูด

ฉันไม่ได้ขอโทษ ฉันหันหลังกลับ

"เดี๋ยว!" เขาตะโกน

ฉันไม่ได้หยุด ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองมาที่หลังฉัน ราวกับมีน้ำหนักกดทับอยู่ระหว่างกระดูกสะบักทั้งสองข้าง

ทันใดนั้นฉันก็เกิดความสงสัย หากวันหนึ่งดันเต้รู้ว่าเงินจำนวนนี้สามารถทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ได้นานขึ้น และเจ็บปวดน้อยลง— เขาจะรู้สึกอย่างไร?